Kainin Mo Ako, Syd (SSPG)

"Details"

CHAPTER 2

Syd POV

Nasa kanyang opisina si Syd, ang bintana ay bukas at ang malamig na hangin mula sa Tagaytay ay dumadaloy sa loob, tila nagdadala ng mga piraso ng mga usaping negosyo na hindi pa niya nalulutas. Seryoso siya sa kanyang ginagawa, ngunit ang damdamin ng pag-aalala at pagdududa sa kasalukuyang sitwasyon ay hindi maikakaila. Sa kabila ng mga isyu sa negosyo, kailangan niyang tiyakin na maayos ang lahat sa bahay. Sa isang iglap, isang ideya ang pumasok sa isip niya, kaya’t hindi na niya pinatagal ang paghiling sa kanyang katulong.

“Liv,” tinawag ko, malamig ang tono ko, kahit na ako’y hindi pa rin tumitingin mula sa mga dokumento na nakalatag sa aking mesa.

Mabilis na pumasok si Olivia "Liv" Fernandez, ang aming katulong na matagal nang nagtatrabaho sa amin. Sa kanyang edad na 27, sanay na siya sa ugali ko—hindi palakibo at may eksaktong inaasahan. Naka-uniform siya ng puti at may dala-dalang mga dokumento.

“Yes, Sir Syd?” tanong niya, habang maayos na inilalagay ang mga papel sa aking mesa.

“Huwag kang mag-alala sa mga detalye ng report sa ngayon,” sabi ko, nangingibabaw ang malamig na boses ko. “Kailangan kong ayusin ang ilang bagay sa bahay. May problema ako sa schedule ng mga paglalaba ngayong linggo. Mayroon bang update tungkol doon?”

Nag-usap kami ni Liv ng maraming beses tungkol sa ganitong mga usapin, pero sa pagkakataong ito, may partikular na pagkabahala sa tono ko. Ang lahat ay dapat maayos at on time, mula sa negosyo hanggang sa bahay.

“Yes, sir,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan. “Ang schedule ng paglalaba ay nakaayos na. Ang mga bagong schedule ng laundry ay ipinadala na sa housekeeping team. May mga ilang items na kinakailangang i-prioritize dahil sa mga special requests.”

“Good,” sagot ko, ngunit hindi ko pa rin pinapansin si Liv. Ang mga dokumentong hawak ko ay tila nagsasalita sa akin, nagsasabi ng mas maraming impormasyon na hindi ko pa mawari. “I need you to confirm that all the special requests are handled. Kung may anumang hindi maayos, gusto kong malaman agad.”

“Understood, sir,” sagot ni Liv, nag-abot ng isang kopya ng schedule sa akin. “I will make sure everything is in order and report back if there are any issues.”

Tumango ako bilang tanda ng pag-ayon. Sa kanya, alam kong walang lugar para sa pagkakamali. Sa kabila ng aking malamig na boses, alam kong siya ay may kakayahang pangasiwaan ang mga detalye. Binabayaran ko siya hindi lang dahil siya ang aming katulong, kundi dahil nakikita ko ang dedikasyon at kasanayan niya sa kanyang trabaho.

“Also,” dagdag ko, habang binabalikan ang mga dokumento. “Pakisiguro na ang mga groceries ay dumating sa oras. Hindi ko gusto ng anumang pagkaantala sa mga supplies natin. Kung may problema, makipag-ugnayan agad sa akin.”

“Opo, sir,” sagot niya, malinaw na nagpapakita ng pag-unawa sa mga inaasahan ko. “I’ll make sure everything is handled.”

Nakatingin ako sa kanya habang siya ay tumatalikod at lumalabas ng opisina. Kahit hindi ko siya tinutokso, alam kong nagbubuo siya ng mga hakbang upang masigurado ang lahat ng bagay ay nasa maayos na kalagayan. Dati na akong nagkaroon ng mga katulong, ngunit si Liv ay naiiba. Mas dedicated siya, at hindi ako nagkakamali sa pagtingin sa kanyang kakayahan.

Pagkatapos niyang umalis, muling tiningnan ko ang mga dokumento, ang bawat detalye ay tila nagiging mas maliwanag habang pinipilit kong maging maingat sa bawat desisyon. Ang mga report na ito ay kailangan kong suriin ng mabuti upang masiguro na ang lahat ay naaayon sa plano. Nais kong magtagumpay sa mga negosyo, ngunit kinakailangan ding tiyakin na ang bahay ay walang problema. Ang lahat ng aspeto ng buhay ko—mula sa trabaho hanggang sa personal—ay dapat maayos.

Ang pagiging seryoso ko sa trabaho ay bahagi ng aking pagkatao. Hindi ako ang tipo na nagpapakita ng labis na emosyon sa trabaho, ngunit ito ay hindi nangangahulugang hindi ko pinahahalagahan ang bawat aspeto ng buhay ko. Ang lahat ng ginagawa ko ay may layunin, at si Liv ay isa sa mga taong tumutulong upang makamit ko ang layuning iyon.

Habang pinipilit kong mag-focus sa mga detalye ng mga report, hindi ko maiwasang mapaisip kung paano ang bawat bahagi ng buhay ay may koneksyon sa isa’t isa. Ang maayos na pamamahala sa bahay ay maaaring mukhang maliit na bagay sa harap ng mas malaking usapin sa negosyo, ngunit alam kong ang lahat ay may epekto. Hindi pwedeng balewalain ang anumang aspeto, dahil bawat isa ay nag-aambag sa pangkalahatang tagumpay.

Pagkaraan ng ilang oras, nang ang oras ay lumipas at ang gabi ay dumating, nalamig ang aking pag-iisip. Ang pagkakaroon ng mga taong tulad ni Liv, na maaasahan sa lahat ng oras, ay nagbibigay sa akin ng kapayapaan ng isip. Kahit na ako ay patuloy na nag-iisip tungkol sa mga aspeto ng negosyo at personal na buhay, natutunan kong irespeto ang bawat tao sa paligid ko, kahit na ang mga simpleng bagay na kailangan kong i-manage araw-araw.

Sa huli, habang ang mga papeles ay nagsasabi ng isang kwento, ang mga tao sa paligid ko—tulad ni Liv—ay nagkukuwento ng isang mas mahalagang bahagi ng aking buhay. Ang tagumpay ay hindi lamang nasusukat sa mga numero, kundi sa kakayahan ng bawat isa na magtrabaho nang maayos at magbigay ng kontribusyon sa kabuuan ng aking misyon.

Third Person POV

Sa likod ng malaking mansion sa Tagaytay, sa quarters na itinayo para sa mga tauhan ng bahay, naninirahan si Olivia "Liv" Fernandez. Ang quarters ay simple, may mga basic na kagamitan, ngunit maayos at malinis. Ang kwarto ni Liv ay maliit, ngunit puno ng personalidad—may mga paboritong halaman, isang lumang lamesa na pininturahan niya ng sarili niyang kamay, at isang komportableng kama na madalas niyang tinatahanan pagkatapos ng isang mahabang araw ng trabaho.

Nang umaga ng araw na iyon, habang ang mga unang sinag ng araw ay pumapasok sa bintana, maaga nang nagising si Liv. Nagising siya bago ang orasan, tulad ng karaniwan niyang ginagawa, upang maghanda para sa araw na puno ng mga gawain. Nag-asikaso siya ng mga gamit at nagsimula ng mga pang-araw-araw na tungkulin sa bahay.

Pagdating ng alas-otso ng umaga, pumasok si Liv sa main mansion para sa kanyang araw na trabaho. Nang dumaan siya sa opisina ni Syd, nakita niyang abala ang kanyang amo sa pagsusuri ng mga dokumento.

“Good morning, Sir Syd,” bati ni Liv, na nagdala ng mga maiinit na kape para sa opisina. “Narito po ang kape na inihanda ko para sa inyo.”

Nakatutok si Syd sa kanyang mesa, binabalikan ang mga papeles na nakalatag dito. “Thank you, Liv,” sagot niya nang hindi tumitingin. “Kailangan kong tingnan ang mga update ng schedule at mga special requests. Kumusta na ang lahat ng iyon?”

“Wala pong problema, Sir Syd,” sagot ni Liv, na inayos ang tray ng kape sa mesa ng kanyang amo. “Ang lahat ng special requests ay nasunod. Ang mga laundry items po na may special instructions ay na-prioritize na. Binago ko rin ang schedule ng delivery ng groceries para sa inyong convenience.”

“Mabuti naman,” sabi ni Syd, bahagyang umiikot ang kanyang upuan upang tingnan si Liv. “Mayroon bang mga isyu o delay na dapat kong malaman?”

“Wala po, Sir. Ang lahat ay nasa oras. Pero may ilang mga items na may konting delay sa delivery. Wala pong malaking problema, pero pinabantayan ko po ang mga ito para masiguro na maayos ang lahat,” paliwanag ni Liv, na nagpatuloy sa pag-aasikaso ng iba pang mga gawain.

“Alright, let me know if there’s any further issue,” sabi ni Syd, muling bumalik sa kanyang mga dokumento. “Pakisiguro rin na ang mga staff ay maayos ang schedule nila para sa mga tasks na kailangan nilang tapusin.”

“Opo, Sir. I’ll make sure they’re informed,” sagot ni Liv, nag-abot ng isang kopya ng schedule sa kanyang amo. “Baka kailanganin ninyo rin ng additional help para sa iba pang mga tasks. Kung kinakailangan po, ipapakita ko sa inyo ang options na pwede nating gawin.”

“I’ll keep that in mind,” sabi ni Syd, tumingin kay Liv na tila may pang-unawa sa kanyang mga pangangailangan. “May mga dokumento rin akong kailangan ayusin. Kung may kailangan ako, tatawagin kita.”

“Opo, Sir. Kung may kailangan po kayo, nandito lang ako,” sabi ni Liv, nagbigay ng magiliw na ngiti habang siya’y lumalabas ng opisina.

Habang nagpatuloy si Liv sa kanyang mga tungkulin sa bahay, iniisip niya ang mga pangarap na kanyang tinatangkang maabot—ang mga layunin na hindi lamang para sa kanya kundi para rin sa kanyang pamilya sa probinsya. Ang kanyang simpleng buhay ay puno ng pagsusumikap, ngunit ang mga bagay na ginagawa niya ay may malaking epekto sa kanilang kabuhayan.

Habang abala siya sa pag-aasikaso ng mga kagamitan sa bahay, pumasok si Syd sa kusina para makipag-usap kay Liv tungkol sa ilang bagay na dapat pang ayusin.

“Liv,” tawag ni Syd, na muling lumapit sa kusina. “May mga updates ba tungkol sa mga additional supplies na kailangan natin? Alam kong nag-order tayo ng maraming bagay sa nakaraang linggo.”

“Yes, Sir Syd,” sagot ni Liv, na inilalabas ang isang listahan mula sa kanyang notebook. “Ang lahat ng supplies ay dumating na. May mga ilang items lang na kailangan pang i-check sa inventory.”

“Pakisiguro na ang inventory ay updated,” sabi ni Syd, seryoso ang kanyang tono. “Gusto kong ma-monitor ang lahat ng supplies upang maiwasan ang anumang problema sa hinaharap.”

“Opo, Sir. I’ll make sure na lahat ay maayos,” tugon ni Liv, na nag-check sa kanyang listahan. “Kailangan din po nating i-review ang mga inventory ng cleaning supplies. Tila may ilang items na paubos na.”

“Salamat sa pag-asikaso ng mga bagay na ito, Liv,” sabi ni Syd, ang tono niya ay nagiging mas magaan. “Minsan, naiisip ko na ang mga simpleng bagay ay may malaking epekto sa pang-araw-araw na operasyon. Hindi ko ito magagawa nang maayos kung wala kayo.”

“Walang anuman po, Sir,” sabi ni Liv, na nag-aayos ng mga cleaning supplies sa mga cabinet. “Ang lahat ng ginagawa namin ay para sa kapakanan ng bawat isa. I’m just happy to be of help.”

Nakita ni Syd ang dedikasyon ni Liv sa kanyang trabaho, at alam niyang ang kanyang simplicity at sincerity ay nagbibigay sa kanya ng malaking halaga sa kanyang buhay. Ang mga simpleng pag-uusap nila, kahit hindi palaging malalim, ay nagpapakita ng paggalang at pagpapahalaga sa isa’t isa. Ang bawat araw ay nagsisilbing paalala sa kanya na ang tunay na halaga ng buhay ay hindi nasusukat sa materyal na bagay kundi sa malasakit at pagtutulungan ng bawat isa.