Wrong Send

Chapter 4 You are hired!

Remember, as you see me on Monday you will regret all those words that you said to me.

Pagsisihan ko raw ang mga sinabi ko? Hindi ko napigilang tumawa habang ako'y kumakain.

"Tuwang-tuwa tayo ha?" Tugon ni Mom habang kumakain rin ito.

Ininom ang baso na puno ng tubig na malapit sa akin. I cleared my throat and talked with my mom, "I can't imagine a lot of things that was happening to me."

Napatitig si mom sa akin, "You are good in imagining right?" Pagbibiro niya pa.

Inaasar lang ako ni Mommy buong araw. And it is fine because that is a part of our bonding as a family.

And the other has come... Monday!

Walang pagbabago!

I woke-up and opened my cabinet full of my girly dresses.

Ano kaya ang isusuot ko? Tanong ko sa aking sarili habang naghahalungkat.

I will not go to school because last evening, I decided to absent from class.

Maghahanap muna ako ng trabaho.

I take a bath as well as my meal. Mom is not around.

I started to think. Ang aga naman at saan na si Mom pumunta?

Pagkatapos kong magsipilyo ay siya  na manng pagkuha ko sa aking mga gamit.

Meow

Pagkarinig ko nang huni ng aking pusa ay agad ko itong nilapitan.

Hinimas ang ulo nito, "Paano ba yan aalis na ako? Nahanda ko naman ang pagkain mo. Alam mo na ang gagawin ha." Pabulong na sabi ko.

Meow, tanging tugon nito.

Pagkarating ko sa pinto at pagkalabas ay tanaw ko ang pusang malungkot dahil ma-iiwan itong mag-isa.

I sighed

Pinatuloy ko na ang paglalakad papalayo sa bahay at hindi na lumimgon. Kapag lumingon ako maaawa lang ako sa pusa.

From our house to the company that I'll apply is just few minutes to travel. So I decided to walk. Magkapareha lang ang layo ng paaralan at ng kumpaniyang pag-aaplyan ko pero sa ibang dereksyon iyon.

Habang naglalakad ay napapaisip ako.

Gagawa na lang ako nang dahilan sa aking guro kapag pumasok na ako sa paaralan.

Ayaw ko nang umasa kay Mom at Dad 'yung mga personal na bilihin ko. Actually they don't know tgat I will apply as a customer service agent in a certain company. Kapag malaman ito ni Mom lagot na naman ako.

"Bihis na bihis tayo ha!" Nagulat ako sa bati Coolen na galing siya sa kung saan.

Pakamot ulo ko namang saad, "Just a typical day!" Sabay tawa ko.

Masakit yung pagkakatitig niya sa akin habang nakahawak ito sa kaniyang bewang. "Typical day pero absent ngayon?"

Agad ko naman siyang niyakap, "Huwag ka naman ganiyan." Pautal ko pang sabi, "We are best friends right?" Sabay pakita ko sa kaniya yung cross-fingers sign.

Hinawi niya ang kamay ko at lumakad papalayo.

Parang nabunutan ako ng malaking tinik sa likod nang lumakad siya papalayo sa akin. Habang ako naman ay patuloy sa pagpunta sa kumpaniya.

Hinihingal akong nakaabot pero nagulat ako sa aking nakikita.

Ang haba nang pila na parang may nagbibigay ng relief goods at pera sa dami ng tao.

Napalunok laway na lang ako habang hinahanap kung saan ako pipila.

Nang makahanap na ako ng lugar ay napatitig ako sa aking orasan. Thirty minutes from now and the interview will start. Kinuha ko ang aking maliit na salamin at tiningnan ang sarili.

You can do this Cute Valdez! Remember you are beautiful! You are smart!

Maya't maya ay may narinig akong sigaw, "Si James Ruther! Nasa airport!" Mula sa babaeng malapit sa akin.

As I smirked, "So he is now in Iloilo and then? What is his reason going here?" Bulong ko sa aking sarili.

Naisip ko agad si Mr. James Ruther na palaging pinapadalhan ko ng mensahe.

Heto na naman tayo Cute Valdez aasa ka naman? Pagkakausap ko sa aking sarili.

Napaupo ako sa isang sulok at umidlip.

Nabigla ako ng,"Weh, yung ilong mo namumula! kinikilig ka yata eh!" Anak ng tokwa bakit may nakapilang matandang lakaki dito?

"Tatang, mainit lang po." Sabay himas ko ng aking ilong.

Diniduro niya pa ang ilong ko, "Bakit pati na yung pisngi mo namumula?" Pang-aasar nito.

Matandaan ko na may tinapay akong nakatago sa aking supot, "Tatang, naghahanap rin po ba kayo ng trabaho?"

Inabot ko naman ang nasabing tinapay sa kaniya na ikinatuwa niya ito.

Habang kumakain ito ay siya namang pagsasalita niya. "Nope my dear,"

I noticed that he needs some water so I gave mine, "Mahirap na po at baka mabulunan kayo. Isipin niyo na lang po na parang lambamog amg tubig." Saka tumawa kaming dalawa.

"Sa dami ng taong nasa paligid ikaw lang ang naging mabait sa akin. Maraming salamat." At ngumiti siya.

Pagkatapos niyang kumain ay siya namang pag-alis nito.

Why does he walk away? Hoe about his turn later?

Nang hindi ko na siya matanaw mula sa aking kinatatayu-an. "Malayo pa naman ako." Saad ko pagkatapos kong matansya na malayo pa ako sa naturang entrance.

Nagtitilian ang mga babaeng katabi ko habang nakatitig sila sa kani-kanilang cellphone.

Because of my curiosity I watched my social media, faceShook.

Nanlaki ang mga mata ko pagkatitig at baso ko sa latest post na ginawa ni James Ruther,

I will be going to Iloilo University!

Ilang minuto lang ang post niya sa naturang caption. Pero umabot na ng 12,025 likes?

Yung profile picture ko nga aabot pa ng ilang linggo makakuha lang ng isang daang likes.

You are so beautiful Cute Valdez, ringtone ko na naman.

Hi there! I'm going to Iloilo University and I hope na magkikita.

Heto na naman ang nang-iinis sa akin.

Then? Pang-iinis ko.

He send a message again, I thought na magkikita tayo?

Uunahin ko mun yung pera! hahaha! Sagot ko.

That's your reason?! Siya naman ang galit.

Yeah!

Nagsimula nang umusad ang pila. At ako naman na ngangatog sa kaba. Sana makapasa ako! Kakayanin ko ito!

Yehey!

Hindi ko na pinansin yung si Mr. James Ruther also known as feeler!

Ako pa ang lulukuhin nito? Sasabihin na nadito na siya sa Iloilo? James Ruther is a well-known actor. If you are an avid fan I am pretty sure you will stalk him, like me. Sino ba ang hindi makakaalamna pupunta siya dito sa Iloilo.

Teka, "I am going to Iloilo Univerity." Tinitugan ko ulit ang aking cellphone.

No! "Nagkataon lang!" Pagtatanggi ko sa aking sarili.

This fake Mr. James Ruther who is a great stalker of the original one.

Ms. Cute Valdez!

Tinawag na yung maganda kong pangalan. I smiled to the security guard who is standing beside the huge door. "This way maam." Tuhon niya sa akin.

Bumungad ang isang babae sabay sabing, "Your'e Miss Cute Valdez?" Hawak niya yung resume na pinasa ko think of it na may litrato ko iyon.

Ilang liko at kabang pa ang ginawa namin hanggang sa nakarating kami sa kwatong may nakaukit na mga salitang, conference room.

"Ma'am maiiwan na po kita." At lumakad na papalayo ang security guard.

I was alone and standing infront of this huge room. I suddenly feel the cold breeze of air. Wala naman bintana.

Lumapit pa ako ng kaunti sa pintuan. Nangangatog kamay ko habang nakahaw sa doorknob.

Para akong maamong tupa at comatose na naglalakad.

Nakayuko akong pumasok sa conference room. At paulit-ulit na binulong sa aking sarili. Huwag lilingon kung saan saan focus lang sa daan iyan.

Umupo ako na parang prinsesa at hindi makabasag pinggan. Unti-unti kong inangat ang aking ulo.

Deep breath inhale and exhale.

What!

Malakas kong pagsigaw.

Nang napagtanto ko na ako'y sumigaw ay agad ko namang tinakpan ang aking bibig.

Yung matandang lalaki! Ano ba ang nangyayari?

Tumayo siya at nagsabi, "I am Mr. Franklin Montefalco the CEO of this company." Pagpapakila niya at ngumiti pa ito sa akin.

Unti-unti akong ngumiti at tumayo na rin. "Good day Sir and to everyone, I am Cute Valdez."

Nababasa ko lang yung pangalang Franklin Montefalco! Billionaire! Owner ng pinakasikat na telecompany! Brand shoes! Mall! at marami pang iba! Pero ang kilalang tao na ito ay siyang binigyan ko ng pagkain?

Totoo ba to?

Pagkatapos kong bumati ay agad akong umupo. "Ms. Valdez," Tawag pangalan ni Mr. Montefalco sa akin.

I rub my hands and say, "Yes Sir?"

Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya. Batay sa mukhang nakikita ko'y hindi ko mababasa ang kaniyang iniisip. Pero hindi ako mawawalan ng pag-asa, basta bahala na! "You're hired!"

Totoo ba ang narinig ko?

I am hired?!

Sa galak ko'y tumalon ako. "I am hired?"

Paulit-ulit na sabi ni Mr. Montefalco. "Yes you are hired! You are hired!"

"Thank you!" Paiyak kong sabi sabay punas ko sa aking nga luha.

And the old guy said, "Not as a call center agent but a girlfriend of my niece, James Ruther." Wait, why does he mention James Ruther's name?

Biglang may narinig akong, "Miss gising! Miss!"

Napatayo ako sa gulat sabay sigaw "Ha? nasaan na ang mga tao dito?!" At hindi ko napigilang lumingon sa aking paligid.

Anak ng! Bakit nakatulog ako?

Lahat na lang panaginip! Nakakainis na! Mula pa ito kahapon!

"Kanina pa po na tapos yung pag-apply Miss at next year naman sila mag-tatanggap ng aplikante." Napaluha ako ng hindi oras sa sinabi ng taong nasaharap ko.

Ano bang nangyayari sa akin?

Ano ba ang kasalanan ko at pinupuno ng nang kamalasan lahat sa buhay ko.

"Ah, Sige Miss mauna na ako." Wala na akong magagawa kundi umalis at kumain.

Nanlumo ako sa pagkakataong nasayang.

Hindi ako makapag-isip nang mabuti at punong-puno na ng inis ang aking puso.

Iniihip na ako ng hangin habang naglalakad papunta sa pinakamalapit na mall. This will be the certain point of mylife that I feel so broke.

My heart is turn into a hundred of pieces.

Ba't naman kasi eh! Sigaw ko.

"Galit ka sa akin maam?" Sabi ng lady guard na nasa harapan ko.

Agad naman akong tumanggi, "Hindi po kayo."

You have a message!

You have a message!

Iniba ko na yung ringtone mahirap na kasi kung hindi sasangayon ang buong mundo lalo na ang mga kaibigan kong sina Coolen at Vivien na ubod ang galit.

"Boyfriend mo na yan!" Sabi ng lady guard habang nakatayo ito sa tabi ko.

I gave her a strong pat on her shoulders while I am entering the mall  "Boyfriend agad? Hindi ba pwedeng nanay?" Pagbibiro ko pa.

Tumawa lang siya sa sinabi ko. At siya namang pagkapa ko ng aking cellphone.

You are not coming? This guy again. Bakit ang kulit-kulit ng pekeng James Ruther na ito.

Pangiti ko namang tugon, In your dreams.

You want that? Haha.

Ginalit pa ako nito Hey, fake Mr. James Ruther. You are not really tired of messaging me?

Nope.