Chapter 30
"M-Muntik na akong m-marape noon..."pagsisimula ko. Kumpara sa una kong sinabi iyon kila mama ay mas emosyonal ako sakanila at ngayon na kahit papaano ay nasabi ko na sa iba ay hindi na masiyadong naging mabigat sa loob ko ang pagsasabi ngayon kay Devon. Nakaya ko ng sabihin sakanya ng hindi ako umiiyak.
Nang muli ko siyang lingunin ay wala ng emosyon ang mukha niya habang diretsong nakatingin saakin. Sa hindi ko malamang dahilan ay bigla akong kinabahan. Mas kinabahan pa akong magkwento sakanya kaysa noong sinabi ko kila papa ang totoo.
Humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ko at nagbaba ng tingin.
"Gulong-gulo ako nun. Natatakot. Naghalo-halo na. Kaya pinili kong makipaghiwalay sayo."naiiling na pagkukuwento ko.
"I'm sorry...sorry kung nakipaghiwalay ako sayo noon na wala
