Chapter 5: Ang Sakit ng Katotohanan
1104 Words
Parang tumigil ang oras sa loob ng sala matapos ang sinabi ni Adrian.
Nanatiling nakatayo si Samantha, hindi makapaniwala sa narinig.
Pakiramdam niya’y may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan.
Nanlalambot ang mga tuhod niya.
At biglang bumigat ang hangin sa paligid.
“Anak… mo?” mahina niyang ulit.
Halos pabulong na lamang ang kanyang boses.
Hindi agad sumagot si Adrian.
Nakatayo lamang siya sa harap niya, nakayuko, halatang pinipili ang mga salitang sasabihin.
“Samantha…” mahina niyang sabi.
“Hindi pa sigurado.”
May ilang segundo ng katahimikan.
“May DNA test na ipinakita,” dagdag niya.
“Pero gusto ko pang ulitin.”
“Pero may posibilidad—” putol ni Samantha, nanginginig ang boses.
Hindi siya tumitingin kay Adrian.
Nakapako lamang ang tingin sa sahig, natatakot makita ang ekspresyon ng lalaki.
“Posible,” mahina niyang sagot.
Napahawak si Samantha sa gilid ng sofa.
Pakiramdam niya ay mawawalan siya ng balanse.
Hindi niya alam kung ano ang mas masakit—
Ang malaman na may ibang babae sa nakaraan ni Adrian…
O ang malaman na may isa pa itong anak.
“Gaano na katagal?” tanong niya.
“Ngayon lang siya bumalik,” sagot ni Adrian.
“Hindi ’yon ang tinatanong ko.”
Dahan-dahan siyang tumingin sa asawa.
“Gaano na katagal ang batang iyon?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
Parang alam na niya kung gaano kasakit ang magiging sagot.
“Four years old,” sagot niya sa wakas.
Parang may kumurot sa puso ni Samantha.
“Four…” bulong niya.
Biglang naalala: apat na taon na ang nakalipas.
Panahon iyon bago pa lamang silang mag-asawa ni Adrian, bago pa buuin ang kanilang pamilya, bago pa pangarapin ang kinabukasan.
At sa parehong panahong iyon—may ibang babaeng nagdadala ng anak ni Adrian.
“Clara ba?” tanong niya.
Nagulat si Adrian.
“Kilala mo siya?” tanong niya.
“Hindi personal,” sagot ni Samantha.
“Pero nabanggit mo na siya noon.”
Ang babaeng minsang naging bahagi ng buhay ni Adrian, ang babaeng sinabi niyang tapos na ang lahat, na wala nang kahulugan sa kanya.
At ngayon… bumalik ito.
“At ang bata?” tanong ni Samantha.
“Nakilala mo na ba?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
At sa katahimikan na iyon—nakuha na ni Samantha ang sagot.
“Adrian…” mahina niyang sabi.
“Pumunta ka na sa kanila?”
Tahimik na tumango si Adrian.
Parang nabasag ang puso ni Samantha sa sandaling iyon.
“Hindi ko kayang maniwala,” bulong niya.
“Samantha, please—”
“Hindi!”
Biglang napasigaw siya.
Napalingon si Lucas mula sa kabilang bahagi ng sala.
“Mommy?” tanong ng bata.
Agad pinilit ni Samantha na kumalma.
Pinunasan ang mga luha sa kanyang mata.
“It’s okay, baby,” sabi niya, pinipilit ngumiti.
“Go play.”
Tumango si Lucas at bumalik sa kanyang mga laruan.
Ngunit sa sandaling iyon—mas lalo pang sumakit ang puso ni Samantha.
Dahil ang batang iyon… walang kaalam-alam sa nangyayari sa kanilang pamilya.
Muling tiningnan niya si Adrian.
Masakit ang kanyang mga mata, parang malapit na siyang umiyak.
“Pumunta ka sa kanila,” ulit niya.
“Kailangan kong malaman ang katotohanan,” sagot ni Adrian.
“At paano naman ako?” tanong ni Samantha.
Tahimik si Adrian.
“Paano naman ang pamilya natin?” dagdag niya.
Lumapit si Adrian sa kanya.
“Samantha, wala akong ginawang mali habang kasal tayo.”
“Pero may anak ka sa ibang babae,” sagot niya.
Hindi siya makapagsalita.
“Tiningnan mo ba siya?” tanong ni Samantha.
“Ano?”
“Ang bata.”
Tumango si Adrian.
“Kamukha mo ba?”
Mahigpit na napapikit si Adrian sandali.
“Samantha…”
“Kamukha mo ba?” ulit niya.
Tahimik na tumango ang lalaki.
Sa sandaling iyon—tuloy-tuloy na pumatak ang mga luha ni Samantha.
“Ang sakit…” bulong niya.
Hindi niya inaasahan na darating ang araw na ito.
Akala niya natapos na ang lahat ng problema nila noon.
Akala niya buo na ang pamilya nila.
Akala niya wala nang babalik na multo mula sa nakaraan.
Ngunit ngayon—may isang batang biglang pumasok sa kanilang buhay.
“Anong gagawin mo?” tanong niya.
“Hindi ko pa alam,” sagot ni Adrian.
“Hindi mo alam?” ulit ni Samantha.
“Kung anak ko siya… may responsibilidad ako,” sagot ni Adrian.
Mas lalo pang sumakit ang dibdib ni Samantha.
“Responsibilidad…” bulong niya.
“Hindi ibig sabihin niyan na iiwan ko kayo,” mabilis na dagdag ni Adrian.
Ngunit hindi iyon sapat.
Hindi sapat para pagaanin ang sakit niya.
“Kasi kahit hindi mo kami iwan…” sabi ni Samantha habang umiiyak,
“may bahagi ng buhay mo na hindi na sa amin.”
Napayuko si Adrian.
Hindi niya kayang kontrahin iyon.
“Gusto ko lang malaman ang katotohanan,” sabi niya.
“At pagkatapos?” tanong ni Samantha.
“Pagkatapos… aayusin natin.”
Napailing siya.
“Hindi ganoon kadali, Adrian.”
Lumapit siya sa bintana.
Sa labas ay makikita ang hardin kung saan naglalaro si Lucas.
Naririnig ang tawa ng bata—isang inosenteng tawa, puno ng kasiyahan.
“Paano kung anak mo talaga siya?” tanong niya.
Tahimik si Adrian.
“Papasukin mo siya sa buhay natin?”
Hindi agad siya nakasagot.
At ang katahimikang iyon—mas masakit kaysa sa anumang salita.
“See?” mahina niyang sabi.
“Samantha—”
“Hindi ko alam kung kaya ko iyon,” putol niya.
Tumulo ang mga luha habang nakatingin sa anak nila sa labas.
“Lucas has his own world,” sabi niya.
“His own family.”
“At ngayon… may isa pa siyang kapatid.”
Dahan-dahang bumaling si Samantha kay Adrian.
Pagod at nasasaktan ang kanyang mga mata.
“Kailangan ko ng oras,” sabi niya.
“Samantha—”
“Please.”
Mahina ngunit mariin ang kanyang boses.
Hindi na siya nakipagtalo pa.
Tahimik lamang siyang naglakad papunta sa hagdan.
Isa-isa niyang inakyat ang mga hakbang, iniwan si Adrian sa sala.
Mag-isa. Tahimik na nakatayo ang lalaki sa gitna ng malaking silid.
Sa sandaling iyon—napagtanto niya na ang isang lihim mula sa nakaraan…
Ay sapat na para wasakin ang katahimikan ng kanyang pamilya.
At ang mas nakakatakot…
Hindi niya alam kung paano ito aayusin.
Sa labas, narinig niya ang tawa ni Lucas habang naglalaro.
Isang inosenteng paalala ng pamilyang ayaw niyang mawala.
Ngunit sa kabilang bahagi ng lungsod, may isa pang batang naghihintay.
Isang batang maaaring dugo niya.
At ang katotohanang iyon…
Ay maaaring magbago sa kanilang buhay… magpakailanman.
- Writer
