Zap’s POV
“Here,” inabot niya sa ‘kin ang hawak nitong paper bag na may lamang mga damit. Ito ‘yung mga damit kong dala-dala ko sa loob ng sasakyan.
“Thanks, dad,” pagkatanggap ko sa damit. Napatitig na lamang ako sa kawalan nang biglang sumagi sa isipan ko ang mga sinabi ni Kiara kanina. Dapat maging masaya ako dahil sa wakas inamin na rin niyang mahal rin niya ako pero nag-aalala ako sa anak ‘kong nasa sinapupunan ngayon ni Laurent.
“Are you okay, son?” Bakas ang pag-alala sa boses ni Daddy. Napatingin ako sa kanya, napatitig, hindi makasagot. Gulong-gulo ang isipan ko. Tumango na lamang ako bilang tugon. Ayokong madagdagan pa ang pag-alala nila ni mommy.
“Umuwi na muna siguro kayo ni mommy, dad. Basang-basa kayo baka magkasakit pa kayong dalawa,” saad ko.
“Hindi, hindi ka namin
