Asawa ng kambal ko

PAGDUDUDA

TUCKER'S POV

Nang matapos ang aming simpleng kasal, nagpaalam agad ako sa aking asawa sapagkat may meeting pa akong dapat daluhan.

Napangiti ako habang nagpapaalam sa kanya. Namumula ang kanyang mga pisngi, na tila ba ngayon lang siya nakakita ng "kabaro ni Adan" na kasing-kisig ko. Nagmadali akong umalis upang matapos agad ang meeting; nais ko pang makasama ang aking asawa. Kung hindi lang malaking pera ang involved dito, hindi ko ito pupuntahan. Mas nais kong samahan ang aking asawa sa mga oras na ito.

Nag-private plane ako patungong Cebu upang mas maaga akong makarating. Naroon na ang aking mga foreign business partners para sa bagong proyekto ng planta. Pagdating ko, nagsimula agad kami. Wala man lang akong balak na makipag-shake hands sa kanila. Matapos ang tatlong oras, natapos din ang meeting kaya agad akong nagpaalam. Bumili na lamang ako ng pagkain sa restaurant para sa amin ng aking mga tauhan at sa eroplano na kami kumain.

Bigla namang nag-chat ang kaibigan kong Mayor na siyang nagkasal sa amin. Inanyayahan niya ako sa kanyang bar. Pumayag naman ako dahil alam kong para sa mga elite lang ang bar niya. Billionaire din siya, "plus" na lang ang pagiging Mayor niya sa Laguna.

Pagkarating ko sa airport, dinitso ko na ang Manila bar. Pagpasok ko pa lang, nakita ko agad ang "walanghiya" kong kaibigan na kumakaway. Nag-sign lang ako sa kanya; tumawa lang ang gago.

"Come here, buddy," yaya ko sa kanya.

"Hmmmm, alam mong nasa honeymoon stage ako, saka ka naman nag-aya mag-bonding. Bakit, mamatay ka na ba?" biro ko sa kanya.

"f**k you! Asa ka namang mamatay ako agad. Maging ninong pa ako ng anak mo," tugon niya.

"Ganun ba? Pero makayaya ka, kala mo wala kang alam," sumbat ko sa kanya.

"I know na galing kang Cebu, gago. Pero buddy, swerte mo sa asawa mo. Maganda na, mabait pa."

"Ganun talaga, pinagpala tayo ng Diyos. Hindi kagaya mo, fucker, kung sino-sino lang ang kinakadyot mo. Sana malas ang makatagpo mo."

"Gago, hindi pa ipinanganak ang magiging reyna ng buhay ko," tawa niya. "Do you know your wife? I mean, kilala mo ba talaga siya?"

"Why? Do you know her?" balik na tanong ko.

"Not exactly, buddy. Parang nakita ko na siya before, hindi ko lang alam kung saan."

"I know she has a twin, buddy, but I have never seen her," paliwanag ko.

"Baka nga 'yung twin niya 'yun. Anyway, congratulations and best wishes!"

"Salamat, buddy. Cheers!"

Uminom kami nang uminom. Mataas ang tolerance ko sa alcohol kaya hindi ako madaling malasing.

"Paano 'yan, buddy? May tama na yata ako. Mauna na ako, may mga tauhan ako sa baba, sila na ang bahala sa akin," paalam niya.

"Sure, ingat ka. Baka mahulog ka sa maling tao—este, sa kanal."

"f**k you!"

"B-Buddy!" habol na sigaw ko. "Bayaran mo muna 'to ah!"

"Tang-ina mo! Kala ko bayad na, parang na-budol mo naman ako!"

"Babayaran ko sa'yo bukas! Nasa akin naman ang bank account mo!" sigaw niya habang papalabas.

"Malas ko naman... pagod na, nagbayad pa ng malaki," bulong ko. Binayaran ko na ang bill na umabot ng 50 thousand, kasama na ang order ng mga tauhan ni Mayor. "Keep the change," sabi ko sa waiter.

Halos magmamadaling-araw na nang lumabas ako ng bar kaya sa bahay na ng asawa ko ako umuwi. May susi ako ng bahay at kwarto niya na ibinigay nila bago ako umalis. Pagpasok ko, madilim ang loob. Nakita ko ang asawa ko na nakahiga. Napakaganda niya, lalo na sa suot niyang nighties na nagbibigay sa kanya ng kakaibang alindog.

Lumapit ako sa kanyang paanan at dahan-dahang inalis ang kumot. Napansin ko ang kanyang kasuotan at sa sandaling iyon, hindi ko napigilan ang aking sarili. Sa gitna ng aming pagniniig, narinig ko ang kanyang mga munting ungol kahit tila ba tulog na tulog siya. Ramdam ko ang kanyang pagkabirhen sa higpit ng bawat sandali.

"f**k, ang sarap mo, wife," wika ko. Nagpatuloy ang aming pagsasama hanggang sa kapwa kami mapagod. Niyakap ko siya nang mahigpit bago ako tuluyang nakatulog.

Ring! Ring! Ring!

Nagising ako sa ingay ng phone ko.

"Yes, hello?"

"Good morning, Sir. Paalala ko lang po, narito na ang partner niyo mula Amerika. May meeting po kayo ng 7:30 AM."

"I'm sorry, Miss Fidel. Okay, I'm coming."

Pagkatapos ng tawag, tumayo na ako. Wala na sa tabi ko ang asawa ko. Napatingin ako sa orasan—tanghali na pala! Napansin ko ang pulang mantsa sa bedsheets, isang patunay na ako ang unang nakakuha sa kanya. Nagmadali akong maglinis ng katawan. Buti na lang at lagi akong may dalang extra na damit sa sasakyan.

Habang nagpapalit, hindi ko mapigilan ang mapangiti. "Salamat, wife," ani ko sa sarili.

ZHARALYN'S POV

Tulad ng sinabi ko sa aking kambal, natulog kami sa bahay ng kapatid ni Mommy dahil gabi na nang matapos ang aking check-up. Buti na lang at kami lang ng doktor at nurse ang naroon. Pinakiusapan ko silang huwag sabihin kay Mommy ang tunay kong kalagayan.

Maaga kaming umalis kina Tita Delia at alas-otso ng umaga nang makarating kami sa mansyon. Nakasalubong ko si Manang na tila may gustong itanong ngunit nag-aalinlangan, pero binalewala ko na lang ito.

Pagpasok ko sa silid, nakita kong malinis na ito. Humiga ako at nag-chat kay Rhazalyn na nasa bahay na ako. Pagkababa ng phone, kinuha ko ang unan, itinabon sa aking mukha, at umiyak nang umiyak. Hindi ko mapigilang manghina. Tumaas ang white blood cell count ko. Ayaw ko pa sana, pero wala na akong magagawa. Sabi ng doktor, himala na lang kung tumagal pa ako ng ilang buwan o taon.

RHAZALYN'S POV

Nakonsensya ako sa nangyari. Paano kung malaman ni Zharalyn? Ayaw kong magalit siya sa akin dahil delikado ito para sa kalusugan niya. Hindi ko naman ginusto ang nangyari; hindi ko alam na uuwi pala ang asawa niya.

"Tanga mo, self! Sana hindi na lang ako uminom ng sleeping pills," bulong ko. Pero kung hindi naman ako iinom, hindi ako makakatulog. Kasalanan nila ang lahat ng ito. Kung tinatrato lang nila ako bilang tao, hindi sana ako naging ganito. Ang lahat ng ito ay nag-iwan ng sugat sa puso ko. Bakit pa ba ako ipinanganak sa mundong ito?

Para lang akong hangin sa paningin nila. Si Zharalyn lang ang kasama ko sa lahat. Ano nga ba ang pakiramdam ng may pamilyang nag-aaruga? Mga tanong na wala akong mahanap na sagot habang nakatingin sa malayo.

Ayaw ko nang mag-isip. Naisip ko na lang na ayain ang kambal ko na mag-bonding. "Hello, kapatid? Busy ka ba? Pasyal tayo sa Batangas, tayong dalawa lang. Game?"

"Hi, kapatid. Sige, paalam lang ako tapos update kita," tugon ni Zharalyn.

Naghahanda na ako ng isusuot at gamit. Maganda ang panahon at masarap mamasyal sa beach. Ngayon lang kami magsasama nang matagal. Mabuti na lang at maasahan ko ang secretary ko na si Fidel habang wala ako.

Sinundo ko ang kambal ko sa gate gamit ang aking Ranger.

"Get in, kambal!"

"Okay, mahal kong kapatid," biro niya. Natawa ako; mas masayahin na siya ngayon.

"Kambal, may na-reserve ka na ba para sa plano natin?" tanong niya habang nakasandal sa aking balikat.

"Yes, Ate Zharalyn," tugon ko.

"Kambal, masaya ka ba sa bago mong buhay?"

"Oo naman, lalo na't narito ka. Kakayanin ko ang lahat, tulad ng ginagawa mo."

"Basta narito lang ako, kambal. Huwag mong sarilinin ang problema. I'm always here for you, no matter what happens."

"I know. Salamat sa pagmamahal mo. Kahit alam kong puno ng sakit ang puso mo dahil sa magulang natin, piliin mo pa ring umunawa," paalala niya sa akin.

"Titingnan ko, kapatid," sagot ko, bagama't iba ang sinasabi ng aking puso.

Maya-maya ay nakatulog na siya sa braso ko. Napangiti ako. "Sana gumaling ka na. Alam kong may tinatago ka, pero hindi kita pipilitin. Basta kailangan mong maging malakas. Patawad, kapatid, hindi kita kayang saktan."

Nang makarating kami sa resort, ginising ko na siya. "Gising na, Mahal na Reyna! Narito na tayo."

"Kaya mo bang buhatin lahat 'yan?" tanong niya habang nakatingin sa mga bag.

"Ako pa ba? Halimaw 'to!" biro ko.

"Handa ka bang magkaroon ng kambal na mahina?" seryosong tanong ni Zharalyn.

"Oo naman, kahit habambuhay pa. Ikaw ang buhay ko at liwanag ko sa dilim. Mawala na ang lahat, huwag lang ang kalahati ng pagkatao ko."

Naiyak si Zharalyn sa sinabi ko. "Rhazalyn, pinaiiyak mo naman ako eh!"

"Patawad, Ate, pero totoo ang lahat ng 'yan. Mahal na mahal kita."

"Mahal na mahal din kita, Rhazalyn. Sana sa kabilang mundo, ikaw pa rin ang maging kakambal ko."

Niyakap ko siya nang mahigpit. "Salamat sa lahat, Ate. Para na tayong aktres, ang galing nating mag-drama, pero sa atin, totoong buhay ito."

Pareho kaming natawa. Sana ganito tayo habambuhay, Zharalyn, wika ko sa aking isip. Kahit ayawan man ako ng ating mga magulang, nariyan ka naman. Ikaw ang nagpapadama sa akin na ang mundo ay maaari pa ring maging mabuti.