Walang kahit ano’ng lumabas sa bibig ko. Ni ang tingnan siya ay hindi ko na nagawa pa dahil sa pansariling iniisip. Pumasok na rin naman iyon sa isipan ko, ngunit madalas ding napuputol. Hindi ko alam pero kung papipiliin ako ay mas gusto ko pa rin ang ganito naming set up.
“Siguro kung tayo talaga ang itinadhana, maaaring magtagpo ang ating landas,” sambit ko matapos ang ilang minutong katahimikan.
Napapatingin ako sa mga bata kapag maya’t-maya ang punta nila kay Casper. Hindi na ulit nasundan pa ang aming pag-uusap dahil talagang hindi na tinigilan pa nina Hara si Casper sa loob ng halos tatlong oras.
Ngayong nakatulog naman ang mga bata matapos mananghalian ay may tumawag kay Casper at ilang minuto lang din ay nagpaalam siyang umalis. Naglinis na lang ako ng buong sala at inabala
