Ilang minuto na akong nakatunganga sa harapan ng bahay. Hindi ko maisip kung kakatok ba ako o babalik na lang at hihingi ng tawad mula kay Riel. I know he didn't intend to hurt me. I know that it was my fault. It was my fault that he thought that way. Marami kaming pinagsamahan. He's been with me through thick and thin. And not once did he complain. Not once did he say that he's getting tired with my crap. Not once did he leave even when he had the chance to do so. Pero siguro ngayon, it was his breaking point. Alam kong hindi niya sinasadya yung mga salitang binitiwan niya. Alam kong nadala lang siya dahil sa mga pangyayari ngayon. I understand. Pero bakit gano'n? Naiintindihan ko nga siya. Pero masakit pa rin eh. Masakit pa rin na marinig mula sa kanya 'yon. Pero katulad ko, tao lang

