Lead Me To You

Kabanata XVI

Impulsive

"I-I gotta go," I uttered.

Wala sa sarili akong tumayo at mabilis na naglakad papuntang pinto. Pinihit ko ang hawakan ng pinto gamit ang nasugatan kong braso ngunit agad itong kumirot at napaangal sa sakit. Inalis ko ang aking kamay at hinaplos.

Bakit kasi iyon pa ang pinanghawak ko?

But Francis was behind me so he oped the door for me.

Agad akong lumabas at dahil magkatabi lamang naman ang aming kwarto ay naabutan pa ako ni Carter sa ganoong sitwasyon. Nagtatanong ang kanyang mga mata habang ako ay gulat na tinititigan.

"Wait, Monica!" I heard Francis call my name from the back.

Carter saw us. When Francis's presence appeared on my back, I got confused. Why is he following me? We are done, right?

I didn't look back and walked through my door instead. Carter closed it as soon as I entered.

Pagpasok ko sa loob ay hindi ko alam kung ano ang gagawin at mararamdaman ko. I remember everything but I don't know the reason of my sudden actions last night. And it was wrong!

It is Francis. My boss. I just had s*x with my boss!

"Monica, can we talk please?" Francis knocked on my door.

"Carter, get the master key and open this."

"I believe that Signorina wants to be alone at this moment," Carter said.

"What did you say? Are you disobeying my command?"

"No Sir, I'm not. But I am including Signorina's feelings in this. She might be uncomfortable talking to you right now."

"You don't know everything! Get the key and open this!" Francis burst angrily.

Hindi ko alam kung umalis ba si Carter dahil wala na akong naririnig na usapan pa sa likod ng pintuang ito. HIndi rin naman nabuksan ito kaya siguro ay sumuko na rin si Francis.

Nagugutom na ako sa mga oras na ito ngunit baka mamaya ay naroon din sa kusina si Francis. Ayokong magkaharap o magkausap kami. Tama, umiiwas nga ako.

For God's sake Monica, what have you done?

Paano mo ngayon siya haharapin lalo pa at kasama mo siya sa iisang bubong?

No. I can't stay here. I need air.

Nagpalit ako ng aking damit dahil gusto kong lumabas ngayon. Magpahangin. Magisip. Naabutan kong muli si Carter sa tapat ng aking pintuan na binabantayan ang aking kwarto kagaya ng nakasanayan.

"I want to go outside. I near fresh air."

Sumunod lamang sa akin si Carter na ngayon ay pababa na ng hagdan. Pinagbuksan niya ako ng pintuan at naabutan ko naman si Francis sa terrace na hawak ang dyaryo habang nagkakape. Tiningnan niya ako ngunit mas mabilis ang pagpihit ng aking ulo upang iwasan ang kanyang mga mata.

"Have you eaten your breakfast? Where are you going?" He asked.

"I just want to- to take a walk around the vineyard,"

Binaba niya ang dyaryo na kanyang hawak at tinuon sa akin ang buong atensyon.

"Really? Have you eaten?"

Is he interrogating me?

"I don't feel like eating. I'll take Carter with me."

I grabbed Carter's hand and dragged him out of the terrace for once. I just want to get out there because the air feels suffocating when he's around.

Fortunately, he didn't utter any words so I feel relieved.

What should I do? Hindi ko naman kayang iwasan na lamang siya palagi sa mga nalalabing araw na titigil ako dito. Everything will never be the same now that there's something happened between us. I always say that I am straightforward to those that I like and I didn't deny that. I am not denying my feelings towards Francis. It's just that...

I can't explain this!

What should I do?

"Be careful signorina, this is the end of the vineyard." I heard Carter from behind.

I lost track of time and I've been lost in my thoughts that I didn't recognize that we reached the end of this vineyard.

Ang katapusan ng lupang ito ay hindi na pagaari ni Francis kaya may bakod na ito. It looks like a forest and I can see from afar some houses. Curiosity got the best of me so I stepped forward to reach for the chained gate. Carter grabbed my arms quickly which made me face him.

"We're not supposed to be here," he said, whispering.

"But I just want to know what's out there,"

"Hanggang dito na lamang ang pwede mong apakan. Sa labas ng bakod na ito ay hindi na pwede. Bumalik na lamang tayo sa mansyon, signorina."

Mas lalong tumataas ang aking kyuryosisdad sa ginagawa at sinasabi ni Carter ngayon. May ayaw ba siyang makita ko sa kabila ng bakod na ito? Hindi na nga sakop ito ng vineyard ngunit hindi ko naman siguro ikakamatay kung malaman ko ang nasa labas nito. I have never been here and I do not know that this place existed.

"Just this once, I want to see what's out there."

Maliliit ang dikit dikit ang mga bahay at nababalot ng mga baging na nasa gitna lamang ng gubat. Wala akong nakikitang mga tao kaya wala sigurong nakatira sa mga iyon. Tahimik ang lugar na iyon at wala talaga akong marinig na kahit anong ingay.

Biglaan akong hinila ni Carter palayo sa bakod at pabalik sa vineyard.

"Let me go! Carter! Off!"

Why is he forbidding me to go there?

"We have to go back," he said.

"No! I will not go back unless I see what's out there!" I struggled with my arms so he could loosen but I failed. He's too strong.

"Delikado, signorina. Paniguradong hinahanap ka na rin ni Sir Francis. Kailangan na natin bumalik."

"Carter, please. Hindi ako makakatulog kung hindi ko malalaman kung ano ang meron sa labas ng bakod na iyon."

"Hindi na pagaari ni Sir Francis ang lahat ng nasa labas ng bakod na iyon. Natural lamang na hindi ka na pwedeng pumunta roon. Kabilin-bilinan sa akin na kailangan kitang bantayan at protektahan."

Inipon ko ang lahat ng aking lakas upang mapatigil ang aming paglalakad. Hinawi ko mula sa kanyang hawak ang aking braso at tiningnan siya ng masam. Natatanaw ko na ang mansyon mula sa aking pwesto ngunit wala akong pakialam.

"Proteksyon? Protektahan na naman ako! Bakit ba pinipilit niyo ang sarili niyo sa akin?! Hindi mo ba maintindihan na sa tuwing mapapalapit kayo sa akin ay mapapahamak kayo! Si Papa! Si Helga! Sino ang sunod? Ikaw? Ang pinsan ko? Sawang sawa na ako na sa tuwing may taong gusto akong alagaan at iligtas ay nakukuhanan ng buhay! So please, Carter. Cut it out. Hangga't hindi pa huli ang lahat!"

Natatanaw ko ang mansyon at ang pabrika mula sa aking kinatatayuan. Gusto kong magpunta sa lugar kung saan wala akong ibang makikilala. Walang ibang taong mangingialam ng bawat galaw ko. Sa lugar kung saan magiging payapa at malaya ako. Ngunit ang tanging naiikutan ko lamang sa lugar na ito ay tatlo lamang; ang mansyon, ang pabirka at ang vineyard. Sa ngayon, ang pinakamagandang opsyon ko na lamang ay ang pagbrika.

Sinimangutan ko si Carter at iniwan siya. Tinahak ko ang daan patungong pabrika at hindi nga ako nagkamali na ganoon pa rin ang aking madadatnan. Simula nang huli kon pagbisita sa lugar na ito, hanggang ngayon, ganoon pa rin ang ayos nito. Mas lalong lumaki at dumami.

Masasabi kong mas lalong umunlad ang kumpanya simula nang mamuno si Francis. Alam niya ang pasikot ng negosyo at matalino. Sa unang pagkakataon, masasabi kong hindi nagkamali si Papa sa pagpili sa kanya upang ipagkatiwala ang kumpanya.

Parang kahapon lamang at nababaliw ang aking puso sa saya nang muli kong masilayan ang lugar na ito. Ang mga malalaking makina, ang mga bariles, at ang mga produkto. Walang pinagbago. Umakyat ako sa pangalawang palapag upang libutin ang mga bariles. Binasa ko lahat ng mga nakasulat sa bawat bariles at naaalala ko ang mga nangyari simula nang madako ako dito noon.

"Carluccios. 2023. Twenty-seven days old."

I read the label on the barrel.

It can be transferred to a bottle for better ageing. Anytime, when the workers saw this, they will work on it immediately.

Kumuha ako ng kopita. Binuksan ko ang gripo ng bariles upang punan ang aking baso. Kalahati ng baso ang napuno.

Sinunod ko nang itabinge ang baso palayo sa akin upang tingnan ko kung ano ang totoong kulay ng wine na ito. This wine is medium bodied. Kapag nalipat na ito sa bote ay magbabago pa ang kulay nito. I gave the glass a careful swirl. Swirling gives the wine the air it needs to activate aromas.

Tinapat ko sa aking ilong ang bunganga ng baso upang amuyin ang wine. Dalawang bagay ang naaamoy ko sa wine na ito, fruity and earthy. Ang amoy ng sariwang ubas at ang amoy ng umagang d**o ay nanuot sa aking ilong. It is well fermented. Just like how I want it.

Of course, the ultimate point of enjoying wine is to drink it. While drinking, I let myself close my eyes to truly feel and taste it offers. I was not wrong. Kung ano ang naaamoy ko sa wine na ito ay iyon din ang aking nalalasahan, kasama na ang alcohol content nito.

Nakuntento ako nang maubos ko ang kalahating likido na nasa aking baso. This was not definetely the first time that I have tasted wines. But everytime that I will drink our wine, the Carlucios, it always gives me a first time feeling. Ang tipong hahanap hanapin mo talaga.

Totoo ang kasabihang, 'age like a fine wine'. Although it was not meant for a person, I only meant it with the wine itself. The more it ages, the more it tastes better.

Papa, did I make you proud by this? I just did the proper way of drinking and examining the wine. Just like how you taught me.

Sana ay kahit sa ganitong bagay ay maging proud ka sa akin. I have disappointed you many times. Sa mga huling araw mo sa mundo ay nagaway pa tayo. Hindi pa rin ako makapaniwala na wala ka na. You and Mama have abandoned me here. You left me all alone.

I sometimes wished that one day, I will be in both of your arms again.

"Sir Francis, salamat po sa pagbisita."

Namulat ako nang marinig ko ang kanyang pangalan. Hindi ko akalain na pati dito ay makakabanggaan ko pa siya. Sana lamang ay huwag siyang tumaas dito. Kahit na nakatago ako sa malalaking bariles dito ay alam kong alam niya na narito ako. Hindi man ako sinundan ni Carter ay nakakasigurado akong nasabi na niya kung nasaan ako.

"Wala naman kasi ako masyadong ginagawa kaya minabuti kong bisitahin kayo. Kamusta naman po ang produksyon?" Sagot naman niya sa trabagador na nagtanong sa kanya.

Now, how will I leave this place?

He's standing near the door where he sees all around here. If I will make my way through that door, it is not impossible that he will notice me.

Of all places, why do I choose to hide here?

Akala ko naman ay hindi siya pupunta rito.

"Maayos naman po. Kaninang umaga ay nagfreeze lang yung pressing machine. Natawag naman namin agad sa maintenance kaya naayos na. Maayos at gumagana na ulit ito."

The machine freezes?

"Siguro ay kailangan na nating palitan. Matagal na rin natin iyang nagagamit kaya humihina na siguro ang motor. Gagawan ko po ng paraan at tatawag din ako sa supplier natin sa Italy. Kapag nangyari po ulit ito ay abisuhan ninyo po ako agad."

I saw Francis walked. Pumasok pa siya lalo at nagtungo na siya sa makinang nasira na tinutukoy ng manggagawa. Nasa kanyang kanan lamang ang hagdanan paakyat dito sa mga bariles kaya labis na ang kabang akong nararamdaman. Huwag sana niyang maisipang umakyat dito.

Sinuri niya ang makina at ang motor nito. Hindi ko naman iyon makita sa distansya ko ngayon at wala akong ibang maisip kundi ang pagbilis ng t***k ng aking puso.

Bakit ba ako nagtatago? Bakit ba ako umiiwas?

Siguro ay ayaw ko lamang balikan ang pagkakamaling namagitan sa aming dalawa. I'm not gonna deny that I like him but that's wrong. I shouldn't have let that happen. We shouldn't have done that in the first place. But I will be lying to myself if I will say that I didn't like that.

I liked that it's driving me insane that it feels so wrong.

Tiningnan kong muli si Francis at hindi pa naman siya umaalis sa kanyang pwesto. May kausap na ito sa kanyang telepono.

I couldn't help but admire him while working. He's so sexy and attractive. He's just like a busy husband working to provide for his family.

Wait, what? What did I just think of that?

I must be really insane!

I need to get out of this place before I could finally turn into a lunatic.

I turned my gaze on him again and fuck... he's looking in my direction. I hid my whole body behind the barrel and I am holding the glass so tightly in my hands. He did not see me, right? He can't.

"I will have to call you back," I heard him say.

There's a creaking sound from the metal stairs going to the second floor and I know that he's climbing the stairs now. I don't know what to do and where to run. If he sees me here, I might be hysterical.

No, he can't.

Sa tuwing maririnig ko ang kaluskos ay hudyat na humakabang pa. Sinasabayan ko iyon ngunit sa magkasalungat na daan ako. Sa likod siya dumadaan kaya sa harap naman ako.

Nalampasan ko na ang isang bariles kaya tumigil ako sa paglalakad at nagtago upang hindi niya ako makita. Nang marinig ko ulit ang kaluskos ay patakbo na akong bumaba ng metal na hagdan. Alam kong narinig niya ang mga kilos ko at hindi ako magtataka kung makita na niya ako ngayon.

Tinakbo ko ang palabas ng pabrika hanggang sa makarating ako sa mansyon. Hingal na hingal ako sa may terrace habang nakayuko at hawak ang mga tuhod. Hinahabol ko ang aking hininga at tumigil ako sa pagtakbo.

"The heck. That gives me a heart attack." I commented while panting.

Hindi na nga ako naabutan pa ni Francis at hindi na rin naman niya ako ginulo buong gabi. Wala na akong narinig tungkol sa kanya kaya naging payapa na ang aking gabi. Pinahatid ko na lamang din ang aking hapunan sa aking kwarto at doon ako kumain. Pati iyon ay hindi na niya pinigilan kaya hindi na rin ako nagmatigas pa.

"Sigurado po ba kayo na dito niyo gustong kumain?" Tanong sa akin ng katulong.

"Masama po kasi ang pakiramdam ko at hindi ako makababa,"

Nagakyat sila ng maliit na lamesa at upuan upang doon ako kumain.

"Ganoon po ba? Gusto niyo po ba na sabihin ko kay Sir Francis para magamot kayo-"

"No! Don't do that. He doesn't need to know. Okay lang ako." Agap ko.

Hindi ako kumain ng almusal ganoon na rin ng tanghalian kaya gutom na gutom ako. Maraming pagkain ang aking pinahanda dahil hindi sapat sa akin ang one course meal ngayon.

Hindi na sya nangulit at hinayaan na rin ako. Nang matapos akong kumain ay agad din naman nilang niligpit ito. Naglinis na rin ako ng aking katawan at naghanda na para sa pagtulog.

Binuksan ko ang aking laptop at nakita ko naman na may mensaheng pinadala ang aking Nonno. Matagal din ang naging huli naming paguusap kaya minabuti kong kamustahin ang mga ito. Alas sinco pa lamang ng hapon sa Italy kaya alam kong hindi pa sila tulog.

"Ciao Nonno, Nonna! Come stai?"

They appeared on the screen of my laptop. Nang makita nila ako ay agad silang ngumiti ay kumaway sa akin. Ang nurses na nagaalaga sa kanila ay nasa likuran lamang.

"Stiamo bene cara. Ti stai godendo le vacanze?" Nonna speaks. They are asking about my so-called vacation here in the Philippines.

"As expected, I love it here. You should have been here so I can also show you the places I've been to."

Lie. The place that I have been to was the prison.

"Si, cara. We'll come by someday. I see that you changed the set-up of your room." Nonno said.

Hindi ko sinasabi sa kanila na narito ako sa mansyon. Hindi ko alam kung magiging masaya ba sila na nakabalik ako. Mas pipiliin ko na lamang na huwag sabihin.

"I did some touches. I got bored lately so I redecorated my room." I said.

Lie again.

"You did a great job. It's beautiful. By the way, the Marchettis' will come over for dinner today. They will discuss the planned merger for the company. Have you told them about the Carluccios?"

I did not even mention anything about that to Paris. I did not expect that they will work on it now.

"I did not tell Paris, Nonno." I still don't know how to tell him.

"They might be asking that over dinner later. Should I tell them?" Nonno asked.

"Please, not yet. I want to tell Paris myself. I just need time, Nonno. I am working on it now."

"Just act normal. If ever they ask about that, just don't decide without my permission. Give me more time, Nonno. I promise that I will come home with the company in our possession."

I really need to start working. Time is ticking and I still don't have any progress on my plan.

I've been stressed out again by what Nonno have mentioned over the call. Hindi na dapat ako magpatumpik-tumpik pa ngayon na gusto nang simulan ng mga Marchetti ang merger ng dalawang kumpanya. If they found out that we are not the official owner of the Carluccios, they might back down.

I only have six months to execute my plan. And I have wasted three months doing exactly nothing. If I didn't succeed with this, my life will be changed once I come back to Italy. A life that somehow pushed into me but I didn't want.

Bumaba ako papuntang kusina dahil nauhaw ako. Lampas na ng alas dose ng madaling araw ngayon kaya wala nang tao at sarado na rin ang mga ilaw. Dala ko lamang ang aking cellphone at nakabukas ang flashlight nito upang hindi ako mahulog sa hagdan.

Pagkarating ko ng kusina ay binuksan ko ang ilaw dito. Pinatay ko ang flashlight sa aking cellphone at nilapag iyon sa counter. Kumuha ako ng baso mula sa cupboard at binuksan ang refrigerator upang kumuha ng tubig.

I don't know if this water will really quench my thirst. I am thinking of drinking wine instead.

I still drank the water on my glass. Natulala na ako pagkatapos at muling nabuo sa aking isip ang mga gumugulong pangyayari. Mas lalo lamang nadagdagan nang ipahatid sa akin ni Nonno ang magaganap na merger.

Nagulat ako nang marahang hablutin ang pitsel ng tubig na nasa aking harapan. Napaharap ako sa taong iyon at agad ding pinagsisihan nang magtama ang aming mga mata. Maybe because of my adrenaline instinct, I stepped backwards hurriedly while panting. I didn't noticed the rack for spices behind me so the sole of my feet bumped into it.

"Cazzo!" I whispered in pain.

Matalas at metal ang rack na iyon kaya masakit ang naging impact nito sa aking paa. Napaupo ako sa sahig at hinaplos ang aking paa na natamaan ng rack. Umaasang mawawala ang sakit kung hahawakan ko ito.

What was I really thinking? It's just Francis! Kung makareact naman ako ay akala mo'y hindi kami magkakilala.

"Are you okay?"

He hurriedly assisted me to stand up. Held my elbow softly while looking at me.

I swayed those hands.

"I am fine. Thanks." I said.

Our eyes met again. But this time, I seemed to cannot turn them away. I want to look at his face as if it was an artwork made by an artist. Admire the beauty and memorize the pattern. And the lips... those lips that were once touched mine.

I don't know what's gotten into me but I kissed those lips again. I conquested the space between us and throw my whole body at him. Wrapping my arms around his nape while my lips move as if it's an expert. I felt his hands snaking on my waist and back while reciprocating the kiss. We hurriedly and hungrily kissed each other's lips while my eyes were closed. There were sounds of our kisses but I don't care.