That Time In July

Kabanata 2

Chapter 2

Sinamahan akong mag dinner ni mom, kahit sabi niya nakakain na raw siya kanina. Merong fish ceviche, adobong manok, at liempo sa hapag. Mga paborito ko noon, na paborito ko parin hanggang ngayon. Hindi niya pa rin nakalimutan.

"How are you Gweneth? Kamusta ang pag-aaral?" Tanong niya matapos kaming kumain.

"I am good mom. School is fine. Mahirap pero kinakaya. Kayo? Kamusta po?" We havent heard from each other for 5years. It's her choice not to contact me. Kasi sabi niya, nahihiya siya sakin. Nahihiya siyang ganitong buhay ang naibigay niya sakin.

It's not her fault. I always said that to her, dati pa man. Hindi niya kasalanang may pamilya si dad. Hindi niya kasalanang naglilihim samin si dad nuon. Mas masakit lang na nakikita ko siyang nasasaktan. Okay lang sakin. Okay lang ako, wag lang sana siya. Kaya ng umalis siya, hindi ko kayang magalit sa kanya. Mas nagalit ako sa tatay ko, at sa pamilya niya.

"Bakit ka umalis sa bahay Gwen?"

"It's our house mom, yes, but I don't like Andrea owning every corner of it, na parang sa kanila lahat ng naroon sa bahay. It's good thing binili mo to. May napuntahan kaagad ako."

"Kaylan ka pa lumipat?" She asked while stroking my hair.

"Noong nag Senior High na po ako. Hindi rin naman ako pinigilan."

We stayed on the terrace longer than expected. Catching up with her is the best thing that ever happened to me this day. Nagbahagi rin ako ng mga naganap sakin sa loob ng limang taon, ngunit hindi ko sinali ang tungkol samin ni Drake. Naisip ko kasing, maghihiwalay lang rin naman, bakit ko pa sasabihin.

I am still hugging her, eyes closed. Sinusulit ang ngayon.

"Are you sleepy? Pasok na tayo."

"Kaylan ka po uuwi?"

"Baka next week pa Gweneth. Bakit? Gusto mong sumama?"

Umiling ako. " Still have class mom. Tsaka na lang po."

"Summer then? Your lolo whants to see you. And, I want you to meet someone too." She said the last sentence softly.

"Who? You have boyfriend?" Hindi naman ako totol sa ganoon. I want her to be happy. Kaya lang kung parang si dad lang rin naman, wag na lang muna.

She chuckle at my reaction. "I have Gweneth. Gusto sanang sumama rito, kaya lang hindi ko pa kayo napapakilala sa isat-isa."

"Don't get me wrong mom, okay? But if parang si dad lang rin naman, can you reconsider?"

"Oh, you won't have problems with that. He's different Gwen. I want you to meet him kasi hindi siya gaya ng daddy mo."

"Your planning on getting married." It's not a question but a statement, pero kahit ganon, sumagot pa rin siya.

"Yes Gwen. When you graduate. We expect you'd be there. He has a son tho. Matanda sayo ng apat na taon." Nakangiti siya sakin.

"Who am I to say no to that mom? Tsaka malayo pa naman po."

Nagkwento pa kami about sa kanila bago tuluyang pumasok sa loob at mag pahinga. Late na rin naman kasi, at may gagawin pa akong requirements bukas. Bago tuluyang natulog, nag reply muna ako sa mga chats nina George at Claire. Pangungumusta lang naman. Gumaan ang pakiramdam ko kanina. Although hindi nawala ang sakit, pero ngayon, naibsan na. Walang text or tawag na dumating galing kay Drake. Busy sa pag e entertain sa kanyang kababata.

Kinabukasan, late na akong nagising. May nakahain ng pagkain pag labas ko ng kwarto.

"Good morning! Kain na."

"Good morning mom." I greeted back giving her a hug.

"Wala ng laman ang ref mo. Mag grogrocery nalang ako. What do you need?" Tanong niya sa kalagitnaan ng almusal.

"Sasabayan na po kita. Mag grogrocery nga po sana ako ngayon."

"Oh sige."

It's good na may nakakausap ako. Hindi rin naman masama ang mag-isa. Pero nakakabagot at mas ramdam ko ang kalungkutan kapag mag-isa lang. Kaya nakakapanibagong may kasama sa bahay. May nakakausap at hindi nakatuon ang iniisip sa mga bagay na masasakit.

Huhugasan ko na sana ang mga pinggan ng pigilan niya ako.

"Ako na. Maligo ka na muna para maka alis tayo ng maaga."

Hindi na ako nangulit pa at pumasok na ulit sa kwarto. Baka sa mall na lang kami mag grogrocery kasi may mga kaylangan rin akong bilhin sa NBS. Nagsuot lang ako ng itim na shorts tsaka naka oversized white shirt. Nagpapatuyo ako ng buhok ng kumatok at pumasok si mommy.

"May bisita ka Gwen." Nakangiting sabi ni mommy sakin.

"Sino po?"

"Bruha kang babae ka! Bakit hindi ka nag sabing andito si Tita Glenda?" Hindi pa man natatapos ang sasabihin ni George lumabas na ako. "Sana man lang matino ang nadala naming pagkain dito at hindi puro inomin at chippy."

"Hindi naman kasi kayo nag sabing pupunta kayo. Ano nga bang meron? Bakit kayo napadalaw? Hindi pa ako tapos sa research ah, bilisan niyo."

Kinuha ni Claire ang laptop niya sa bag. "Gagawa rin ng requirements, anong akala mo, ikaw lang marunong?"

"Gwen, ako na lang ang mag grogrocery. May kaylangan ka ba? E lista mo na lang. Maiwan ka na rito at nang may kasama sila."

"Sige po." Nilista ko ang mga kakaylanganin ko sa linggong iyon.

Nang makaalis na si mommy, saka pa lang nila ako binogbog ng tanong.

"What happened ba? Pumunta kayo ng SIMP? Tapos? Too nga?" Koryusong tanong ni George.

Huminga ako ng malalim. Ngayong narito na sila at ito agad ang topic, hindi ko ring maiwasan ang mapaisip sa ngayari kahapun.

"Sinasabi ko na nga ba. Hindi talaga maasahan yang mukha ng babaeng yan. Nasabi mo na ba kay tita?"

"Hindi George, hindi ko na sinabi."

"So hindi niya alam? Mali pala talagang nag dala tayo ng beer George. Baka makatunog si tita na may pinagdadaanan tong anak niya." Kinuha ni Claire ang mga beer in can sa eco bag.

"Oh oh teka teka! Saan mo dadalhin yan? Pingi isa Claire."

"E lalagay sa fridge bakla! Mag tubig na lang tayo."

Nakumbinsi nga ni Claire na mag tubig na lang muna kaming tatlo. Ang plano talaga nila is mangumusta, pero dahil andito si mommy, gagawa na lang daw rin sila ng requirements. Yun nga ang ginagawa naming tatlo. Nasa terrace kami ng dumating si mommy.

"May binili akong meryenda niyo." Sabay lapag ng plastic bag.

"Thanks mom." Nauna nang kumain sina George at Claire habang ako ay bumalik para magpasalamat at tumulong na rin sa pag handa ng tanghalian.

"Sure, no prob. Balik ka na duon Gwen, ako na rito. Tapusin mo na ang kaylangan tapusin."

Parang double meaning naman yun para sa akin. Tapusin ang dapat tapusin.

Sa bahay nga nagtanghalian ang dalawa. Sila pa ang nag presentang maghugas ng pinagkainan, na hindi ko naman tinangihan. Over all, a very productive day. Natapos namin ang requirements na e papasa sa lunes. Niyaya pa nga silang paghapunan sa bahay ngunit sila na ang tumanggi.

The next day, mom and I attended a mass at the cathedral. Gawain na namin to, dati pa, noong hindi pa kami watak watak. May mga nakitang kakilala si mommy na agad naman siyang kinausap. Hindi naman nagtagal ang pangungumusta, kalaunan nakalabas rin kami ng simbahan. Sa Casa Buenas kami nag tanghalian.

Dumating ang oras ng practice sa Dance Troupe. As usual, sa gym na naman gaganapin ang practice. Hindi pa naman gabi, kaya di kami sure kung may practice pa ang department players ngayon. Sana, wala.

Nauna sakin si Claire, kaya ng nakarating ako sa labas ng gym, alam ko na agad ang meron. Hindi pa kasi siya pumapasok, at parang may hinihintay. Nilapitan ko kaagad.

"Claire."

"Lex, andiyan sila. Gusto mo ba munang mag excuse? Sasabihin ko kay Gina."

"Hindi na Claire. Pasok na tayo." Sabi kong mauuna na sana sa kanya, ngunit pinigilan niya.

"Andyan siya Lex. Okay lang sayo? Magkikita kayo after nating malaman."

"Hindi naman niya alam. Nag-away kami, yes, pero hindi naman bago to Claire. Hindi ko na lang muna siya papansinin, o titingnan."

"Okay ka lang? Ako Alex hindi."

"Claire, hindi rin naman ako okay. Pero ano bang mababago kung tatakbo ako? Hindi ko haharapin to? Mag uusap at mag uusap rin naman kami. Kung ngayon, so be it. Kung gusto niyang itigil, edi titigil."

"Ganon lang yun? Ang dali mo naman atang magpa-ubaya."

"Mas lalaki at lalaki ang sugat kapag ipinilit Claire. Hindi na kami babalik sa dati kapag pinilit pa namin to. Alam kong alam mo yan."

She stared straight into my eyes.

"You know what? I am proud of you. You've matured. But it's also okay to be weak in front of us Alex. We won't judge. We know what you have been through, and we know you are strong. Very very strong Alex. George and I think, sinasarili mo lahat ng problema mo. Pamilya at ito. Andito kami palagi Alex. You can ran to. And if ever hindi mo na kaya. Remember, it is okay to cry, in front of us. Don't build your walls to high. Kapag nagiba yan, mahihirapan kang buohin ulit." She smiled, a genuine smile. She squeeze my hand. "Tara na."

I was lost in my thoughts to the point na hindi ko napansing hinahatak na pala niya ako papasok sa gymnasium. Huli na nang ma realize kong papunta na kami kung saan naka tambay ang mga kasamahan namin. Nasa kabilang dulo sila at kaylangan pa naming dumaan sa harapan ng players na kasalukuyang nag memeeting. Sa kabilang dako kami dadaan ni Claire. Ayoko sanang tumingin sa nag memeting, but, curiosity really kills a cat.

There, almost all of the players were looking at us, including Drake whose at the center. Nagkatinginan kami. I immediately toke my eyes away from him. Dirediretso kami ni Claire papunta sa kabilang bahagi ng court.

We settled sa pinaka malayong parte, kung saan malayo rin sa mga players.

"You okay?" She asked.

"Huh? Uh, yes. I am fine." I said trying to plaster a smile.

"Alright."

Nagpalit ako ng sapatos at tinali na rin ang mahabang buhok. Si Claire naman, pumunta pang CR para magpalit ng damit. Tapos na akong sa ginagawa ko ng mapansin kong tapos na ang meeting ng department players.

I was watching Drake the whole time, kampanteng hindi siya lilingon sa banda namin. Mali. Lumingon siya, sa banda ko. Nagkatinginan kami. For that fleeting moment, I realized something. I loved him, and I still do.

He never texted me nor called. For two days, wala kaming kumonikasyon. I miss him. But I feel betrayed. I love him. But I love myself more. Nanubig ang aking mata, at bago pa man sila pumatak, tumalikod na ako sa kanya. Claire was entering the court when she saw how my tears fell. Damn!

(Song recommendation: 13 by Lany)