Pagkapasok nila sa east sitting room, agad napansin ni Kleo na ibang klase ang katahimikan doon.
Hindi iyon tulad ng lumang archive room na tahimik dahil mabigat.
Hindi rin tulad ng study ni Vincent na tahimik dahil kontrolado.
Ito iyong uri ng tahimik na may init—lamplight sa gilid, malambot na sofa, kurtinang kalahating bukas sa moonlit gardens, at isang tray ng tsaa na parang matagal nang naghihintay sa mesa dahil alam ng bahay na may mga gabing kailangan ng babae ng upuan bago sagot.
Vivian isinara ang pinto sa likod nila.
Walang sinabi agad.
Dumiretso lang siya sa sofa, ibinaba ang sariling baso, saka tumingin kay Kleo.
“Sit.”
Kleo narrowed her eyes. “Bakit lahat sa pamilya n’yo mahilig mag-utos.”
Vivian’s mouth twitched. “Genetic defect.”
That got a short laugh out of her.
