Casey's POV
Sa sandaling iyon, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kung paano ako lalapit sa kanya.
"Casey?" pagtawag niyang muli sa akin, bakas sa mukha niya ang tuwa. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang mga pisngi ko. "My...my beautiful daughter." tsaka niya ko niyakap.
Doon naglaglagan ang mga luhang namuo sa mga mata ko. For 20 years, 20 years kong hinintay ang pagkakataong marinig 'yun. Marinig na tawagin ako ng Papa ko.
Yumakap na lang din ako at tsaka umiyak sa balikat niya. Kakaiba pala 'yung pakiramdam kapag nakita mo na 'yung taong kukumpleto ng pagkatao mo. Kakaiba 'yung pakiramdam na may tatawagin ka ng Papa.
"Sorry, i'm sorry." paghingi niya ng paumanhin. Tumango-tango lang ako at niyakap siya ng mahigpit.
Wala akong nararamdamang galit sa puso ko, tam
