Muling bumalik ang katahimikan sa paligid. Wala na ang pulang mga matang nagmamasid, wala na ring malamig na hangin na kanina’y parang mula sa ibang mundo. Ang natira na lang ay ang mahina at komportableng init ng bonfire at ang walang kapagurang huni ng kuliglig.
Nakatulala si Laxriel, nakaupo sa tabi ni Serene na mahimbing pa ring natutulog. Para siyang lantang gulay—parang ayaw nang gumalaw, baka mamaya may biglang sumulpot na naman na kalaban.
“Okay…” mahina niyang bulong, hawak ang sentido niya. “So, hindi pala imagination ‘yon. May mga dark vampire. May light vampire. At ayun, may king pa.” Bahagya siyang natawa kahit nanginginig pa ang tuhod. “At guess what? Yung hubby ko pala… vampire king.”
Saktong gumalaw si Serene, marahang nag-uunat at umuungol bago unti-unting dumilat. “Ugh
