Chapter 46
Kiara’s POV
Nang magising ako kinabukasan. Halos ‘di ko maigalaw ang katawan. Pakiramdam ko pinagtulungan akong bugbugin. Paanong hindi sasakit halos ayaw akong tigilan ni Zap kung hindi pa ‘ko nakatulog sa sobrang pagod baka hanggang ngayon we’re still doing it.
Gising na ang diwa ko ngunit nanatili lamang akong nakadapa sa kama, natatakot akong kumilos dahil sa bawat paggalaw ko sumasakit bawat kalamnan ko. Gising na ang diwa ko ngunit wala akong balak na bumangon. Nais ko sanang maglinis ng katawan ngunit mas pinili kong humiga na muna at ipahinga pa ang sarili. Ni ang pagbuka ng mga mata ko’y hirap akong gawin.
Pakiramdam ko pagod na pagod ako, ubos na ubos. Langya ‘tong si Zap, ‘di lang inubos energy ko, sinagad pa talaga. Nanatiling nakapikit ang mga mata ko. Nakikir
