Tahimik ang gabi, ngunit tila ang dilim nito ay hindi umabot sa loob ng bahay. Sa halip, parang may nakabiting alon ng tensyon sa hangin, sapat upang mapuno ng bigat ang dibdib ni Clay. Nakaupo siya sa mesa sa kusina, ang tasa ng kape ay nakalapag sa harapan niya, ngunit tila nawalan na ito ng init, katulad ng kanilang relasyon.
Sa kabila ng tahimik na paligid ng gabi, ang kanyang isipan ay magulo, puno ng mga tanong na hindi niya alam kung kaya niyang sagutin.
Tahimik na bumaba si Isla mula sa kwarto, ang mga hakbang nito ay marahan, parang nagdadalawang-isip.
Nang makita niya si Clay, tumigil siya sandali sa may hagdan. Alam niyang kailangan na nilang harapin ang tanong na matagal nang umiikot sa kanilang dalawa.
“Isla,” bungad ni Clay nang hindi siya nililingon. Nakaayos ang mga bra
