“Kumusta ka naman dito?” tanong ni David sa akin nang magsimula na kaming kumain.
Tumingin ako rito. Naglagay muna ako ng fried rice sa plato ko bago sumagot, “Okay naman, nasanay na ako sa buhay rito kaya wala ka ng kailangan na ipag-alala.”
“Hindi mo naman maiaalis sa akin ang pag-aalala, Sandra. Ang layo mo sa amin at idagdag pa na mag-isa ka lang dito kaya hindi mo kami masisisi kung mag-aalala talaga kami sa ‘yo,” paliwanag nito.
Ngumiti ako at tumingin sa kaniya.
“Huy, limang taon na akong nandito pero tingnan mo at buong-buo pa rin ako,” sabi ko rito. Ayaw ko na kasing pati ako ay dinadagdag pa nila sa isipin nila ni Ume. Gusto ko na mag-focus lang sila sa buhay na meron sila ngayon. “Okay naman ako rito at safe na safe, isa pa nand’yan naman si Nanay Elena, siya ang nakakausap
