The Art of Forever

PROLOGUE

"Don't leave, please?"

Tumulo ang kanina ko pang pinipigalang luha nang marinig ang pakiusap ng matalik kong kaibigan na si Rendeveen. Lasing na siya kaya hindi na niya mapigilan ang kanyang nagu-umapaw na emosyon. Lumipat ako ng upuan at tumabi sa kanya upang yakapin.

"Sorry na. It's part of our family  tradition kasi eh. You know, I have no choice."

Tumingin siya sa akin at ngumiti ng mapait. "f**k your family tradition." Bulong niya pero rinig ko pa rin.

Yeah, my family tradition really sucks pero anong karapatan kong magreklamo? We live to live.

Akmang kukunin ni Rendeveen ang isa pang bote ng beer na hindi pa bukas nang pigilan ito ni Nale, one of my friends and long time Boyfriend naman ni Rendeveen.

"Ren, tama na. Lasing ka na." Pigil niya dito at inilayo ang mga hindi pa bukas na bote ng mga alak na nakakalat sa center table.

"Pero Nale, iiwan na ako ng Best Friend ko! Wala na akong tatakbuhan kapag nag-away tayo!" Sumbong ni Ren at kwinelyohan pa ang nobyo.

"Patulugin niyo na kaya yan. Baka mag ran amok pa yan dito sa Hotel."

Tinignan ko ng masama si Apollo. He's one of my friends and the mastermind of this surprise Despedida Party for me. Namumula na yung mukha nya sa kalasingan.

"Sino ba kasi ang nagpasimuno ng lahat ng 'to?" Asik ko sa kanya.

He looked at me proudly.

"Me, myself and I."

Inismiran ko siya at binato ng throw pillow. "Ulol ka. Kaya nga hindi na ako nagpa-Despedida kasi alam kong ganito ang mangyayari eh!"

"Ako Ulol? Baka ikaw. Ulol na Ulol sa taong hindi ka naman gusto."

Pareho kaming natigilan sa sinabi niya. This is one of the reasons why I want to leave. To move on.

"Gusto ko sanang mag-sorry kaso ayoko." Sabi niya at tinungga na ang hawak na bote ng alak.

I flipped my hair and stand up. Not minding the words He said. I'm used to it anyway.

"Oki lang. Wala naman na akong paki." I managed to say using my famous bitchy facial expression and left them to get water for Ren.

In my 4 years of being Tanga. I realized na nakakapagod din pala ang maghabol sa taong hindi ka gusto. Yung tipong pinangalandakan mo na sa kanya ang nararamdaman mo pero wala pa rin. Parang Train station na dinaanan lang ng Train at hindi hinintuan.

It's already 1:30 AM at yung tatlo ay may tama na ng alak so we decided to wrapped up. Tulog na si Ren sa kwarto namin at yung dalawang lalake naman ay nakatulog na sa kwarto nila.

Hindi naman ako gaanong uminom kaya my mind is still functioning well. I guess?

Tomorrow is my flight going to UK and I'll live there for good na. Taga-doon naman kasi talaga ako. I was born and raised there. I was 10 years old when my Parents decided to let me live here. My mother's homeland. Philippines.

I'm enjoying the ambience of the city lights under the cold breeze of the night sky when I felt a presence behind me. My eyes widened when I saw a very familiar guy standing infront of me.

"Rockwell..." I uttered in disbelief. He came!

"Tapos na kayo?"

He's wearing a white v-neck paired with black jeans and white sneakers. Kumunot yung noo ko nang marealized  yung dating ng boses niya.

"Lasing ka ba?" I asked.

Umiling siya pero halata sa mapupungay niyang mga mata na naka-inom siya.

"Tulog na ba sila? Pasensiya na ngayon lang ako nakarating."

Umiwas ako ng tingin para hindi matukso sa nakaka-akit niyang mga mata. I told myself to move on, right? So I'm starting it now.

"Yup. They're sleeping now. Anyway, Thanks for coming." I looked at him and gave him a small smile. "Matutulog na ako." Paalam ko at akmang aalis na ng may maalala ako.

"The Boys room is on the left side. You can sleep with them." Paalala ko at maglalakad na sana nang hawakan niya ang kanang braso ko.

"Harriette, bukas na ang alis mo diba?" He asked. Reassuring.

I want to act normal but my heart cannot. Akala ko ba pagod na ang puso kong tumibok ng mabilis para sa kanya? Pero bakit ganito? Nagpapakatanga nanaman.

"Y-yeah." I even stammered. s**t!

"Pwede mo ba akong samahan?"

Pinasadahan ko ng tingin ang mukha niya. Memorizing his face piece by piece.

How will I forget this good looking man in front of me if my heart still beats for him?

And how do I know that those five words will give the both of us an unexpected event.

-

"Harriette, my baby!"

I immediately ran when I saw my Mom running down from our grand staircase.

"Mommy!"

Agad ko siyang sinalubong ng mahigpit na yakap. It's been a long time since I felt this warmth from my mother.

"I miss you, my baby!" Sabi pa ni Mommy at pinugpog ako ng halik sa mukha.

Mom stopped giving me hugs and kisses when we heard someone's cough.

"Daddy!"

Lumapit ako sa kanya at niyakap din siya ng mahigpit.

"Welcome home, Anak." Puno ng emosyong sabi niya.

Kumalas ako ng yakap sa kanya at tinignan siya. Nagsimula na rin mamuo yung mga luha ko nang makitang maluluha na si Dad.

"Dad, stop crying!" Pigil sa kanya ni Mommy. "Geez, so soft!"

"Stop ruining my moment!" Sabat ni Daddy habang nakatingala sa taas, pinipigilang bumagsak ang luha.

"Aw, I miss you both. Let's have a Group Hug!" Marahan ko silang hinila at niyakap.

Finally, I'm home.

-

Few days had passed since I arrived here in UK. Ika-apat na linggo ko na dito nang magdesisyon ang Parents ko na i-enroll ako for my Masters Degree. Pumayag naman ako since I need additional credentials. I'll be handling our company soon so I need to prove them that I'm worth it for the position pero nagbago ang lahat ng plano nang magkaroon ako ng hindi inaasahang malaking problema.

I've been living here in UK for 2 months now at hindi pa ako dinadatnan. Kinabahan na ako kasi iba na rin ang nararamdaman ng katawan ko. Nawawalan ako ng gana kumain at laging masama ang pakiramdam.

Napapansin na rin yun ni Mommy so she asked our Family Doctor to check on me.

I'm hoping na sana dahil lang sa stress at pag-adjust ng katawan ko sa klima ng UK kung bakit ganito ang nararamdaman ng katawan ko pero hindi.

The words came out from the mouth of our Family Doctor made my world crumble.

"Congratulations, Lady Harriette Ferucci. You are now becoming a mother!"