My Mommy's Diary

MMD 1

Maru

Life-changing.

4 years old lang ako nung ampunin ako ni mommy, she's wearing the most beautiful smile nung inannounce ng judge na she can have me. Kahit 4 years old pa lang ako noon, i know kung gaano nag hirap si mommy para lang makuha ako legally.

4 years old lang ako nun pero, tandang tanda ko pa rin. Hinding hindi ko yun makakalimutan dahil simula nun ay napaka rami na ang nag bago saakin, it was really a life changing.

Mahirap oo, pero masaya naman. More on mahirap nga lang, alam kong yung bawat ngiti na pinapakita saakin ni mommy ay may kalakip na lungkot. Lungkot na nakatago lang at hindi pinapakita saakin. Isama mo pa yung mga mata ni mommy cause i believe that our eyes says it all.

"Baby Maru, let's go. Time for school. " sabi ni mommy habang naka silip sa pinto ng kwarto ko.

"Mommy, I'm not a baby anymore. Grade 4 na kaya ako. " tumawa siya at lumapit saakin bago ako yinakap.

"Oh yeah, but for me you're still my baby and you think like an adult na huh, bakit ang bilis bilis mo lumaki? " sabi ni mommy habang inaayos niya yung damit ko saka tumitig sa mukha ko at hawakan ang aking pisngi. Ngumiti naman ako pabalik saka din siya pinag masdan, anong ginawa ko para makilala ko siya? She's 33 pero ang ganda niya pa din, dahil palagi kami magkasama ni mommy minsan mukha na talaga kaming tunay na magkaiba dahil palagi kaming nasasabihan na may pagkakahawig kami. Bahagya naman siya tumawa bago she pinched my nose and kiss me.

"And you act like an adult. " humawak ako sa kamay niya at sabay kaming bumaba ng bahay. More like a mansion pero kami lang dalwa ang nakatira with nanay Rose, the maids and the guards.

"Napaka gandang bata. " bungad saamin ni nanay Rose habang yapos yapos ako, may pagka matanda na si nanay at sabi din saakin ni mommy ay matagal nang nag tatrabaho si nanay sakanya kaya family na ang turing niya sakanya.

"Nanay, you always see me wearing this uniform! " napa labi ako na ikinatawa nila.

"I know pero mas lalo kang gumaganda araw araw. " she emphasize the 'araw araw', si nanay talaga oh. Pinagbuksan ako ni mommy ng pinto ng sasakyan at sumakay na. Binaba ko yung bintana ng sasakyan at kumaway ng umaandar na ito.

"Are you excited? "

"To be honest mom, i'm nervous. " naka yuko lang ako habang pinag lalaruan si stitch na naka sabit sa back pack ko.

"Don't be baby Maru, you will get a friend now. I made sure that this school doesn't tolerate bullying. " napatingin ako kay mommy na nag dadrive.

"Still mom, no one likes me. "

Simula nung pumasok ako sa school, walang lumalapit saakin. I tried to be friends with them pero sadyang ang malas ko pagdating sa pag kakaibigan, lagi akong may nagagawa na hindi maganda pero minsan wala naman at ayaw pa din nila saakin. Worst, they started to bully me.

"But I like you. "

"Of course, you're my mom. "

"Your nanay Rose, our guards and maids. mama Pamela, daddy Draco, daddy Jude and daddy Vernon loves you! " tukoy ni mommy sa mga friends niya. Napangiti ako nung maalala ko sila, they're like my real daddy and mama.

Lumabas si mommy at pinagbuksan ako ng pinto. "Here we are, baby Maru. "

"I have surprise Maru. " nakangiting sabi ni mama kaya napatingin ako dito, bigla namang sumulpot sa likod ang isang batang lalake at yinakap ako.

"Vance! "

"Dito ka na din ba mag aaral!? " excited na tanong ko dito at tumango siya bago tumawa.

"Thank you mommy! and daddy Vernon! "

"You're welcome baby Maru and Vance, please protect my Maru. "

"Yes po Aunt mama, ako pong bahala kay Maru. " Anak ni daddy Vernon si Vance, siya ang pinaka unang kaibigan ko. Best friend ko na siya. Siya lang talaga ang naging tunay kong kaibigan at hindi ako iniwan. Yung iba kasing friends ni mommy wala pang anak kaya minsan palagi ko sila kinukulit na magka anak na para madagdagan kami ni Vance.

"Buti na pa payag mo asawa mo. " narinig kong sabi ni mommy kay daddy Vance, sabi kasi nila ayun na ang tawag ko sakanila.

"Oo naman, maganda din kasi ang eskwelahan na to. "

Pumasok na kami sa room namin, katulad lang ng dati. Magpapakilala ka, pati na din ang teachers. Si Vance ang lagi kong kasama hanggang sa mag uwian na, we never left each other. Naunang umuwi siya at naandito ako ngayon sa bench hinihintay si mommy.

"Hey! Hortillano ka diba? " masungit na sabi nung babae saakin habang papalapit siya sa pwesto ko, may kasama siyang dalwang babae sa gilid niya. Typical bully. I think nasa Grade 6 sila base on ther ribbons sa uniforms nila.

"Yes. " simple kong sabi.

"Really? Sa pag kakaalam ko ay walang totoong anak si Hortillano, kundi ampon! " Nagsitawanan yung mga abubot niya sa gilid at nag 'oww'. Eto lang ang pinaka ayoko, masyadong kilala si mommy at ang pamilya nito dahil sa trabaho nila kaya pati ang pag aampon saakin ay nabalita kahit privately nila itong isinagawa, may nakalusot pa din. I don't really get it why being an ampon is a big deal for them, i just want a normal life tapos eto mapupunta saakin?

"Hey, what's going on here? " tanong ni mommy ng makalabas siya sa sasakyan, ang cool ni mommy. Lumabas siya ng naka white coat pa din, yung pang doctor.

"Run. " narinig kong sabi nung babae at nag si takbuhan na sila. Lumapit saakin si mommy at yinakap ako.

"Mommy, I'm okay. "

"You'd better be, Maru. You will tell me everything na mangyayari ha? Don't keep secrets? " napatango na lamang ako at pumikit para mabawasan ang bigat sa aking dibdib.

–

"Nanay Rose, where's mommy? " tumigil ako sa gitna ng hagdan ng makita ko nanay sa baba. Tumingin siya saakin at sinabing nasa 2nd floor. Maraming pintuan sa 2nd floor at puro kwarto, naandun din kasi ang kwarto namin. Una kong naisip buksan yung kwarto ni mommy, kaso wala. Empty room.

Sunod naman ang mga guest rooms pero wala din, ang last naman ang pinaka dulo. Nag dadalwang isip ako buksan ito dahil ayaw na ayaw ni mommy pumasok ako dito. I don't why pero ang sabi niya lang madumi at baka hikain pa ako. Sinunod ko naman siya dahil ayoko na din sa takot na hikain pero ngayon i was so curious to that room. Inihilig ko yung tenga ko sa pinto at narinig yung pag iyak at pag hikbi ng isang babae. That's mommy. Ayoko siyang naririnig at nakikitang umiiyak, it breaks my heart na wala man lang ako magawa for mommy.

Napag pasyahan ko ng buksan yung pinto pero hindi ako umalis sa pwesto ko, nag stay lang ako dun habang nag bubukas yung pinto at sa bawat pag bukas ng pinto ay nakita ko si mommy na naka upo sa isang malaking kama doon habang naiyak at nakayakap sa isang picture frame.

"Mommy? " tawag ko pero hindi ako pumapasok. Tumingin saakin si mommy agad at nagpahid kaagad ng luha. Ngumiti siya at linapag yung picture frame sa kama.

Lumapit siya saakin saka ako yinakap, wala na kong nagawa kung hindi yakapin si mommy habang humihikbi. Laging ganito. Hindi natatapos ang year ng hindi umiiyak si mommy ng ganito, yung halos dugo na ang lumabas kaka iyak.

I scanned the room, it was like an ordinary room pero ang daming stuff toys, mga gamit at iba iba pa. Parang stuck room ng kung ano.

"Let's go, mag half bath na si mommy and then kain na tayo sa baba. " tumango lang ako at sinarado na ni mommy ang pinto bago pumasok sa kwarto niya.

Napatingin ako sa relo ko, it's July 2.

Lagi na lang. Laging ganito si momny pag July 2, ano bang meron? Napa tingin ako sa kwarto na isinarado ni mommy, para akong hinihila dito at sinasabing buksan ko ito at pumasok.

Parang lahat naandito sa room na ito, pati si mommy. Feeling ko naandito din ako.

I love you, mommy Maureen.

––