“Are you sure you’re really okay now? I can just sleep here so I could take care of you.” Malambing na pahayag ni Lars, nasa labas na kami ngayon ng bahay ng aking mga amo dahil magagabi na at may pasok pa siya bukas kaya naman pinapalayas ko na siya. Nahilo lang naman ako kanina dahil na din siguro sa pagod kagabi at hindi ako gaanong nakakuha ng maayos na tulog.
“I’m fine, was just exhausted because of you! I promise I will rest early. You could come and visit here if you want but tell to Mr. And Mrs. Sørensen that you will just visit their children.” I suggested, tumango-tango lang naman siya at saka nag-isip. Tumalikod naman siya kaya ang alam ko ay aalis na siya, ngunit nagkamali ako. Muli siyang humarap sa akin, hinila ang kamay ko at niyakap ako ng napakahigpit na parang aalis ako.
