Nang matipon kami sa dining table, ramdam ko kung gaano ka-awkward lalo na no'ng bumaba ang tingin ko sa aking suot. I felt exposed at some point pero dahil sa komento ng kapatid ko na sinang-ayunan naman ni Kino, medyo naging komportable rin naman ako.
Throughout the meal, they engaged in light-hearted conversation. Tahimik lang akong kumakain at hindi na lang sinita ang kapatid ko na kung makatawa ay abot hanggang labas sa lakas.
"Sis, ang sarap ng luto mo," my brother commented, his mouth still full of food. "Sana ganito palagi." He grinned again, displaying his usual playful nature.
"I agree, your food is delicious." Kino chimed in, his words causing my heart to race even faster.
Hindi ko magawang mag-angat ng tingin dahil nahihiya ako. Pakiramdam ko namumula pa rin ako.
"Th-thank
