Wind and Sail

Chapter 46

Chapter 46

Dayn’s PoV

“Sakay na, Clarene. Tama ang kakatingin kay Denzel,” puna ko sa kaniya. Tinulak ko siya papasok ng sasakyan dahil kung hindi ko pa siya gagalawin ay hindi talaga siya papatinag.

“Anong oras tayo uuwi?” tanong niya.

“Ito naman, papunta pa nga lang tayo, pag-uwi na ang iniisip mo,” sabi ni Sxan. Ini-start niya ang engine at sinenyasan ako na pumasok na.

“Oo nga, kung ang tinatanong mo ay what time we are going to go home to Bulacan, probably at night? Right?” tanong ko kay Sxan noong nakaupo na ako sa paassenger seat.

He nodded. “Yeah, kung ag tinatanong mo naman ay kung anong oras tayo babalik dito, before lunch, Clarene,” sagot niya.

Tumango si Clarene habang ngumunguya. Sinilip ko kung ano ang kinakain niya. Sunflower seeds iyon.

“Saan mo naman nakuha ‘yan?” tanong ko sa kaniya.

“Hmm?” tumingin siya sa akin. “Ah, ito ba? May nag-abot sa akin na staff nito kanina bago tayo umalis sa restaurant.”

Sumulyap sa akin si Sxan at ngumisi. We are both thinking the same thing. I am certain that it was Denzel who gave her that.

“Why would they give you that?” Sxan asked.

“I don’t know. Well, they asked where are we headed next. I told them that we were going to a nearby waterfalls, then they handed me these. They wished us a safe travel, I said thanks then left. You know, that was really weird. I mean, who asks that to their guests, right? They should not really meddle with their guests business especially if it has nothing to do with them,” kwento niya habang kinakagat ang seed para mabuksan.

“Exactly! Then why did you tell them where we’re going?!” I exclaimed. I face palmed and sighed. “Oh, my god, you’re so stupid. What if that wasn’t a staff from the restaurant ha? Have you checked the food they gave you? See if it’s poisoned?”

Ngayon lang nag-sink in sa kaniya ang mga ginawa niya. Agad niyang dinura sa tissue ang kinakain niya.

“Oh, my... you’re so right!” She panicked for a minute there. When she recovered, she said, “No. That’s impossible, she was wearing the restaurant’s uniform. She doesn’t look like an abductor or some weirdo. She’s looks like a normal person to me who is nice unlike you.”

“You sure?”

“Yup,” she answered then continued to eat.

“I a nice! Stop saying that I am not,” I defended myself.

Both of them laughed at me. I glared at them.

“Why? I like you, but I agree with Clarene here!” he said out loud.

Huminto sa kataawa si Clarene at nasamid. She leaned forward to us with her surprised expression and exclaimed, “What?! DID I JUST HEAR YOU SAY YOU LIKE HER?”

Sxan nodded. She looks at me, her eyes wide and mouth parted.  She’s waiting for my confirmation.

“Yeah, you heard it damn right,” Sxan said.

“Oh my god! I knew it! I shouldn’t really act surprise right now because it’s very obvious that you like her. But since I like exaggerating, I’m going to pretend that it was such a big revelation,” she says.

Nakarating na kami sa lugar na iyon pero kailangan pa munang maglakad nang kaunti para makarating sa mismong talon. Kasama ang iilang turista at mga lokal ay naglakad na kami papunta roon. Medyo masukal lang ang daan pero kaya naman. Nasa unahan namin si Clarene at magkatabi naman kami ni Sxan. Inaalalayan niya ako lalo na kung mabato ang daan at may posibilidad na masugatan ako pero tumatanggi ako dahil kaya ko naman kahit hindi niya ako tulungan. Bato lang ang mga iyon, walang-wala iyon sa mga hiwa ng mga patalim dati. How it felt as the knife rips my skin off me, how it went through my flesh, and how it was removed brutally from my bleeding wound. Gosh, I still can’t believe I went through that.

“May mga branches ha?” paalala sa akin ni Sxan.

Tumango ako sa kaniya. “I see it, you don’t have to say it to me. Just mind yourself,” sabi ko sa kaniya. Sa wakas ay tumahimik na siya hanggang sa makarating kami roon.

Bumungad sa amin ang mataas na talon, may mga balsa sa gilid-gilid, at kaunti lang ang mga tao. Malakas ang tunog na nagagawa ng tubig na bumabagsak galing sa itaas.

“Mag-iingat po sana tayong lahat!” sabi sa amin ng guide at saka umalis.

Lumapit ako sa puno na malapit sa akin at sumilong sa lilim nito. Sumunod sa akin sila Sxan, ibinaba namin ang mga gamit namin. Pinagmasdan ko muna ag paligid at nimamnam ang ganda nito. Nakakarelax ang tunog ng tubig na sinasabayan ng awit ng mga ibin mula sa punong sinisilungan namin.

I removed my clothes and revealed my body. I wore my shades then looked at Clarene who’s in bikinis right now like me. I saw Sxan glanced at me and grinning while he carefully lays down the blanket for us to have a place to sit.

Umalis na kami ni Clarene, iniwan namin siya roon at lumusong na sa tubig. Tiningnan ko si Sxan at inaya, tinaas niya ang kamay niya at ngumiti. Umiling siya, nakasandal sa puno at bumalik sa ginagawa niya. Napansin ko na may hawak siyang libro pero panay naman ang sulyap niya sa amin.

Lumusong ako sa mas malalim na parte at sumisid. Malamig ang tubig pero kaya naman ng katawan ko. Nakarating na pala ako sa area kung saan mismo bumabagsak ang tubig, sa lalim ay hindi naaabala ang lupa sa ilalim kaya nanatili pa rin na malinaw ang ilalim. Umalis na ako roon at umangat na pataas dahil nauubusan na rin ako ng hangin. Noong lingunin ko ang pwesto ni Sxan ay wala na siya roon. Iginala ko ang paningin ko sa paligid at huminto sa lalaki na parang hindi mapakali. Iilalim at saka aangat kaya naman nilapitan ko siya. Pag-angat niya ay sakto na nasa harap ko.

“s**t! Akala ko kung napano ka na!” he said worriedly then checks on me. Sxan is topless and his hair is dripping wet, his breathings are heavy from all that dive.

“Hey, I’m fine! I know how to swim, Sxan,” I remind him.

Hinawakan niya ang magkaparehong balikat ko at bumuntong-hininga.

“I know, but you were under for too long. I was worried,” he said.

I chuckled. “It’s because i have a pretty good lung capacity, Sxan. I freedive, so do not worry.”

“I know,” sagot niya. Mas kalma na kaysa kanina.

Kumunot ang noo ko. “How did you know?” I asked him. I don’t go around and tell everybody that I freedive, only my family knows that. So, how did he... know?