Wind and Sail

Chapter 17

Chapter 17

Dayn’s PoV

I head in after him. He didn’t even apologize for being late. He just went in and sat down, until the professor finally had a time to call him out.

“Mr. del Montecillo and Ms. Marsilion,” she spoke. Nakalabas na halos lahat ng estudyante sa classroom. Ang iba nga ay nagmamadali pa dahil lunch na.

 I was organizing my notes and putting things back in my bag. Here I am, iniisip na nakaligtas na ako pero akala ko lang pala iyon. I responded to her, I gently pushed Sxan with my elbow to get his attention. I waited for Sxan to respond as well but when I looked at him, his head is down, his eyes are close, and his breathings are heavy. He has the guts to sleep right in front of the teacher? I didn’t notice him sleeping because I was focusing on the class.

I tried waking him up by kicking his foot multiple times. After some kicking, he finally wakes up. He gasped then he looked at me, a little shocked and disoriented. I communicated with him with my eyes, I am trying to tell him that the teacher is looking at him. I am glad he immediately picked it up, he then stands up and paid attention to Ma’am.

“Good morning, Ma’am---”

What the heck? I kicked him again and forced a smile, I correct him, “Good afternoon, sleepyhead.”

He glanced at me quickly and proceeded to greet her good morning.

“Were you just sleeping, Mr. del Montecillo?” she said with authority. She puts down the marker and placed her hands at both ends of the table. She slowly leans forward. She is scary, I will admit that. “You are not even aware of the time, Mr. del Montecillo. I am very disappointed in you, both of you, actually.”

Bakit naman ako nasali? Late ako, yes, pero hindi naman ako natutulog sa klase niya, at saka nakikinig naman ako nang maayos dito. Kahit tanungin niya pa ako tungkol sa mga itinuro niya at kahit pa sa hindi niya pa naituturo ay may maisasagot ako. Napaamang ako nang kaunti dahil sa sinabi niya.

“What is it, Marsilion? Do you have anything to say?” she asks, nakataas ang kaliwang kilay niya.

Kakaiba naman itong professor na ito, kaunting galaw lang napansin na niya agad. Sampung pares ba ang mata na mayroon siya at may nakakabit bang sensor sa mga puwesto namin? Kanina ay mayroon na rin siyang nasaway na nag-iingay habang siya ay nagtuturo, partida nakatalikod pa siya nito.

I shake my head no.

“Both of you have missed a quiz,” she declared.

Napaawang ang bibig ko at bumagsak ang balikat. “What? When?” I asked.

“You two were an hour late---”

“No, I don’t think it was an hour. It was only about forty-five minutes.” Sxan cut her off. Nagulat ako sa pagsagot ni Sxan. Well, totoo naman na nasa forty-five minutes lang kami na nahuli.

“If you would let me finish my sentence, Mr. del Montecillo. You didn’t even apologize for being late and you had the audacity to sleep in my class? Where are your manners?” she said, mad. Her voice grew louder and thinner. Her eyes squinted.

My insides are panicking, not because she’s getting all worked up but because of the quiz. Who knows how many items and if they are recorded or not? Hindi naman pwede na dos ang grado ko sa paborito kong subject. Hindi iyon katanggap-tanggap.

“I am sorry, Miss. Would you please give me a chance to take a special quiz?” I interrupted their dense conversation.

She looked at me. Sxan striked me with his elbow softly, enough to acknowledge it but I did not give him the attention he’s asking for. Bahala siya riyan.

I put on my pleasing face, and it seemed to work on her. She nods and extends her hand with the test paper. I smiled and walked to her to get it. Binilang ko ang papel, dalawang papel na naka-staple, ibig sabihin ay dalawang page ang quiz at wala noon si Sxan.

I went back to my seat.

“What are you doing? Why did you only get one?” he asks, gently tapping my forearm.

I looked at him. “It’s every man for himself, kung gusto mo magkaroon, kumuha ka,” I said and sat down to my seat. Hindi ko na siya papansinin kahit pa tuloy-tuloy ang panggugulo niya.

Tiningnan ko si Ma’am at nakita na nag-aayos na siya ng mga papel para umalis. Si Sxan naman ay hindi mapakali sa upuan niya. He’s starting to get annoying because he keeps on asking questions like “Is it hard? Let me see.”

I stopped answering my papers and finally confronted him, more on help him. “Apologize, ask for a test paper, then answer it,” I tell him. But he wouldn’t pull a string, he’s keeping his ego. I sigh, tries to not roll my eyes. “Damn it, Sxan. Just do it.”

He sighed and stood up. I reckon what is he going to say.

He manages to open his mouth, but he shut it when Ma’am looked at him. He sits down again and continued to bug me. Para saan ba ang pride na inaalagaan niya ngayon? Hindi naman iyon ang mahalaga sa sitwasyon ngayon. Pride o bagsak? Ang pride nababawi, ang singko hindi. Puwede rin na, ang tulog nababawi, ang singko hindi.

“50 items ito, bahala ka sa buhay mo,” sabi ko sa kaniya. Sumandal siya saglit at tumayo ulit.

“I am sorry for being late and sleeping in your class, Ma’am. I am hoping that you would give me another chance to take the test,” he asked for pardon.

“I thought you will let the opportunity pass just to protect your goddamn pride, hijo,” sabi niya. Tumayo si Ma’am at inabot sa kaniya ang test papers. Bumaba si Sxan para kuhanin iyon.

Ma’am only gave me fifteen minutes to finish the test. Nagpalipas muna si Sxan ng oras kaya halos sampung minuto nalang ang natira para sa kaniya.

“Three minutes left, guys. Finish or not, pass it,” she announced. I glanced at Sxan’s papers, nasa number twenty pa lang siya, samantalang ako ay nasa number forty-seven na. Mukhang nahihirapan siyang magsagot, kanina nag-iinarte pa siya akala niya naman kay galling-galing na niya rito, e, mukha ngang palyado siya.

Nakahinga na ako nang maluwag, para akong nabunutan ng tinik sa lalamunan noong nasagutan ko na ang lahat. Tumayo na ako at pumunta kay Ma’am sa harapan para ipasa iyon sa kaniya. Naging madali lang sa akin dahil nabasa ko na rin naman ang buong syllabus para dito. Gaya nga ng sabi ko, paborito ko ang History at nakakaaliw talaga siya aralin. Naiintindihan ko naman ang mga tao na ayaw naman dito, iba-iba sila ng rason pero nanginigbabaw ang “Paano naman kasi kay haba-haba ng babasahin.” at saka “Past is past, bakit pa kailangang balikan?”.  Kailangan lang talaga ng mahabang pang-unawa at pasensya sa History. Marami kang malalaman, mga bagay na madadala mo hanggang sa hukay. Kapag nag-aaral ako ng History, pakiramdam ko bumabalik ako sa panahon na iyon, at saka mas lalawak ang pang-unawa mo kapag nalaman mo kung ano ba ang mga dahilan kung bakit ganito ang bansa natin ngayon.

“Times up, exchange papers,” utos niya nang natapos na ang oras. Nagpalitan na kami ng papel. Totoo nga na nahihirapan siya dahil puro bura at saka ang iba ay blangko at walang sagot. “Marsilion got 48, and del Montecillo got 21,” she revealed. “Iyan ang mga napapala ng mga taong natutulog at late,” dagdag pa niya.

“Napakagara naman noon. Alam na iyan ni Dayn, Ma’am, e. Pwede po ba i-retake?” tanong ni Sxan. Pilit kong itinago ang tawa. Napansin niya iyon at sinamaan ako ng tingin.

“No. This is recorded and graded. Bumawi ka na lang sa next quiz, bye,” sagot ni Ma’am.

Noong nakalabas na si Ma’am ay saka ko pinakawalan ang tawa na pinipigilan ko kanina. I heard him curse countless whilst putting his things back to his backpack.

Lunch break na at bago ako pumuntang cafeteria ay kinausap muna namin si Mam Daria kung kailan kami mamimili. This Saturday kami aalis, ang bayaran ay hanggang Friday afternoon lamang. Ang tanging panalangin ko lang ngayon ay ang cooperation ng lahat, putangina.

“So, kakain na ‘ko, we’ll see each other again on Saturday morning.” Iniwan ko na siya sa harap ng faculty. Habang naglalakd ako palabas ng building ay narinig ko ang mga yabag na sumusunod sa akin. Wala na akong klase at tapos na ang rush hour kapag lunch. Ganitong oras ay nakabalik na ang mga estudyante sa kani-kanilang mga klase. Ilang hakbang pa ay nakilala ko na rin kung kanino bang mga yabag iyon. Bumuntong hininga ako at saka hinarap siya.

“Why are you following me?” I asked him dead in the eyes.

“Great imagination, Dayn. Pareho lang tayo ng pupuntahan, cafeteria,” sabi niya at itinuro ang daan papunta roon. “Ang bagal-bagal mo kasi maglakad.” He walked past me and left me flushed down here. “Aish! Tara na nga” Huminto siya sa paglalakad at ginulo niya ang buhok niya. Naglakad siya pabalik sa akin. Nagugulat na lang ako sa mga ginagawa niya. Hinila niya ako sa pulso nang dahan-dahan at inakbayan ako. s**t!

Nanuyo ang lalamunan ko at naramdaman kong umiinit ang mga pisngi ko. I am aware that I am blu...shing. I hate to admit it but I am. Mas nagulat ako nang ibinaba niya ang kamay niya at saka hinawakan ang akin. Napasinghap ako sa ginawa niya na iyon. I am having a hard preventing the corners of my lips from rising. Para akong robot na sumasabay sa mga lakad niya, at nagsisimula nang magpawis ang palad ko na hawak niya.

“Pasmado ka? Uh-oh sorry again,” he notices. He lifted my hand that he was holding to check it himself.

“Uhm… y-yes. Uh, kinda?” I answered. There’s a thought telling me to withdraw my hand but something inside me is fighting that urge. Hindi ko alam kung ano ba ang gagawin ko kaya hahayaan ko nalang siya.

“Let me wipe it.” Inilabas niya ang panyo na nasa bulsa niya at saka pinunasan ang kamay ko. Bawat dampi ng balat niya sa balat ko ay parang bang maliliit na kwitis na umaakyat sa dibdib ko Umaangat ang kuryente papunta sa mga pisngi ko. Pinanonood ko lang siyang punasan ang kamay ko.

He looked up at me. “You’re blushing again,” he says and smirks. He continues to wipe it until it’s dry.

He did not have to point it out like that. I deviated my face away and finally withdraw my hand. Ipinagpag ko ang kamay ko sa hangin at ipinunas sa palda ko. I walked away from him, but he chased after me, so now he is walking beside me. Binangga niya ako sa balikat nang marahan at tumawa. Natawa na lang din ako sa ginawa niya. Habang naglalakad kami ay nagkakadikit ang mga hinliliit namin. He wraps his pinky finger around mine, I am fighting the urge to look at it.

Goddamn it, what does he think he is doing? It’s giving me chills down to my spine and sends weird feelings to my belly. Parang may kumo-kontrol na iba sa katawan ko. Pakiramdam ko nagsasayawan ang mga laman-loob ko at buhol-buhol na ang intestines ko. Hindi ko alam kung paano ko pa ipapaliwanag dahil ngayon ko lang naman ito naramdaman. Hindi naman ako nakalunok ng mga paru-paru pero bakit parang mayroon sa loob ng tiyan ko at nagliliparan sa loob? Iyon ang nararamdaman ko ngayon, nakakalito ngunit nakakatuwa.

“What do you think you’re doing?” Napatingin siya sa akin dahil sa sinabi ko.

“What? I am not doing anything,” he denies. Inalis niya ulit sa akin ang mga tingin niya at tumingin sa daan habang ako ay nasa kaniya pa nakatingin, naghihintay ng isasagot.

“Clearly, you are doing something, Sxan,” sabi ko.

“Then I hope I’m doing it right,” sabi niya sabay tingin diresto sa mga mata ko.