THE SLIP (POV: YANNA)
1341 Words
Paggising ko pa lang, ramdam ko na agad ang bigat sa dibdib ko.
Hindi ito yung bigat na galing sa pagod o puyat...sanay na ako roon. Ito yung bigat na parang may nakapatong na inaasahan, pangamba, at mga matang handang humusga bago ka pa man huminga nang buo.
Ito ang ikalawang araw ng fake romance na pinilit sa akin.
At higit pa roon...isa itong araw ng gala. Isang araw na puno ng kamera, ng mga mata ng publiko, ng mga opinyong kayang wasakin ang reputasyon mo sa isang iglap… kahit wala ka namang ginagawang mali.
Dahan-dahan akong bumangon sa kama, parang bawat galaw ay may kaakibat na tanong: Hanggang saan ka aabot, Yanna?
Humakbang ako papunta sa salamin.
Ang babaeng tumingin pabalik sa akin ay maayos, elegante...ang buhok ay perpekto, ang makeup ay banayad pero mamahalin ang dating. Isang babaeng kayang ilagay sa cover ng magazine.
Pero ang mga mata ko…
May bakas ng gabing hindi ko malilimutan.
May pagod.
May takot.
May isang uri ng kilig na ayaw kong aminin kahit sa sarili ko.
Sa kabilang kwarto, narinig ko ang mahinang kaluskos...ang tunog ng cufflinks, ng sapatos na inilalapat sa sahig.
Si Kairo.
Paglabas ko, nandoon siya.
Naka-suit na parang isinilang para magsuot nito...itim, perpektong tabas, walang kulubot. Nakatayo siya malapit sa bintana, ang lungsod nasa likod niya, parang isang hari ng mundong hindi kailanman natulog.
Tumingin siya sa akin mula sa gilid.
Walang ngiti.
Walang galak.
Pero ang aura niya...buo. Kontrolado. Nakakatakot sa sariling paraan.
Hindi ko maintindihan kung bakit sa bawat titig niya, may kasamang panganib at proteksyon. Para siyang babala at pangako sa iisang hininga.
Lumapit ka… pero hindi mo alam kung anong haharapin mo.
“Ready?” tanong niya, mababa ang boses.
Tumango ako, kahit hindi ko alam kung handa talaga ako.
Pagdating namin sa event, bumungad sa akin ang liwanag ng mga flash ng kamera...parang kidlat na sabay-sabay pumutok. Ang halakhak at tsismis ng mga socialite ay humalo sa tunog ng kristal na baso at sa amoy ng mamahaling pabango.
Red carpet.
Chandeliers.
Isang mundong hindi ako kabilang...pero pinilit akong ipasok.
Si Kairo, parang may sariling magnetic field, ay naglakad sa tabi ko. Hindi niya kailangang magpakilala. Hindi niya kailangang ngumiti.
Ang bawat hakbang niya ay nag-a-attract ng atensyon.
Pero sa kabila ng lahat ng iyon… sa akin lang siya nakatingin.
Parang may invisible cord na nakatali sa pagitan namin....hindi ko nakikita, pero ramdam ko sa bawat hakbang. Hinahatak ako papalapit sa kanya, kahit gusto kong mag-ingat.
Habang naglalakad kami sa red carpet, ramdam ko ang tensyon ng paparazzi...parang mga hayop na naghihintay ng maling galaw.
“Mr. Valencia!”
“Yanna!”
“Can we have a smile?”
Ngumiti siya. Walang sabit. Perpekto.
Ngumiti rin ako...pero hindi ito natural. Ang mga labi ko, pilit. Ang puso ko, kumakalog nang mabilis, parang gustong tumakas sa dibdib ko.
At sa gitna ng lahat ng iyon… may kakaibang pakiramdam na sumulpot sa hangin.
Hindi lambing.
Hindi rin pagmamahal.
Isa itong halo ng pagkagulat, pagkainggit, at pagnanasa...isang publiko na hindi alam kung aayawan ba kami o kakainin ng buo.
“Careful,” sabi ni Kairo, halos kasabay ng paglapit ng kamay niya sa likod ko.
Pero masyadong mataas ang heels ko. Masikip ang carpet. Isang maling hakbang lang...
At biglang dumulas ang paa ko.
“Ah!”
Narinig ko ang sariling sigaw ko bago pa man ako tuluyang mawalan ng balanse.
Sa isang iglap, humakbang siya sa harap ko.
Hinawakan niya ang braso ko...mabilis, sigurado...at sa huling segundo, nahawakan niya ako. Hindi lang para iligtas ako mula sa pagkakadapa…
Kundi para pigilin ang buong katawan ko.
Parang isinara niya ang mundo sa paligid namin.
“Got you,” sabi niya, mababa ang boses, halos para sa akin lang.
Sumabog ang t***k ng puso ko.
Ang init ng katawan niya.
Ang lakas ng kamay niya sa braso ko.
Ang paraan ng paghawak niya...hindi padalos-dalos, hindi nag-aalinlangan.
Hindi ko alam kung dapat akong matakot… o matunaw.
Para siyang predator na tahimik na nagbabala: Huwag kang gagalaw. Ako ang bahala.
“Are you okay?” bulong niya, halos ako lang ang makarinig.
Tumango ako. Hindi ako makapagsalita.
“Careful next time,” dagdag niya...isang linya na sabay utos at pangangalaga.
Ang mga mata niya, kumikislap sa liwanag ng mga chandelier, ay parang nagtataglay ng lahat ng panganib at proteksyon na kayang ibigay ng isang lalaki.
“Thank you,” bulong ko, halos walang boses.
Pero kahit bitawan niya ako, ramdam ko pa rin ang init ng katawan niya...isang init na hindi ko alam kung dapat kong tanggapin o labanan.
Sa buong gala, parang may invisible spotlight sa amin.
Ang mga mata ng mga bisita.
Ng mga photographer.
Ng mga socialite na may ngiting hindi ko matukoy kung totoo o mapanlait.
Lahat sa amin nakatutok.
At si Kairo...tahimik, laging nasa tabi ko. Hindi niya ako tinataboy palayo sa publiko, pero ramdam ko ang possessiveness sa bawat galaw niya. Isang hakbang palapit kapag may masyadong lumalapit. Isang bahagyang hawak kapag masyadong umiingay ang paligid.
“Yanna,” bulong niya habang naglalakad kami sa ballroom, “don’t let them see fear.”
Tumango ako.
Pero sa loob ko, may umiikot na halo ng takot, kaba, at kakaibang excitement...isang halimaw na emosyon na siya lang ang nakakagising.
Isa sa mga highlight ng gabi ay ang first dance.
Ayoko.
Hindi ako sanay sa mga matang sumusunod sa bawat galaw ko. Hindi ako sanay na bawat hakbang ay may katumbas na paghuhusga.
Ngunit si Kairo… tila may sariling plano.
“Dance with me,” sabi niya...matamis sa pandinig ng iba, pero may bahid ng threat para sa akin.
Nanigas ako.
Alam ko...kapag tumanggi ako, hindi lang ako ang mapapahiya. Masisira ang ilusyon. Mas lalakas ang apoy ng mga mata sa paligid.
Kaya sumunod ako.
At doon....sa unang sandali ng pagdikit ng aming mga kamay sa dance floor...parang bumagsak ang mundo.
Ang init ng palad niya.
Ang bango niya...malinis, mahal, pero may lalim.
Ang paraan ng paghawak niya sa baywang ko...eksakto lang, parang alam niya kung hanggang saan ako puwedeng magtiwala.
Umiikot ang musika.
Umiikot kami.
At sa bawat ikot, ramdam ko ang unang sparks ng tunay na tensyon.
Hindi yung tensyong hinahanap mo.
Hindi rin yung ligtas.
Ito yung tensyong parang magnet...kahit anong pilit mong umiwas, hinihila ka pabalik.
Tumingin siya sa akin.
Hindi para hamunin.
Kundi para basahin ako.
“Focus,” bulong niya.
At biglang siya lang ang malinaw sa paligid.
Ang mga bisita.
Ang mga photographer.
Ang social media na siguradong sumasabog sa bawat segundo...
Nandoon lang sila sa gilid ng paningin ko.
Ang mundo ko, umiikot sa kanya.
Narinig ko ang mga bulong habang dumadaan kami:
“Look at them…”
“Gold digger?”
“Is she really with him?”
Narinig ko.
Narinig din niya.
Pero sa halip na bitawan ako, hinigpitan niya ang hawak sa braso ko...pinili ang tamang pressure. Hindi masakit. Hindi marahas.
Isang tahimik na deklarasyon: Hindi kita papabayaan.
At doon ko naramdaman ang kakaibang shift.
Ang hate-to-love tension...hindi lang sa amin, kundi sa buong silid. Parang apoy na unti-unting lumalaki, pinapakain ng mata ng publiko, ng inggit, ng pagnanasa.
Habang umiikot ang sayaw, may isang bagay na umagaw ng pansin ko.
Isang mukha sa gilid ng ballroom.
Isang lalaking nakatayo sa dilim.
Hindi siya sumasayaw.
Hindi rin siya nagsasalita.
Nakatingin lang siya sa amin ng diretso, matagal, may kakaibang intensity sa mga mata.
Hindi ko siya kilala.
Pero parang… kilala niya ako.
Nanlamig ang batok ko.
Tumingin ako kay Kairo.
Ang mga mata niya...matatalim, alerto na para bang ang tingin ay nakapako rin sa lalaking iyon.
“Yanna,” bulong niya, malamig at mabigat, halos hindi gumagalaw ang labi niya, “someone dangerous just entered our world.”
At sa isang iglap, naramdaman ko ang bigat ng panganib at proteksyon na sabay na sumabog sa loob ng dibdib ko.
Isang halo ng galit, takot, at possessiveness....isang emosyon na hindi ko alam kung tatawagin ko bang mahal… o katakutan.
Pero isang bagay ang malinaw:
Hindi na ito basta fake.
At hindi na rin kami basta dalawa lang...
- Writer
