Emma’s Point Of View.
Masama ang tinging ipinupukol ko sa lalaking kasa-kasama ko ngayon. I thought this country is democratic but why I don’t have any choices? Bakit wala akong freedom na mag-move on?
“Puwedeng umuwi na ako? May mga projects pa akong gagawin,” sabi ko habang patingin-tingin sa loob ng kaniyang opisina at habang siya’y prente lang na nakaupo sa kaniyang office chair sa harapan ng kaniyang table. There’s also a lot of papers on it na kanina pa niya tapos basahin at pirmahan.
“Why are you so eager to go home? Makikipagkita ka ba roon sa Lucas na ‘yun?” Napatanga ako dahil sa sinabi nito. I looked at him with my eyebrows met each other.
“Ano’ng pinagsasabi mo? How did you know Lucas?” sunod-sunod kong tanong.
Sumandal naman ito sa kaniy
