"Sabihin mo na lang sa akin kung dapat ba akong huminto, gagawin ko iyon."
Iyon ang naging huling salita ko sa kaniya, bago kami lamunin ng katahimikan. Hanggang sa biyahe ay pareho kaming walang imik, tila ba alanganin pa kung sino ba dapat ang unang magsasalita.
Though, ang dami kong gustong sabihin at tanungin ay hindi ko na ginawa. Nananatili akong naka-focus sa kalsada habang palinga-linga sa bawat kanto, literal na inaabala ko ang sarili.
Samantala ay tahimik naman na nakatulala si Kidd sa kawalan, nakaupo ito sa passenger's seat ng kotse. Hindi ko alam kung bakit siya sumabay sa akin ngayon, wala naman itong sinabi na sa unit siya matutulog.
Huminga ako nang malalim. Hindi pa nagtagal nang deretso kong ipinasok ang kotse sa basement ng A&D Tower, nang huminto sa palaging pwesto
