AUTHOR’S POV
Lumipas ang mga araw na puno ng lungkot sa bahay nina Meghan at Ferdinand. Isang buwan, naging dalawa, hanggang sa lumipas na ang isang taon at kalahati — pero hindi pa rin natatagpuan si Shant.
Araw-araw silang umaasa. Araw-araw din silang nasasaktan.
Si Meghan, halos hindi na kumakain. Madalas siyang nakaupo sa kwarto, hawak-hawak ang lumang litrato ng anak.
“Baka nagugutom siya… baka nagkakasakit,” bulong niya minsan habang pinupunasan ang luha.
Si Ferdinand naman, tahimik lang pero halatang mabigat ang loob. Kita sa mga mata niya ang guilt at lungkot na matagal na niyang tinatago.
---
Sa kabilang banda, tuloy lang sa trabaho si Shant.
Madalas siyang magkasakit sa sobrang pagod, pero pinipilit pa ring pumasok araw-araw.
Wala siyang ibang iniisip kundi makapag-ipon.
