Chapter 2: Ang Anak Na Hindi Alam
1115 Words
Hindi makapaniwala si Adrian Villareal sa mga dokumentong nakalatag sa ibabaw ng kanyang mesa.
Mahigpit niyang hawak ang papel habang paulit-ulit niyang binabasa ang nakasulat doon.
DNA Test Result.
99.9% Match.
Parang tumanggi ang isip niyang tanggapin ang nakikita ng kanyang mga mata.
Sa harap niya, kalmadong nakaupo si Clara Mendoza—tila walang pakialam sa kaguluhang dulot ng kanyang pagbabalik.
Komportable itong nakasandal, para bang simpleng usapan lang ang lahat.
“Hindi ito totoo,” malamig na sabi ni Adrian.
Bahagyang ngumiti si Clara, na tila inaasahan na ang reaksyong iyon.
“Ganyan din ang sinabi mo noon,” sagot niya.
“Pero tingnan mo ang resulta.”
“Ninety-nine point nine percent match.”
Pinikit ni Adrian ang kanyang mga mata sandali.
Pinipigil niya ang galit na unti-unting kumukulo sa kanyang dibdib.
Pagkatapos ay marahan niyang ibinaba ang papel sa mesa.
“Ano ang gusto mong mangyari?” tanong niya, kontrolado ang boses.
“Sinabi ko na,” sagot ni Clara, nakasandal pa rin.
“Gusto kong makilala ng anak ko ang kanyang ama.”
Lalong tumalim ang tingin ni Adrian.
“Kung totoo man ang sinasabi mo… bakit ngayon ka lang lumitaw?”
Saglit na natahimik si Clara.
Pagkatapos ay marahan itong tumawa.
“Because I had to be sure.”
Inilapag niya ang kanyang handbag sa mesa at naglabas ng isa pang litrato.
Dahan-dahan niya itong itinulak papunta kay Adrian.
Isang batang lalaki.
Mga apat na taong gulang.
Nakasuot ng maliit na jacket, hawak ang isang toy car, at nakangiti sa camera.
“His name is Ethan,” sabi ni Clara.
“Four years old.”
Napatingin si Adrian sa larawan.
At kahit ayaw niyang aminin…
May pagkakahawig nga ang bata sa kanya.
Parehong mata.
Parehong hugis ng mukha.
Parehong matangos na ilong.
“Hindi ako naniniwala sa’yo,” mariin niyang sabi.
Ngumiti si Clara.
“Then take another DNA test,” sagot niya.
“I’m not afraid.”
Tumayo si Adrian.
Naglakad siya papunta sa malaking bintana ng kanyang opisina.
Mula roon ay tanaw ang buong lungsod—
Ngunit ngayon…
Parang wala siyang makita.
Sa isip niya ay iisang tanong lang ang umiikot.
Paano ito nangyari?
Matagal nang tapos ang relasyon niya kay Clara.
Bago pa niya nakilala si Samantha.
At nang dumating si Samantha sa buhay niya—
Nagbago ang lahat.
Si Samantha ang nagbigay sa kanya ng tunay na pamilya.
Ang babaeng nagturo sa kanya kung ano ang ibig sabihin ng pagmamahal.
At siya rin ang nagdala sa mundo ng anak nilang si Lucas.
Hindi niya kayang sirain ang lahat ng iyon.
“Adrian,” biglang sabi ni Clara mula sa likod niya.
Dahan-dahan siyang lumingon.
“Hindi ako narito para sirain ang buhay mo.”
“Talaga?” malamig na sagot niya.
Sandaling natahimik si Clara.
Pagkatapos ay umiling ito.
“Hindi,” amin niya.
“Pero may karapatan ang anak ko na makilala ang kanyang ama.”
Tahimik si Adrian.
“May alam ba siya?” tanong niya.
Umiling si Clara.
“Wala pa.”
“Good.”
Bumalik si Adrian sa kanyang upuan at seryosong tinitigan ang babae.
“Makinig ka sa akin, Clara.”
Bahagyang ngumiti ang babae.
“I’m listening.”
“Kung totoo man na anak ko ang batang iyon,” sabi ni Adrian,
“ako ang magpapasya kung kailan at paano ko siya makikilala.”
“Hindi ganoon kadali,” sagot ni Clara.
“Ganoon kadali,” mariing tugon ni Adrian.
Nagkatinginan silang dalawa.
Punong-puno ng tensyon ang hangin sa pagitan nila.
Pagkatapos ay tumawa si Clara.
“You’re still the same arrogant CEO.”
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Adrian.
“I’m also still the same man who can destroy you if you try anything stupid.”
Malamig ang kanyang boses.
Ngunit hindi nawala ang ngiti sa labi ni Clara.
“Relax, Adrian,” sabi niya.
“Hindi ako narito para makipagdigma.”
Tumayo siya at inayos ang kanyang dress.
“Pag-isipan mo na lang ang sinabi ko.”
Naglakad siya papunta sa pinto.
Ngunit bago tuluyang lumabas—
Huminto siya.
“At saka nga pala,” dagdag niya,
“kamukha mo talaga si Ethan noong bata ka.”
At tuluyan na siyang umalis.
Villareal Mansion
Samantala…
Abala si Samantha sa kusina, naghahanda ng tanghalian habang nakasuot ng simpleng apron.
Sa sala naman ay masayang naglalaro si Lucas, hawak ang paborito niyang robot toy.
“Mommy!” sigaw ng bata.
Agad siyang lumapit.
“Ano ’yon, baby?”
“Tingnan mo!”
Masayang ipinakita ni Lucas ang laruan.
Napangiti si Samantha.
“Wow! Ang galing naman ng robot mo.”
“Mommy, robot hero!” masayang sabi ng bata.
Natawa si Samantha at hinaplos ang buhok nito.
Ngunit bigla siyang napaisip.
Kanina pa hindi tumatawag si Adrian.
Karaniwan, kahit gaano ito ka-busy, nagte-text pa rin.
Pero ngayong araw…
Tahimik ang kanyang cellphone.
“Mommy,” biglang tanong ni Lucas,
“nasaan si Daddy?”
“Busy lang si Daddy sa work,” sagot niya habang hinahaplos ang buhok ng bata.
“Miss ko na siya.”
Napangiti si Samantha—
Ngunit may kakaibang kaba sa kanyang dibdib.
Hindi niya alam kung bakit…
Pero pakiramdam niya—
May nangyayaring hindi niya alam.
Villareal Tower
Hindi pa rin makapag-concentrate si Adrian sa trabaho.
Nakatitig siya sa larawan ni Ethan na nasa ibabaw ng kanyang mesa.
Isang batang maaaring anak niya.
Isang anak na hindi niya alam na mayroon pala siya.
Kung totoo iyon…
Magbabago ang lahat.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang kanyang sekretarya.
“Sir,” sabi ni Liza,
“may tumatawag po sa inyo.”
“Sino?”
“Mrs. Villareal po.”
Agad na bumilis ang t***k ng puso ni Adrian.
“Sagutin mo.”
Ilang segundo lang, ibinigay na ni Liza ang telepono.
“Hello?” sabi ni Adrian.
“Adrian?” boses ni Samantha ang sumagot.
“Hey,” sagot niya, pilit ginagawang normal ang tono.
“Kumain ka na ba?” tanong nito.
Hindi agad nakasagot si Adrian.
Sa harap niya ay ang larawan ng batang maaaring anak niya.
“Adrian?”
“Yeah… kumain na ako,” sagot niya.
“Okay,” sabi ni Samantha.
“Huwag kang masyadong magpuyat.”
“Don’t worry.”
Sandaling katahimikan.
“Adrian…” mahina niyang sabi.
“Ano ’yon?”
“May problema ba?”
Parang tumigil ang oras.
Mahigpit na hinawakan ni Adrian ang telepono.
“Wala,” mabilis niyang sagot.
Ngunit sa loob-loob niya—
May napakalaking problema.
At hindi niya alam kung paano sasabihin iyon sa kanyang asawa.
Dahil kapag nalaman ni Samantha ang tungkol kay Ethan…
Maaaring mawala sa kanya ang lahat—
Ang kanyang pamilya.
Ang kanyang anak.
At ang babaeng pinakamamahal niya.
- Writer
