Confession
Pagkaraan ng isang oras at dalawampung minuto ay lumapag na ang sinakyan kong eroplano sa lupang aking pinagmulan.
I'm home.
Masaya ako at nagawa kong makauwi ngayon semestral break namin though I am starting to miss Manila already.. and Zig.
He called me earlier when I'm on my way to NAIA just to inform me how much he's gonna miss me. Ganoon din ako sa kanya at kahit nakakaumid ma'y nagagawa ko nang maging totoo sa sarili ko at nasasabi ko na kay Zig ng diretso ang mga bagay na 'di ko masabi noon.
Katulad na lang kanina nang tumawag s'ya. Hindi ko man sinadya'y naisatinig kong nagtatampo ako sa kanya dahil hindi n'ya ako nagawang ihatid sa airport. It's not like I obliged him to do so, it's just that I want to see him before my departure time. Mahigit dalawang linggo kaya
