DEIGHLAND’S POV
Nagmadali akong umalis pero inabutan pa rin ako ng traffic. I kept checking the time, hoping hindi pa tapos ang program. Pero pagdating ko sa school, mukhang tapos na ang lahat. Wala na sa stage ang mga estudyante, at nagkalat na lang ang mga parents sa paligid, nagpi-picture taking at nagkakatuwaan.
I searched the crowd, hoping to catch even just a glimpse of her.
Then I heard someone call my name.
“Kuya!”
I turned and saw Shant waving at me. She was smiling wide, her eyes sparkling with excitement habang nakatayo sa tabi nina mommy at daddy. Nilapitan ko sila agad. Bitbit ko pa rin ang bouquet of flowers na kanina pa dapat nasa kamay niya.
At yun na nga. I surprised her. Giving her the necklace she wanted to buy. Sobrang saya at halos hindi makapaniwala.
Ito na rin
