“Sir, kaya ko naman po talagang maglakad. Kaya nga po hindi ko na ginamit ‘yung wheelchair. Ako po ang nagpilit kay Dianne na huwag ko nang gamitin ‘yon. Kaya sana huwag n’yo po silang pagalitan.” Hindi pa rin siya sumagot. Napakalapit ng mukha ko sa kanya, kaya imposible naman na hindi niya ‘ko marinig. Nag-aalala kasi talaga ako kina Dianne, dahil baka kagalitan niya. “Sir, naririnig n’yo naman po ako ‘di ba? Sir?”
Wala pa rin talaga siyang reaksyon, hanggang sa makarating kami sa second floor ng bahay niya. Kunot pa rin ang kanyang noo. Talagang pinapahalata niya sa ‘kin na galit siya. “Sir, huwag na po kayong magalit,” sabi ko na may malambing na boses at gamit ang mga daliri ko’y, inunat ko ang nakakunot niyang noo.
Effective naman ‘yung ginawa ko dahil napahinto siya sa paglalakad
