Pagbaba ko sa dining ay masaya si Manang Rosa at Ate Helen. Hindi lang basta masaya kundi kinikilig. Nahawa ako sa kanila kahit hindi ko pa alam ang reason kung bakit ang sasaya nila.
“Good morning po!” bati ko sa kanilang dalawa na nagulat. Busy talaga at hindi ako naramdaman na nasa likod na nila ako. “Ang sasaya po natin a!” sabi ko pa sa kanila.
“Paanong hindi kami sasaya e, ang aga may pabulaklak na naman ang boyfriend mo! Ayun o!” sagot sa akin ni Ate Helen at itinuro ang napakagandang bouquet ng bulaklak na nakalagay sa basket. Alam ko naman kung kanino galing iyon kahit hindi sabihin ni Ate Helen na sa boyfriend ko ito galing. Si Joey lang din naman ang mahilig magbigay ng bulaklak.
Hindi ko pa rin kasi siya kinakausap at hindi ko rin siya nirereplayan pati ang mga tawag niya
