Kagat-labi akong nakatayo rito sa isang sulok katabi ang mga halaman na tumatama sa pisngi ng aking mukha at maging na rin sa aking mga braso. Ilang tao na rin ang nilagpasan ako at wala sa kanila ang hindi napalilingon sa gawi ko. Alam kong wirdong tingnan na naka-corporate attire ako tapos narito ako sa sulok, pero ito ang paraan ko para maikalma ang aking isip at puso na rin.
Hanggang ngayon kasi ay hindi ko alam kung paano aakto sa harap ni Ross dahil sa nangyari noong Sabado nang malasing siya. Alam kong hindi naman dapat i-big deal ang pagsabi niya sa akin ng maganda raw ako, pero nakaramdam kasi ako ng kakaiba noong mga oras na iyon—na magpahanggang ngayon ay apektado pa rin ako. Hindi ako sigurado kung naaalala niya ba iyon o hindi, pero sana hindi na lamang para naman mawala iton
