Psycho's Prisoner

Kabanata 6: Pains

Umalis na muna sina Eli dahil aasikasuhin daw nila iyong nangyari sa akin. Napapikit ako nang pumasok na naman sa isipan ko iyong nangyari sa akin sa kamay ni Conrad...

"Conrad tama na!" pagmamakaawa ko nang paliguan niya ako ng halik. Nagulat naman ako nang bigla niyang hatakin ang aking kamay sabay marahas na pinahiga sa sahig at ni-lock ang aking dalawang kamay sa mga kadenang nandoon. Nagpupumiglas ako nang hilahin niya ang isa ko pang paa para i-kadena. Para itong halimaw kung pagmasdan ako, nakatali ang dalawa kong kamay sa magkabilang tenga ko at magkahiwalay naman ang aking dalawang paa.

Napahagulgol ako nang mag-umpisa na rin hubarin ang saplot niya isa-isa.

"Conrad maawa ka, huwag mo 'to gawin." Umiiyak na saad ko.

"Pasensya ka na Ramona, hindi ko na mapigilan iyong sarili ko e." Saad nito at umibabaw na sa akin nang mahubad na niya ang kan'yang mga saplot. Napapikit ako nang magsimula na naman siyang paghahalikan ang aking tenga papa sa aking leeg at nilalaro ng mga palad nito ang aking dibdib. Pinipilit ko pa rin makawala pero hindi ko magawa dahil sa mga kadenang naka-kabit sa akin.

"Tama na," umiiyak na saad ko nang pababa na nang pababa ang halik nito sa dibdib ko. Marahas niya itong sinubo at pinagkakagat, pakiramdam ko ay iniiwanan niya ng mga marka ang parte ng katawan ko na nadadaanan ng halik niya.

"Wala kang puso Conrad! Tama na!" hiyaw ko nang pababa na ang halik niya sa tiyan ko at nakangising tinitigan ang aking p********e. "Ang baboy-baboy mo!" mariin na sigaw ko.

Tuluyan na akong nawalan ng pag-asa nang maramdaman kong pinaghahalikan na niya ito at nilalaro gamit ang daliri niya. "Sana pagkatapos nito mamatay na lang ako," saad ng isip ko. Mayamaya ay tumigil ito kaya akala ko ay tuluyan na niya akong titigilan pero nakita kong pumuwesto na ito sa harap ko at muling umibabaw sa akin.

"Ang suwerte ko naman, ako pa pala ang makakauna sa 'yo." Bulong nito sabay nilalaro ng dila niya ang tenga ko.

"Ang sama-sama mo! Wala ka talagang patawad, Conrad huwag mo 'to gagawin. Handa ako magpa-alila sa 'yo huwag mo lang 'to gawin." Namamaos na saad ko rito. Dahil sa kakaiyak ay halos wala na akong boses, ayaw kasi ako tigilan ni Conrad. Mas lalo akong napahagulgol nang maramdamang tinutok niya na ang p*********i niya sa p********e ko.

"Enjoy mo lang darling, akin ka lang at ako lang ang gagawa nito sa 'yo." Saad nito sabay hinalikan ako sa labi. Pinipilit kong huwag iyon ibuka pero napasigaw ako nang marahas niyang pinapasok ang p********e ko. Tuluyan na akong nawalan ng gana nang maramdamang napasok niya na lahat, kasabay ng pagpasok noon ay ang pagtulo ng luha sa dobleng sakit na dinadanas ko ngayon. Siya ang unang naka-galaw sa akin at mas dumoble ang sakit noon dahil ramdam kong malaki ito dahil para akong napuno sa ginawa niya. Nakatulala lang ako sa kisame habang siya naman ay tuwang-tuwa sa ginagawa niya. Hindi niya ako tinigilan hanggat hindi siya napapagod, doon na siya tumigil nang ma-satisfied na ito sa ginawa niya sa akin. Samantalang ako, nanghihina at nakahiga sa sahig habang nakatulala sa kawalan.

Nagbihis lang ito sabay tinanggal na ang pagakakatali sa dalawang kamay ko at sa isa kong paa, lumapit ito sa akin sabay lumuhod at tinitigan ako. "Thank you for this night, marami pa tayong gagawin." Saad nito sabay hinalikan ang aking noo. Tuluyan na siyang lumabas habang ako naman ay nananakit ang aking ibabang parte na para bang winasak. Mayamaya pa ay bumukas ang pinto, tatayo sana ako baka kasi si Conrad na naman pero hindi ko iyon tinuloy nang makitang si Manang iyon.

"Jusko!" saad nito at dali-daling lumapit sa akin. Inalalayan niya akong makaupo sabay inayos ang aking buhok.

"Ramona patawarin mo ako kung wala akong nagawa," naiiyak na saad nito. "Teka lang ha? Kukuha ako ng maligamgam na tubig at pamalit mo, babalik ako." Paalam nito sabay dali-daling lumabas. Napayakap na lang ako sa sarili kong kahubaran, hindi ko mapigilang manliit sa aking sarili.

"Ang dumi-dumi ko na," humihikbing saad ko.

Mayamaya pa ay bumalik na si Manang na may dalang maliit na planggana na may tubig at bimpo. Nilapag iyon ni Manang sa gilid at pinunasan ako gamit ang bimpo, naririnig ko itong humihikbi at pinipigilan ang sarili na maluha.

"Manang bakit ka umiiyak?" mahinang tanong ko rito.

"Naaawa ako sa iyo Ramona e, tapos kanina wala pa akong nagawa." Sagot naman nito.

"Okay lang po Manang, sadyang wala lang talagang puso si Conrad para gawin 'to." Saad ko habang tumutulo ang luha.

"Kung wala lang sana akong pamilya Ramona baka tinulungan na kita," saad nito habang pinapahid ang luha ko.

"Manang gusto ko po talaga tumakas," saad ko rito.

"Hindi ko rin alam kung paano ka makakatakas iha e, ang dami kasing tauhan ni Conrad." Sagot naman nito.

"Hayaan mo po Manang, magiisip po ako ng paraan. Kailangan ko pa po ng lakas para magawa iyon." Malungkot na saad ko.

"Magpalakas ka, kung may maitutulong ako kahit kaunti ay tutulong ako." Pagpalalakas nito sa loob kom

"Salamat Manang," sagot ko rito.

Natigilan naman siya nang mapansing may dugo ang hita ko.

"Nagawa niya talaga 'to?" nanginginig ang kamay nito habang pinapahid ang dugo.

"Manang ilang taon ko po iyong iningatan para sa magiging asawa ko kasi bilin sa akin ni Nanay na iyon ang pinakamagandang regalo sa lalaki sa araw ng kasal, pero ganoon lang niya iyon kadali kinuha sa akin." Umiiyak na saad ko rito.

"Alam ko masakit Iha pero huwag mo sisihin ang sarili mo, balang araw kahit nakuha na iyon sa 'yo ay may lalaki pa ring tatanggap sa 'yo ng buo. Hindi mo sinadyang makuha niya iyon kaya hindi mo dapat sisihin ang sarili mo." Pagpapagaan nito sa loob ko.

"Ewan Manang, baka hindi na rin ako mag-asawa. Sa ginagawa kasi ni Conrad, bigla na akong natakot sa puwedeng kayang gawin ng isang lalaki." Sagot ko naman dito.

"Hindi lahat ng lalaki gaya ni Conrad, tsaka hindi natin alam 'di ba? Alam ko makakaalis ka rito, alam ko matapang ka kaya sigurado akong malalagpasan mo 'to." Saad nito sabay binihisan na ako.

Kumuha ito ng extrang unan at kumot tsaka inalalayan akong makahiga. May nilatag din ito para hindi lamigin ang aking likuran.

"Matulog ka na ha? Huwag ka magalala, makakaalis ka rin dito." Bilin nito sabay kinumutan ako.

"Manang salamat," saad ko at pinikit na ang aking mata.

Napabalikwas ako ng bangon nang makarinig ng kaluskos. Habol-habol ang aking hininga nang makita si Gideon na nakatitig sa akin kaya agad kong tinakpan ng kumot ang aking sarili.

"Anong gagawin niyo sa akin? Huwag kang lumapit!" takot na takot kong saad dito. "Bitawan mo ako!" pagpupumiglas ko nang hawakan niya ang braso ko. Mas lalo akong natakot nang pumasok iyong ibang mga lalaki na kasamahan niya.

"Ramona wala kaming gagawin, kumalma ka." Saad sa akin ni Gideon.

"Bitawan mo ako! Huwag! Huwag!" nagwawala ng sigaw ko.

"Ramona kami lang 'to huwag ka matakot," saad ni Gideon sa akin. Tinulak ko ito sabay malakas na hinila ang aking braso na hawak-hawak nito.

"Manloloko! Alam ko tauhan din kayo ni Conrad, alam ko ginagawa niyo ito kasi ibabalik niyo rin ako sa kan'ya." Mariin na saad ko rito.

"Hindi ko kilala si Conrad sa totoo lang, nandito kami para i-check kung okay ka lang ba. Ramona calm down," pagpapakalma nito sa akin.

"Huwag mo ako hawakan!" sigaw ko rito nang hawakan niya ulit ang braso ko.

"Sir bakit ba siya nagakaka-gan'yan?" tanong noong isang lalaki kay Gideon.

"Nagka-trauma yata siya Cody," sagot ni Gideon dito.

"Umalis kayo! Huwag niyo ako dalhin kay Conrad," paulit-ulit na saad ko.

Lumapit sa akin si Gideon sabay niyakap ako, nagpupumiglas ako pero hindi siya nagpatinag. Mas hinigpitan niya ang yakap niya sa akin habang pinapakalma ako.

"Hindi ka namin sasaktan, gagawin namin lahat Ramona para managot ang may sala at may gawa nito sa 'yo. Pasensya na kung hindi ako naniwala sa 'yo agad, pero sa nakikita ko ngayon alam ko grabe ang dinanas mo. Hayaan mo, kukuha kami ng paychiatrist para matulungan ka sa recovery mo." Saad nito habang hinahaplos ang aking buhok.

"Huwag niyo ako ibalik kay Conrad, sasaktan niya ako. Ayaw ko na bumalik doon." Saad ko habang nakatulala.

"Tumingin ka sa akin Ramona, tignan mo iyong mukha ko. Magkamukha ba kami para matakot ka sa akin? Ramona hindi ako si Conrad at hindi ko siya kilala, huwag ka matakot sa amin dahil wala kaming masamang plano sa 'yo." Saad nito habang nakatitig sa akin.

"Niloko nila ako, binaboy... Ayaw ko na bumalik doon." Paulit-ulit na saad ko habang nakatitig sa kan'ya.

"Oo hindi ka na namin ibabalik doon, huwag ka matakot dahil hinding-hindi ka na malalapitan ni Conrad." Paninigurado nito sa akin.

"Delikado si Conrad, delikado siya. Si Manang baka saktan niya, kawawa si Manang." Sagot ko rito.

"Ramona huwag mo muna isipin iyong mga nangyari sa 'yo para maibsan ang takot na nararamdaman mo, kung kaya mo iwasan gawin mo." Saad nito sa akin.

"Mahirap, ang hirap..." Sagot ko sabay napapikit ng mariin. Kahit kasi iwasan ko, lagi siyang sumasagi sa isipan ko.

Isipin mo iyon? Apat na buwan akong dumanas ng delubyo. Apat na buwan nilang sinira ang pagkatao ko...