Reality of Darkness

Kabanata 12

2 weeks later...

Buong byahe akong naka tunganga sa bintana ng tren, I am heading back to VKS School in the middle of nowhere (kidding aside), Von Knight School is located at Station 13. Town of Vieille which the last station and they will heading back immediately ayon sa conductor na kausap ko kanina, it takes 3 hours para kakarating doon if train ang mode of transportation since walang bus route dito na inaabot ng 6 hours.

I am hoping na tama ang dinadaanan namin. Dahil as far as I am seeing puro puno, damuhan at matatayog na puno ang nadadaanan ng aking paningin.

Buong byahe din akong nag-iisip, wondering why I am going back to that crazy place with crazy creatures, alam kong delikado ako doon pero it feels oddly peaceful, or I am crazy? Natatakot ako sa kaligtasan ko but whenever I'm thinking of KED, safeness and calmness ang nararamdaman ko. Weird right?! Ganyan ako for 2 weeks!

I stayed sa tiyahin ko na hindi naman nagsalita dahil saglit na panahon lang ako namalagi sa pamamahay nila. I never expected na for 2 weeks walang bumunganga sakin or nagparinig ng kung ano-ano.

2 weeks akong nag-isip kung ano ba ang nangyayari sakin! Lalo na ung mate thingy nila. Duh! Pero those striking pain inside of me is real! Walang halong biro doon, pero simula nung umalis ako for 2 weeks na vacay wala akong naramdamang kahit anong sakit.

Yung feeling na simula nung umalis ako sa lugar na iyon ay parang nabunutan ako ng tinik sa dibdib. Kaya sa dalawang linggong bakasyon ay iyon ang inisip ko, does it mean hindi totoo ang sinasabi nila sa mate thingy namin ni Ked?

Napa-iling nalang ako, I need to calm down my thoughts lalo na at malapit na kami sa huling station ng tren.

Next stop: Station 13. Last station.

Inayos ko na ang aking mga dalahin, isang back pack at hand bag lang ang dala ko. Tinignan ko ang aking relos bago bumuntong hininga.

This is it. I am here again...

I sighed.

We had 2 weeks na vacation for the 1940's Decade dance ng school. I don't know pero ayon kay Emmarance may monthly scheduled event ang school na sinusunod nila yearly even before.

Me and Ked are the representative of Decade Dance, well sort of. Ang sabi sakin ni Hera, sasayaw lang daw at pagandahan ng kasuotan ang mangyayari doon, hindi naman siya pageant or what so kumalma ako. Hindi ako pwede sa ganong eksena.

"Station 13. Last station."

Napatingin ako sa condoktor ng marahis nitong kinatok ang pintuan ng cabin ko. Mabilis kong kinuha ang aking mga gamit at lumabas, halos itulak ako nito para makababa ng mas mabilis, at sa pagtapak ko sa nasabing platform ng Station 13 ay mabilis na isinarado ang pintuan ng nasabing tren at umalis ng muli.

Napahawak ako sa lumang hawakan sa may gilid ko. Umalog ang platform na kinakatayuan ko na parang magigiba sa impact ng mabilis na paglisan ng tren.

Napabusangot ako sa inis! Lintik na lugar ito, dulong dulo na nga, sira sira pa! Kung hindi ko lang alam kung ano ang mga nakatira dito malamang kumaripas nako papaalis sa lugar na ito! Tch.

"Magandang hapon binibining Stella." halos mapatalon ako sa gulat ng biglang magsalita si Theo na nasa gilid ko na.

Nanglalaking mata ng tignan ko ito.

"Paumanhin binibini, hindi ko sinasadya na ikaw ay biglain." he said and bowed his head.

I nodded and smile.

"Wala iyon, Theo. Paano mo nga pala nalaman na andito na ako?" I waited for his answer but he refused to speak.

"A-ahhmm..." halos matumba ako ng may biglang humagkan na makisig na bisig sakin. Parang tumigil ang mundo ko ng maamoy ang pamilyar na manly scent nito.

"K-ked..." mahigpit itong nakayakap sakin na tila ba ayaw na akong pakawalan sa pagkaka yakap.

"Where have you been..." he murmured savoring my hair, his head tilted as his lips touch my bare skin. Halos mapigtal ang aking hininga sa ginawa niyang iyon.

Sinilip ko ang gawi ni Theo at tumango ako bilang senyales ng pagsang ayon na dalhin nito ang aking mga gamit, nawala ito ng parang hangin sa aking paningin.

"K-ked, I need a break besides they gave us 2 weeks vacation to rest." I swallowed hard, hirap na hirap man akong sagutin siya dahil sa position namin, sinagot ko padin ito.

Hera snaps her finger kaya napabalik ako sa wisyo ko.

Nakatitig silang tatlo sakin, unang umiwas si Theo ng tingin.

Fvck?! Did I just daydream na sasalubungin ako ni KED ng ganon? Fvcking hilarious! Masdo ng polluted ang utak ko!

Napa iling nalang ako sa inis, nanatiling naka kunot ang noo ng dalawa sakin. I tried to compose myself.

"Based on your facial expression, sa tingin ko may inaasahan kang susundo sayo ngayon at hindi kami. You look disappointed!" natatawang saad ni Hera na abot tenga ang ngisi sakin.

Mas lalo akong sumimangot. Mabuti nalang at hindi nila nababasa ang nasa isip ko, I don't know pero ayon iyon sa sabi sakin ni Emmarance. Totally blank ang aking isip, wala silang mabasang kahit isa sa isip ko. They lost with total darkness.

"Stop it, Hera. You ain't funny." sabat ni Emmarance at umiling.

I made face. Nakasimangot akong sumakay ng sasakyan.

***

Dumiretso ako papasok sa aking kwarto at pabalang na humilata doon.

Walanghiyang isip! How could I imagined that?! Napasabunot ako sa inis! Ambisyosang isip! Grr!

*KNOCK KNOCK*

Napatitig ako sa pintuan, urgh! Bawal ba mag me time muna? Yung tipong magiinarte muna ako saglit? Lol!

Tamad akong tumayo at binuksan ang pintuan.

"What is it H-hera--" literal na naka nag hang ang bibig ko sa bumungad sa pintuan ko.

He boredly looked at me. Napa atras ako ng walang pasabing pumasok ito sa kwarto. I didn't try to protest instead tumabi ako at sinundan ito ng tingin hanggang sa naka de kwatrong umupo ito sa sa paanan ng kama ko.

*BLAG*

Napatitig ako ng biglang sumarado at nag locked ng kusa ang pintuan ko.

I looked at him in disbelief.

"K-kyaaah~!" napatutop ako ng bibig ng may kung anong hangin ang umihip sakin at nasa kandungan na ako ng lalaking ito!

Nanlalaki ang aking mata habang naka hawak ang dalawang kamay sa aking bibig. He smiled. Inialis niya ang aking mga kamay, maharan niya akong hinagkan habang pumulupot ang mga kamay nito sa aking bewang.

He smell my hair and kiss the side of my head. Mabilis akong pumiglas sa awkward naming pwesto at lumayo dito.

"Get dress and were heading to somewhere." tumayo ito at lumapit sakin, he savagely kiss the side of my lips. Napasinghap ako sa ginawa niyang iyon, hindi man nagtagal pero damang dama ko ang lamig ng kanyang labi. Its like I am kissing to dead! Oh, well he is dead long time ago. What do I expect!

Ibinaba niya ang aking gamit sa aking kama, binuksan niya iyon at nagsimulang ayusin. Nakatitig lamang ako sa kanyang ginagawa.

"Should I kiss you more? Or just curious why my lips were too cold? I can guarantee that I can gave you intensely heat when you needed it. Wanna try?" mabilis ko itong binato ng throw pillow sa gilid ko. Mabilis naman niya iyong naiwasan at nasalo.

He smirked big time. Padabog akong pumasok sa loob ng CR para makaligo. Jerk!

VIUCETICH DAIMLER POV

2 weeks ago simula ng umalis si Stella, simula noon hindi na lumabas pa ng kwarto si KED. We didn't hear anything from him, kahit si Lord Corwin ay hindi nagtangka na pasukin o gambalain ito.

Malaki ang epekto ng pag alis ni Stella kay Ked and she didn't know how her actions affect all of us thought she doesn't know a single thing.

Ang pinagtataka namin ay bakit parang walang epekto iyon kay Stella, last time we check she experienced pains being his mate pero bigla nalang nawala ng parang bula.

"Stella is back." anunsyo ni Lyon samin, we all thought na hindi na babalik pa si Stella but suprisingly she's back!

Maybe, it takes time to accept who we are, kami rin naman ay hirap din sa pag tanggap sa kung sino kami o ano ang kapalaran na kahahantungan namin dahil ito na ang ika-isang daang taon namin sa eskwelahan na ito.

"Ayon kay Theo, Ked is furious ng umalis si Stella we all know Ked is stubborn and stupid enough para pigilan ito and also, we all know na hanggang sa Station 13 lang ang pinaka malayo nating mararating sa lugar na ito, Theo also told us na isang buong linggong naghintay si Ked sa Station 13 pero bigong bigo itong bumalik sa mansion ng walang bumalik na anino ni Stella matapos ang isang linggo." dugtong ni Lafarge, we thought na nasa loob lamang ng kwarto si Ked, he waited...

"Stella doesn't know anything, mas mabuti na itikom mo ang bibig mo, Lafarge." Lyon eyed on him pero pinagsawalang bahala iyon ng ugok.

"If she's his mate paano niya nakayang hindi makasama si Ked ng dalawang linggo? Samantalang nung nakaraan halos mamatay siya sakit nang dahil sa connection nilang dalawa." Lafarge interrupt again.

"Does it mean na pwedeng magkamali ulit tayo? Are we going to wait another hundred years?" nagtitigan kami ni Lafarge sa sinabi ni Lyon. Lihim akong napamura. Damn...

"Bakit kayo maghihintay ng hundred years?" nanigas kaming tatlo sa kinauupuan namin. Dahan dahan naming nilingon ang pinang galingan ng boses na iyon.

Sabay sabay kaming minumura ni KED sa isipan.

'Leave or I'll rip all your heads off'

Kaya halos hangin na nawala kaming tatlo. Phew! Muntikan na iyon...

CATALINA DARINA STELLA POV

"Does it mean na pwedeng magkamali ulit tayo? Are we going to wait another hundred years?" kunot noo akong nagsalita.

"Bakit kayo maghihintay ng hundred years?" kitang kita ko kung paano manigas ang tatlo sa naging tanong ko. Anong meron? Hundred years?

Nilingon ko si Ked na nakapamulsa na parang walang pakialam sa mundo. Muli kong nilingon ang pwesto ng tatlo pero laking gulat ko na wala na sila doon.

"Oh? Nasaan na iyong tatlo? Bakit biglang nawala?" nilingon ko si Ked pero nanatili itong walang reaksyon.

"Saan nga pala tayo pupunta?" tanong kong muli. Pero imbis na sumagot ay hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako papalabas ng campus.

His hands were rough but felt comfortable. I feel safe...all my doubts fades away...

***

We were passing tallest trees I have ever seen in whole life, sa tingin ko they were centuries old or more than that, I look at him and look away. Nanatiling naka tingin ako sa bintana ng sasakyan.

Yes, he is driving. Actually maganda iyon dahil hindi ako matatakot na bigla nalang may lalapa sakin na kung ano mang creatures sa kung saan.

On the other hand, he knows how to drive! Sabagay, wala na kami sa makalumang henerasyon ng mga bampira. For 2 weeks, nagbasa basa ako ng mga real life histories nila, but mostly ng nabasa ko ay parang hoax.

Ayon sa nabasa ko, ang mga bampira daw ay hindi pwedeng masinagan ng araw, eh duh? Ano itong si Ked and company? Half, half na bampira, ganon?

They are immune sa sikat ng araw, tirik na tirik nga ung araw ngayon. Tch!

"What are you thinking?" napalingon ako sa tanong niya. He asked ng hindi inaalis ang tingin sa daan.

Napalunok ako, nabasa ba niya ung nasa isip ko?

"Silly, kaya nga ako nag tatanong dahil hindi ko alam ang nasa isip mo. I wouldn't ask if I know." nagpakawala ako ng buntong hininga sa sinabi niya

I looked at him. "Would you like to tell me more about your family history and such?"

Nanatili nasa daan ang kanyang mata, I looked away. Alam kong wala akong karapatan na magtanong dahil I don't belong to their life. Kung tutuusin, isa akong pagkain sakanila na kahit anong oras pwede akong kitlin.

"I was born and raised in this town, I had lived for 221 years, seen all unfortunate things. Killed more than you can think, murdered more than you can imagine." he answered back.

Napalunok ako hindi dahil sa takot pero sa bigat ng bawat salitang sinagot niya sakin, tila ba napaka dami niyang pinagdaanan na hindi kayang ma imagine ng normal na kagaya ko.

"My father is an alpha wolf and a half vampire while my mother is a pure blood witch who lived in Salem for thousand years. Corwin and I were siblings, unfortunately he didn't inherit my father's wolf side while me on the other side, born as tribrid." he added.

"I'm sorry but I can't say anything, unti unti kong ina-absorb ang nangyayari sakin ngayon. Sadyang mahirap padin paniwalaan na sa taong ito ay totoo ang vampires. I want to know you hindi dahil sa mate/bond thingy o kung ano man. I want to know the real you, even if its good or bad." nilingon ko ito ng may ngiti sa labi. This time, my smile is genuinely real, not faking nor pretentions.

"Sounds good." he replied back. Ngumuso ako, tinatago ang ngiti sa aking labi.

"So, where are we going?" tanong kong muli. Matipid itong ngumiti sakin bago minani obra ang manibela pa kanan.

"Were here." napatitig ako sa malaking lawa sa harapan ko. Mabilis itong bumaba at binuksan ang pinto sa gilid ko.

Dahan dahan kong lumabas ng sasakyan, hindi ko maalis ang tingin sa napaka gandang tanawin sa aking harapan. The lake was magnificently beautiful, napapalibutan ng matatayog na puno ang lugar kung nasaan kami. It feels safe dahil alam kong kasama ko siya...

Hindi ko mapigilang hindi mapangiti, nakaka relax dito.

"Do you like it?" tumango ako bilang sagot sakanya. I looked at him with a smile on my face. Damn...

"Let's go." hinawakan niya ang kamay at hinila ako papunta sa motor boat na kanina pa naghihintay samin sa hindi kalayuan. Wala akong balak umalma, nagpatianod ako sa hila niya. His hands felt warmth and it feels I am home whenever I am with him...

Inalalayan niya akong sumakay sa motor boat, sinuotan niya ako ng life vest, inadjust niya sa likod ito kaya halos were inches away, halos magka dikit na nga iyon sa sobrang lapit naming dalawa. I can almost feel his breath into my cheeks.

Nahugot ko ang aking hininga ng maramdaman ko ang labi niya sa aking tenga.

"You are mine, mine alone..." he murmured.

Nahigit ko ang aking hininga ng lumapat ang malambot niyang labi sa aking balikat, ramdam na ramdam ko ang init noon sa aking balat. Libo libong boltahe ang naramdaman ko na kinadahilan ng paglambot ng aking tuhod.

Mabilis niya akong hinagkan ng isang kamay sa aking bewang. He chuckled.

"Sit properly." bulong niya sakin at pinaupo ako ng maayos bago inistart ang motor boat.

Nag angat ako ng tingin pero hindi ko inaasahang naka titig din pala ito sakin, napa baling ako sa ibang direksyon. Hiyang hiya sa aking hitsura na malamang ay sobrang pula na ng buong mukha ko.

TO BE CONTINUED...