Ep06
1356 Words
Zach Aron Alvarez Pov
9:00 am..
I don't have class for today, kaya't naisipan kong lumabas ng HN campus para maglakad lakad and to buy some groceries para may stock ako ng food sa dorm.
While I'm entering the mall, may napansin akong mga strange guys sa parking lot na para bang may inaabangan.
Habang I was observing them, suddenly a car arrived. Nag park ang sasakyan. Then may babaeng bumaba mula rito.
She's beautiful and mukhang anak Aircon. Pinagmasdan ko ang mukha ng babae and it seems she's familiar on me. Parang nagkita na kami.
"Wait, is that Celestine, luna's friend?" bulong ko sa sarili ko.
Tinititigan ko sya ng maiigi, at hindi nga ako nagkakamali, si Celestine nga yon.
Lalapitan ko sana sya nang biglang hinablot ng mga lalake ang bag na dala dala nya.
"Help, Help! Someone took my bag!" sigaw ni Celestine habang nagtatatalon sa taranta.
Hinabol ko ang mga lalakeng kumuha ng bag ni Celestine.
"Hoy, tigil!" sigaw ko habang hinahabol ang mga lalake.
Binilisan ko ang pagtakbo at nahablot ko ang damit ng isa sa mga lalakeng may hawak ng bag ni Celestine.
Hinawakan ko ng mahigpit ang lalake sa damit, pero bigla na lang naglabas ng patalim ang lalake. Nabitawan ko sya dahil sa takot.
Tinutok ng lalake ang patalim nya sa akin, pinalibutan pa ako ng mga kasama nya. It seems like pumasok ako sa isang giyerang walang dalang armas.
Napadasal nalang ako ng wala sa oras, dahil sa dami nila. Nag-iisa lang ako lima silang nakapalibot sa akin.
"Ano ka ngayon, naki-alam ka pa kasi!" saad ng isang lalake habang tinututok nya sakin ang dala dala nyang patalim.
"Mga boss, kalma lang. Isa lang ako oh, lima kayo. Wala akong laban." saad ko habang naka taas ang mga kamay. Napalunok nalang ako ng laway at inisip na mukhang maling naki-alam pa ako sa problema ni Celestine.
"Tuluyan na natin to! Bugbugin nyo." saad ng isang lalake, nanlalaki ang mga mata nya at para bang nanggigigil nang patayin ako.
"Mga boss, teka kumalma kayo. Hindi ako lalaban." sambit ko habang unti unting humahakbang patalikod.
The first man attacked me and threw a punch, but sinubukan ko to dodge the punches he threw.
Sinuntok ko pabalik ang lalake, at hinawakan ko sa leeg at temporary kong tinanggalan ng malay.
"Sa-sabi ko naman sa inyo, ayokong labanan kayo eh. Ibigay nyo nalang sakin yang bag para tapos na." wika ko habang nakangiti sa mga lalake.
"Punyeta!" nagagalit na sambit ng lalake na para bang leader nila.
Sunod na lumapit sa akin ang tatlo pang lalake at inikutan nila akong tatlo.
Sabay sabay akong sinugod ng tatlo. Natamaan ako ng suntok at natumba dahil sa lakas ng pagkakasuntok.
"Ang sakit nun huh!" pag-ungol ko habang nagdurugo ang labi ko.
Mabilis akong gumalaw at iniwasan ang sumunod na suntok na binitawan nila. Ginantihan ko sila ng malakas na suntok at sinipa sa tadyang.
Natumba ang tatlong lalake, pero hindi ko inaasahan ang biglang pagsugod ng isa pang natitirang lalake, ang kanilang leader.
Sinugod nya ako hawak hawak ang patalim habang nakatututok sa akin.
Sa bilis ng galaw nya, hindi ako nakailag at nadaplisan ako sa kanang braso ng patalim na hawak nya.
Tumulo ang dugo, at nakaramdam ako ng sakit.
"Pucha! Ang sakit nun boss, kalma ka lang!" saad ko habang nanginginig sa kaba. Hindi ko maigalaw ng maayos ang kanang braso ko, dahil medyo malalim lalim ang naging daplis ng patalim nya.
"Malapit ka nang mamatay, totoy." wika ng lalake habang humahalakhak sa tawa na para bang nababaliw.
Muli syang sumugod at akma na nya akong tutuluyan. Maingat kong iniwasan ang mga tira nya habang bumibilis ang t***k ng puso ko dahil sa kaba.
Nakahanap ako ng timing, nang akma na nyang isasaksak sakin, nahawakan ko ang braso nyang may hawak na patalim. Hinigpitan ko ang hawak sabay sinipa sya sa tyan. Nabitawan nya ang hawak nyang patalim at natumba sya.
Pinagsusuntok ko sya ng malakas para makabawi man lang.
Maya maya pa dumating si Celestine na may kasamang mga guards sa mall.
"Bakit ngayon lang kayo, muntikan pa kong mamatay!" wika ko habang iniaabot ang bag kay Celestine.
"Why! Did I tell you to interfere?" pagtataray nitong wika habang nagdadabog pang kinuha ang bag nya.
I was surprised and taken aback by her harsh behavior. Hindi man lang sya marunong magpasalamat.
"Ako na nga tong nag magandang loob na tumulong, yet you're the one who has the audacity to get angry and throw a fit." I replied to her na para bang nanunumbat.
"What do you want from me, huh? Money? Fine, here's money. How much do you need, huh?" Celestine said habang tinatarayan at minamalditahan nya ako.
"Talagang masama yang ugali mo no!" sambit ko dahil sa pagka-inis ko sa kanyang sinabi.
"What do you want to happen, huh?" Celestine's replied habang tinataasan ako ng kilay.
"I almost died just because I helped you. Can you see this wound on my arm? It's because I tried to return your bag to you, and you're just going to treat me like this? You really have no gratitude." naiinis na sambit ko sa kanya. Napakamot na lamang ako ng ulo at hindi makapaniwala sa kasamaan ng ugali ni Celestine.
"You've said a lot!" Celestine said, glaring at me angrily.
"Hindi kaba marunong makahalata ha! First, dalhin mo ko sa hospital, tangina! Malapit na akong maubusan ng dugo rito." pag-ungol ko dahil sa sakit at hapdi ng pagkakasugat sa akin.
"Okay fine, let's go to the hospital, if that's all you want to happen," Celestine responded, as if not appreciating at all the help I've done.
"Follow me!" she said.
Tinalikuran nya lang ako na para bang walang nangyari.
"Hindi ka talaga marunong makahalata no? "Were you not even taught by your parents to be grateful to people who helped you huh, Celestine?" panglalait ko sa kanya. Napalingon sya nang sinabi ko ito.
"Then thank you! Because you saved my life, because you helped me bring back my bag. Thank you!" she said, while fuming with anger at labag sa kalooban nya ang kanyang sinabi.
"You can't even say thank you properly, and you're the one who's angry! Hay, some people really don't know how to be grateful and say thank you," mahinang sambit ko.
"What did you say?!" sabi nya habang tinititigan ako ng masama na para bang papatayin nya na ko.
"Ha, may sinabi ba ko. Nothing!"
"You have no right to involve my parents in this conversation! Do you understand? You're so f*****g annoying," she exclaimed.
"Okay fine, kalma." pagpapakumbaba ko.
"How can I calm down when every time I see you, my blood boils! Damn it, I even owe you a debt of gratitude! What a bad luck!" she muttered in irritation while stomping and quickening her pace.
"Teka lang naman, hintayin mo ko! Dadalhin mo pa ako sa hospital."
"Hurry up!" sigaw nya sa akin.
"Demonyita amputa." I said in a low voice.
"Are you saying something?" saad ni Celestine dahil sa naririnig nyang pagkausap ko sa sarili ko.
"Ha, wa-wala. Baliw ka!" pang-aasar ko sa kanya.
Despite her rudeness, she still brought me to the hospital. She paid the hospital bills. She just waited for me to finish treatment and then left without saying goodbye. She didn't even properly apologize.
"Ahmm sir, okay na po kayo. Medyo mababaw lang po yung mga sugat na natamo nyo. Gagaling din po yan, pwede na rin po kayong umuwi kapag kaya mo na." wika ng Nurse.
"Thanks, ma'am. Anyway, did you see po ba yung babaeng nagdala sa akin dito? Maputi, chinita, maganda, mayaman, at matangkad?" pagtataka kong tanong sa Nurse.
"Ah yon po ba sir, nako umalis na po. She settled and process lang po yung hospital bills nyo then umalis na rin." sambit ng Nurse.
"Ahm, okay. Thanks again."
"Hays, brat child! Tsk di man lang nagpasalamat ng maayos." bulong ko sa sarili ko.
"Malas naman oh, mag-isa lang akong uuwi sa bahay! May sugat kana nga, tinulungan mo na, sya pang may ganang mang-iwan!" saad ko sa sarili ko habang dismayado sa ginawa ni Celestine.
***
- Writer
