“Lets go home.”
Mahinahon si Blue na siyang inabutan ko na nagbabantay sa ‘kin.
He’s okay na, mayroon lang siyang b*****e sa bandang ulo at mga pasa.
“Si Claude?” napabalikwas ako.
“Si Takumi ang magbabantay sa kanya, for now we need to go home at doon na lang maghintay ng balita.”
“Hindi ako aalis dito, hihintayin ko si Claude—”
“Please?” si Blue na tila nagmamakaawa, “Kailangan mong makaalis dito bago pa dumating ang mga reporters. Please, hindi magugustuhan ni Claude iyong pakialaman ng iba ang personal mong buhay.”
Nagbagsakan ang mga luha ko.
“Please…” ulit niya.
Wala akong nagawa kundi tahimik na umiyak.
God, help Claude please.
May driver kaming kasama ni Ruki at Blue. Si Blue ang katabi ko. Panay ang pag-iyak ko dahil naaalala ko ang nangyari ngayon na nasa sasakyan
