“Dahil ba hindi ka nagtitiwala sa ‘kin?” hinawakan ko ang mga palad niya at pinisil ‘yon.
“Magsasawa ka ring intindihin ako. Magiging mahirap rin sa ‘yong pakisamahan pa ‘ko at kung dumating ang araw na ‘yon, mas malalim na ang nararam—” sinadya niya ‘yong ihinto.
“Naisip mo bang hindi maganda na mamahalin mo ‘ko nang husto?” kalmadong tanong ko.
Hindi siya kumibo.
“Nang minahal mo ‘ko, nagtiwala ka na sa ‘kin. Sinubukan mo na, narito na tayo, may alam na ‘ko at willing pa rin akong maging habang-buhay mo.”
“Yuki, sinasabi ko sa ‘yo na hindi ako normal! Hindi ka ba natatakot sa ‘kin? Hindi mo ba naisip na puwede kitang saktan? Hindi ka ba nandidiri sa ‘kin na iniinom ko ang sarili kong dugo para kumalma?!”
“Claude—”
“Sinasabi mo ngayon na naniintindihan mo ‘ko at willing kang mahali
