Amara POV
Maaliwalas ang kapaligiran pero mabigat pa rin ang damdamin ko, hindi pa rin makapaniwala sa lahat ng trahedyang nangyari sa buhay namin. Akala ko masaya na pero sinubok kami ng panahon at binigyan ng isang malaking trahedya.
Sobrang hirap ng nararamdaman ko kahit ang tagal-tagal ng nangyari parang sariwa pa rin sa akin ang lahat na parang kahapon lang nangyari ang malaking trahedya sa buhay natin. Hinawakan ko ang nitso dito. "Bhe ang daya daya mo naman konting panahon palang ang pagkakasama natin pero bakit iniwan mo agad kami ng mga bata? Mahal na mahal ka namin Bhe wag kang mag-aalala inaalagan naming mabuti ang mga bata. Mahal na mahal ka namin sa susunod na buhay sana ay ikaw pa rin at tayo pa rin ang magkakasama." madamdamin kong sabi.
"Damn Love stop crying baka mapano
