"YOU need something?" Tanong ni Rim at inalalayan akong umupo sa four seated couch sa loob ng unit niya.
"I'm f-fine," I answered, shaking my head gently. Humupa na ang iyak ko ngunit hindi nambawasan ang sama ng loob ko sa sarili kong ama.
"Are you okay?" Muling tanong niya sa akin. Tango lamang ang isinagot ko sa kaniya.
Yumuko ako nang tumabi si Rim sa akin. We were just a few inches away from each other and the weird things is, my heart didn't race just like before. From my peripheral vision, I can see how he stared at me intently. Na para bang hindi siya naniniwala sa akin.
"Kilala kita Rese," aniya at ngumiti. "Now, tell me what's wrong?"
Umiling ako at pinagsalikop ang dalawa kong kamay. He really know me so well and that's Rim advantage. 'Pag sinabi ko bang kailangan ko ng tul
