Tunay na Damdamin

Kabanata 2: Pagpapakumbaba

Nagdaan ang mga araw, at hindi mapigilang magpatuloy ang mga titigan at ngiti ni Adrian kay Alexa. Sa tuwing magkakasama sila, laging nauurong ang kanyang mga salita at tila ba nagiging kakampi ng mga kuko ang mga palad niya.

Ngunit sa kabilang banda, hindi rin napansin ni Alexa ang mga pagbabago sa ugali ni Adrian. Para sa kanya, ito'y normal na pag-uugali ng kanilang magkaibigan. Sa mga mata niya, sila'y magkakaibigan lamang at walang anumang ibang malalim na kahulugan sa mga titig at ngiti ni Adrian.

Isa pang may natatagong damdamin ay si Diego. Habang patuloy na pinagmamasdan ang dalawa, hindi na niya kayang tiisin ang bigat ng kanyang nararamdaman. Isang hapon, habang naglalakad sila pauwi mula sa paaralan, napagpasyahan niyang kausapin si Adrian.

"Adrian, mayroon akong nais sabihin sa iyo," simula ni Diego, may kabuntot na kaba sa boses.

Napansin ito ni Adrian at ngumiti, "Ano 'yon, Diego? Anong meron?"

Hindi nagtagal, naglakad sila palayo sa mga kaibigan upang magkaruon ng pribadong usapan.

"Alam mo, Adrian," simula ni Diego, "may nararamdaman akong mas malalim para kay Alexa."

Napalunok si Adrian, ngunit matagal na niyang inasahan ang ganitong pag-uusap. "Diego, alam ko 'yang nararamdaman mo. Pareho tayong mahal na mahal siya."

"Kaya nga, Adrian," sabi ni Diego, "kailangan nating magkaalaman. Hindi ito maganda para sa ating dalawa kung patuloy nating pipigilan ang ating mga nararamdaman."

Nanatili ang katahimikan sa loob ng ilang saglit bago sumagot si Adrian, "Tama ka, Diego. Hindi tayo makakagalaw kung hindi natin ito sasabihin kay Alexa."

Ang kanilang usapan ay nagdulot ng ilang pangarap at agam-agam sa kanilang mga puso. Paano nga ba magbabago ang kanilang buhay pagkatapos ng makakalas na pag-amin? Tutunghayan natin ang kanilang kwento sa mga susunod na kabanata.