Trace of A Broken Lead

twelve.her

N   A  T  A  S  H  A

.  .  .

I can still remember his expression while narrating what happened to his family. Kitang-kita ko ang galit at sakit sa mga salita niya noong mga oras na 'yon. And now that I am seeing Beatrice again, it makes me want to hate her too.

If she wanted to help someone, why can't she do it herself? Especially when she have the ability to do so. Why does she want me to help her daughter? Yes, let's get the fact that it was also my fault but it doesn't mean that I can take all the blame.

The only one who should take all of the blame was Mr. Walter! Siya ang may kagagawan ng lahat ng 'to.

Pero nang magdahilan siya, hindi ko na tinanggap. I just felt like all of her reason was just for one man and too selfish. It's okay to seek help but she's not pleading, she's demanding me to help her and it makes me mad. Sa paraan ng pagkakasabi niya parang kasalanan ko ang mangyayari sa anak niya, bawal ba akong humiling ng kalayaan? Hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung anong gumagalaw sa isip ni Beatrice. May mali sa kaniya at parang hindi ko na malalaman pa 'yon.

I became busy after that. They didn't mind me and Jane seems liking that I am avoiding them. Hindi ko na maiwan 'yung computer at nagsisimula na akong maghack ng mga cctv camera para lang malaman kung anong nangyayari. Naging mahirap para sa akin ang ihack ang mga cctv camera sa mansion pero nagawa ko pa rin.

Wala naman akong nakitang kaduda-duda. Napatitig ako kay Kuya na ngayon ay nagbabasa ng libro habang maraming papel ang nakalagay sa harap niya. Nasa kwarto niya ito nagaaral. Sobrang seryoso niya habang nakatingin at nang titigan ko ng mabuti ang nakalagay sa papel sa harap niya, ang tanging nakita ko lang ay ang mga formulas, numbers, at mga kung ano-anong graphs.

But I frowned when I saw that the footage was not updated.

Hinanap ko sa ibang camera si Mr. Walter pero wala akong nakita, napansin ko rin na kumonti ang mga tauhan sa mansion. Nakikilala ko pa kung sino ang mga nakalaro ko. I wonder if they know who Mr. Walter really is?

Pero hindi rin nagtagal dahil bigla na lang nagblack out 'yung computer. Huminga ako ng malalim at napasandal sa upuan.

Paano naman nasabi ni Beatrice na madadamay ang anak niya kay Mr. Walter? First of all, her daughter was missing. Second, my brother seems to be studying alone in the mansion. Third, I don't fvckin' know where is Mr. Walter right now.

Papaanong magtatagpo si Kuya at 'yung babaeng anak niya? This is getting out of my hand!

I bit my lip and looked around me. I was all alone because that guy and Jane was doing their work. Napatingin pa ako sa jacket na nakita ko sa isang tabi at sa itim na sapatos.

Tumayo ako at sinuot 'yon, kumuha pa ako ng cap para matakpan ang mukha ko. Dali-dali kong kinuha ang susi ng van na nakaparada lang sa labas. It was already 10:53 PM, at sa pagkakarinig ko sa paguusap nilang dalawa, hindi sila makakabalik rito ngayong gabi.

I was really willing to see his sister. Gusto kong malaman kung alam niya ba kung anong nangyayari sa nakaraan. Gusto kong malaman kung anong buhay ang meron siya at kung anong kaya niyang gawin. Was she older than him or younger? I don't know. But this is the only time that I could use to find her.

Hindi rin naman nagtagal ay umalis na ako, mabuti na lang talaga at walang checkpoint sa lugar na ito. Kailangan ko lang talagang iwasan ang mga aksidente.

Madilim na sa paligid kaya hindi ako nahirapan sa pagbabyahe. Isang oras na ang nakakalipas nang makarating ako sa city. Agad kong pinarada ang van sa may gilid kung saan walang masyadong tao at ako na mismo ang naglakad para tignan ang lugar.

It was just a normal city, kaunti na ang mga tao pero may iilang store pa rin ang bukas, may iilang kotse pa ang dumadaan kaya naman hindi ko tinanggal ang cap ko at naglakad lang.

Napahinto naman ako nang makakita ako ng isang coffee shop na bukas pa rin. Niyakap ko ang aking sarili at napahinto nang makita kong may mga pulis na nakapaligid doon, nagsisialisan na rin ang mga tao na sa tingin ko ay nastuck sa loob.

I hid in a dark alley while looking to the people who's going outside one by one. While scanning them, I forgot how to breathe when I saw Kuya Henry in his formal outfit. He's looking bored while his hands were on his pocket.

Why is he there? Alam kong mahilig si Kuya sa mga coffee shop pero hindi ko siya nakikitang tunatambay dito dahil taong bahay lang naman siya.

Bigla siyang tumigil sa paglalakad at muli akong kinabahan nang tumingin ito sa aking direksyon. Hindi ako makagalaw at parang nakalimutan kong huminga, parang nakatitig siya mismo sa mga mata ko kahit nasisigurado ko na madilim sa pinagtataguan ko.

Bakit siya tumigil? Nakikita niya ba ako? Did he heard me? Then another memory hit me, he said he can read someone's mind just like his parents.

Kitang-kita ko kung paano siya ngumiti sa direksyon ko at muling naglakad.

'Stay safe,'

Napahawak ako sa bibig ko nang marinig ko 'yon sa aking isipan. Rinig na rinig ko ang boses ni Kuya kahit hindi siya nagsalita. Sobrang linaw na para bang ang lapit niya sa akin. Hindi ko alam kung ilusyon lang 'yon pero ramdam na ramdam ko ang salita niya.

Ito ba ang sinasabi niya na kaya niyang basahin ang nasa isip ko? Pero kung alam niyang nandito ako bakit hindi niya ako puntahan at kamustahin? Bakit naglalakad na siya papalayo sa akin?

Seeing him walk away just prove that he doesn't care.

I blinked those threathening tears in the back of my eyes and focused my gaze to him. I can't trust him. Baka nga katulad na siya ni Mr. Walter. He stand in front of another alley while waiting for someone.

Napatingin naman ako sa isang babae na kalalabas lang ng coffee shop. Mahaba ang buhok at nakstingin lang sa baba pero kitang-kita ko pa rin ang mukha nito. Nakasuot siya ng brown t-shirt at black jeans katulad ng iba. Sa tingin ko ay isa siyang staff sa coffee shop na 'yon. Napasinghap ako nang makita ko ang pagkakahawig nila ni Beatrice.

Is this her?

I was following her with my stare. Hindi sila magkamukha ng kapatid niya kaya medyo nagdadalawang isip ako kung siya ba talaga ang kapatid nito. Pinagaralan kong mabuti kung susundan ko ba ito. Malapit lang ako sa mga pulis, ayokong mapalapit sa kanila dahil baka may koneskyon sila kay Mr. Walter. Wala pa akong balak bumalik sa lugar niya.

Susundan ko na sana ito nang may humawak sa palapulsuhan ko, agad akong napatingin sa taong 'yon kahit na madilim sa kinatatayuan namin.

Nataranta ako nang hindi ko makilala ng lalaki, tinakpan niya na agad ang bibig ko bago ako makasigaw. Napasandal pa ako sa pader habang nanlalaki ang mata ko sa lalaki.

"Shh. . ." I breathe while recognizing the man's face. He was staring intently at me and he's so close! Paano nanaman niya ako nahanap? Akala ko ba magkasama sila ni Jane?

Tinignan ko nang mabuti kung galit ba siya pero lagi namang seryoso ang mukha niya.

I nodded and he slowly removed his hand in my mouth. Napatingin pa ako sa paligid kung mag-isa lang siya pero wala na akong ibang naramdaman na presensya sa paligid namin. He glance on his sister that was now walking awkwardly, she was gripping her bag tightly.

"Is that her?" I asked in a whisper while pointing at the girl. He immediately put my hand down and I bit the inside of my lip as I've seen him nodding.

"What's wrong with her? She looked stiffed." I commented. Alam kong hindi niya ako hahayang makalapit sa kapatid niya dahil hanggang ngayon hawak niya pa rin ang palapulsuhan ko.

"O, o. Bakit ganon 'yung balikat niya?" I don't know if I was insulting her but it seems like I am. Hindi ko lang talaga mapigil magsalita dahil ang awkward niya talagang maglakad.

"You're scaring her, idiot, she can feel your presence." I heard the guy beside me frown, he even put his hand in my eyes just to stop me from observing her. Tinanggal ko agad ang kamay niya para tignan pa ang kapatid niya.

I was about to speak again when I saw someone pulled her in a dark alley. I gasp and tried to run towards her but the guy beside me stop.

He suddenly hissed and grab my waist. Madali niya akong napaupo sa motor na hindi ko napansin kanina. Habang sumasakay siya ay pinilit ko na bumaba pero hindi niya ako hinayaan.

"What's wrong with you?! Your sister is in danger!" I hissed as I tried to get off but he was already driving the motor, making me stay on my place.

Mas pumasok kami sa madilim na eskinita, nakabukas na ngayon ang ilaw ng motor niya at 'yon ang nagsisilbing ilaw. Kumapit ako sa bewang nito para hindi ako mahulog.

"Hoy, naririnig mo ba ako? Kailangan nating bumalik!" I shouted at him.

"Don't shout at me!" he hissed. Hindi naman niya ako pinapakinggan. "What vehicle did you use to get here?"

Kalmado pa rin siya kaya kumunot ang noo ko, hindi niya ba tutulungan ang kapatid niya?

"Hindi ko sasabihin sa'yo hangga't hindi tayo bumabalik." I said adamantly.

"Stop being a hard-headed!"

Nang makalabas kami ng masikip na eskinitang 'yon, agad na tumambad sa amin ang van na pinarada ko kanina. He clearly know this place but I don't care.

I jumped off the motor and watch as he opened the back of the van and force the motor to fit there. Hindi ko alam kung paano niya nagawa pero masyado akong natataranta para alalahanin pa.

"Hindi ka ba nagaalala sa kapatid mo? Paano kung may kumidnap sa kaniya? Paano kung katulad mo rin ito na isang black at papatayin siya ngayon?" he gave me a sharp stare. "Wala ka bang gagawin?"

"I was intended to kill not to save people." madiing sabi nito sa akin. Parang inaamin niya na talaga ang mga bagay na ginagawa niya.

"But you saved me," tumitig ako sa mata nito pero iniwas niya ang kaniyang tingin, "Now, do the same with your sister."

Hinila ako nito papasok sa van pero nagpumiglas ako sa hawak nito, naiinis siyang tumingin sa akin pero wala siyang ibang sinabi.

"Your mom told me to help her."

"I don't care," walang pakeng sabi nito at muling hinawakan ang braso ko pero agad akong umatras.

"Then just leave me here." pumikit siya nang marinig ang sinabi ko. He leaned on the van using his other hand, almost cornering me.

"It was your brother who she's with. Hindi mo ba nakita kanina? She's okay, hindi agad mamamatay 'yon." he said dismissively but it just makes me panick even more.

"For damn's sake, he just my foster brother. Hindi ko siya tunay na kapatid. He's just like you to me. Anak lang siya ng kaibigan ng magulang ko." I reasoned out a fact.

"I know," Tamad na sabi nito and I scowled.

"Alam mo bang magkasama sila ni Mr. Walter sa mansion? Ni hindi ko nga alam kung mapagkakatiwalaan ba si Kuya Henry lalo na't hinayaan niya akong magdusa sa lugar na 'yon. At ngayong ang kapatid mo naman ang pinupuntirya nila, hahayaan mo lang na makulong ang kapatid mo sa lugar na tinakasan ko?!"

I shook my head at him when I got no reaction, "You're unbelievable. How can she be safe with him?"

"It's their bussiness."

"Bullshit, ganon na lang ba ang galit mo sa kaniya at hahayaan mo 'yon?! You're sister needs your help!" lumalakas na ang boses ko, mabuti na lang kaunti lang ang tao rito. Naiiyak na rin ako dahil alam ko ang pakiramdam na walang ibang matutulungan.

May ilang napatingin sa akin kaya naman yumuko 'yung lalaki na para bang tinatago ang mukha niya.

"Says by the woman who also hates her brother," he said in low voice and pushed me in the van but I insisted.

"The thing here was that my brother was the bad one and your sister is innocent." I put my hand in my head as I stepped back. "Geez, why are we fighting for her sake?"

He smirked at me and pinched his lips with his fingers, a mannerism that I observed with him.

"Get in," he commanded adamantly, pointing at the van.

"Please, we need to help her." I pleaded, now with tears in my cheeks. "Kailangan niya ng tulong."

"I don't even know why you wanted to help her."

"She'll be the exchange of my position in Mr. Walter's project."

He exhaled, looking stressed and held both of my arms while looking intently in my eyes. "We need to think, first. Just trust her for a while, she could survive it."

Tumitig muna ako ng ilang segundo sa kaniya at para bang nawalan ako ng pag-asa nang makita kong buo na ang desisyon niya. Hindi na kami babalik sa lugar na 'yon. Muling tumulo ang luha ko nang maalala ko si Kuya at 'yung mga paghihirap na naranasan ko sa lugar na 'yon.

"I just don't want her to be like me. Ganon din ang naging desisyon ko, pag-isipan muna ang bawat galaw. Na sa sobrang pagiisip, nahuhuli na ang lahat. What if she didn't escape from his grasp? What if she ended up like your mother? I fuckin' witnessed how they move, naiintindihan mo? It's fvckin' hard."

Nanginginig na ang labi ko at hindi na makatingin sa kaniya. I am overthinking and I can't help myself, I am scared for his sister. There's a possibility that she would adapt what her mother experienced. Papalitan niya ang posisyon ko kay Mr. Walter. And I don't want that.

Natigilan ako nang maramdaman kong niyakap niya ako, hinawakan niya pa ang buhok ko at marahan itong hinahagod. Nagpatuloy ang mga luha ko kaya niyakap ko rin siya pabalik.

"She's not going to be like you, I promise."