VERONIKA'S POV:
Kahit na nakapikit ako ay hindi pa rin maalis sa isipan ko ang baby ni Nic. How come na parang nangungulila ako sa sanggol na iyon. Hindi ko makalimutan ang mukha at ngiti niya, na para bang sabik na sabik ako na makita ang baby ni Nic.
Kaya nang mawala ang sakit ng ulo ko ay agad akong tumayo at nagluto ng lasagna at pizza na nabili ko sa supermarket. Sinobrahan ko talaga para may maibigay kila Nic. Nang matapos ay agad akong lumabas, bitbit ang mga niluto ko, at nagtao po sa bahay nila Nic.
Medyo kinakabahan pa ako habang naghihintay dito sa labas. Wala kasing masyado nang tao rito sa bandang tinirhan namin. Maraming bahay, pero mga luma na. Hindi ko alam kung bakit dito pa kami dinala ni Lucio, madami naman sa City na mga bahay, kesa dito na halos abandoned na ang mg
