Axelle’s POV
Kay lakas ng sampal ni Ate, agad uminit ang pisngi kong natamaan ng palad niya ngunit ‘yung hapdi ay wala sa kalingkingan sa sakit na nararamdaman ng puso ko mula sa mga sinabi niya.
“Naging masamang ate ba ‘ko sayo? Nagkulang ba ‘ko bilang kapatid mo? Binigay ko naman lahat sayo, ‘di ba? ‘Di lang materyal na bagay kung hindi buong pagmamahal ko, buong suporta ko! Kulang pa ba!” Napasigaw siya sa sakit habang panay ang agos ng luha sa mga mata niya. “Kulang pa ba, Axelle!”
Hindi ako makasagot, tagos sa puso bawat binitiwan niyang mga salita. Ni hindi ko magawang tingnan siya sa mga mata, nahihiya ako, nasasaktan, naaawa. Tinanggap ko nalang lahat dahil mali ako, kasalanan ko.
Inis niyang pinunasan ang luhang naglandas sa pisngin niya.
“Kay taas ng pangarap ko sayo, Axel
