While I was driving home, napansin kong naiwan ni Lei yung pantali niya ng buhok kanina sa sobrang pagmamadali niyang bumaba ng car kanina.
Hays. She's stuborn as ever. To be honest, nasasaktan ako kapag umiiyak siya pero mas nasasaktan ako kapag naiiisip kong nasasaktan siya dahil hindi ako ang pinili niya. Mas naalagaan ko sana siya.
I was a bit sleepy kaya I was daydreaming na she's beside me holding my right hand. Pa ngiti-ngiti pa nga ako.
"I love you," banggit ko pa habang kunwaring nakatingin sa mapupungay niyang mga mata.
Kung magkakaroon lang ako ng lakas ng loob para maka amin sa kaniya nang maayos. Kaso I don't wanna lose our friendship over something so selfish.
Leiden's POV
Ngayon lang ako nakatulog nang ganito. Teka nga, anong oras na ba?
"WTF!" sigaw ko nang maki
