Chapter 33
I barged into a room and halt as my heart shattered into tiny pieces, my hands shivered in pain and I can't walk as my knees turned into jelly. I found him inside a white room, laying peacefully, unconscious and bedridden.
Pumatak ang mga luha at napatakip sa bibig ng tuluyang mag sink in sa isip ko ang sitwasyon. Napatingin pa sa akin si Yuen na pula ang mga mata at namamaga ang ilalim ng mga iyon.
"Yuri," gulat na tawag niya sa akin pero mas nanikip ang dibdib ko na ma isip na hindi dapat siya nandun, hindi siya dapat ang nakahiga sa kama'ng 'yan.
He's a doctor and he should be the one who care for his patient and not this, not this... incapable and comatose.
"D-Dad, I-I'm sorry." napatakbo ako palapit sa walang malay niyang katawan at mahigpit siyang niyakap.
Isinubsob
