Better Than Revenge

Kabanata 11

October 26, 2014

Araw ng day-off ko. Napagdesisyunan kong tawagan ang nagdala sa akin sa may hotel pero hindi niya iyon sinasagot so I texted him na magkita kami sa Starbucks sa mall.

Dumating ako ng sakto sa tinext ko pero hindi parin dumarating ang tinext ko. Alam kong may posibilidad na di siya dumating pero I try. Gusto ko lang sana magpasalamat sa tulong na ginawa niya sa akin.

And I found myself that I knew that person. Sa tingin ko siya si Zenon. Ang huling naalala ko ang mukha niya na sa tingin ko ay nakita ko kaya naman may posibilidad na siya ang lalaking nagsama sa akin sa hotel at tinulungan ako. But I'm not really sure if that is my imagination or it is real.

Umupo ako sa upuan kung saan agad niya akong makikita. I texted him what I am wearing para kung hindi niya na ako maalala ay makilala naman niya ako sa suot ko.

Habang nakaupo at iniinom ang Frappuccinong inorder ko ay nakita kong pumasok si Zenon sa loob na kung saan ako nadoroon.

"Siya ba kaya ang nagdala sa akin sa hotel?" Nakatitig ako sa kanya habang pumapasok and my hopes high up but suddenly I realized I was wrong.

Umupo siya sa isang upuan. Sa tingin ay di niya ako nakita.

Hindi na ulit kaming dalawa nag-usap pagkatapos ng gabing iyon. I try na kausapin siya but he always ignores me.

Gusto kong lumapit at kausapin siya pero natatakot akong magalit siya sa akin o balewalain ako. 

Nakatingin ako sa upuan niya na tila may inaantay. Ewan ko kung sino ang inaantay niya but I think it was the airport girl. Ilang sandali pa ay bumukas muli ang pinto but I was too wrong hindi ang airport girl ang dumating it was Axel. Anong pag-uusapan nila?

Umupo si Axel sa upuan na katapat ni Zenon. Gusto ko sanang lumipat ng upuan pero pano? Baka mahalata nilang andun ako. Halos tatlong mesa ang layo ko sa kanila. Kahit anong gawin ko ay hindi ko sila maririnig kasabay pa ng musika na pinapatugtog sa Starbucks.

Nag-usap sila at nakita kong hindi maganda ang nagiging emosyon ni Zenon habang si Axel ay walang patawad sa pagngisi. Lalo tuloy akong nahihikayat para makinig sa pinag-uusapan nila. Ako ba ang pinag-uusapan nila o baka ang kasal? May mga ideyang pumapasok sa utak ko pero mga haka haka lang ang mga ito. Tiningnan ko ang aking wrist watch 10:47 na halos 10 minuto na silang nag-uusap.

May pumasok na naman sa loob ng shop at si Mr. Rival yun. Ano ba to? Ang liit naman ng mundo para sa ganitong sitwasyon nasa iisang shop lang kami ng pinuntahan. Nagulat ako ng dumiretso siya sa akin. Siya na kaya ang nagdala sa akin sa hotel? O baka naman mali ako? Nakangiti siyang bumungad sa akin. Ako talaga ang pakay niya.

Tumayo ako para salubungin siya. Hindi ko alam kung bakit ako tumayo.

"Hi, Miss. I'm sorry, I'm late." Nakangiti niyang bungad sa akin.

"Please take a seat." Umupo naman siya at sigurado akong siya nga ang nagdala sa akin.

"So Mr. Rival ikaw po ba ang nagdala sa akin sa hotel?" Agad kong tanong.

"Yeah. Ganun nga. Bakit may iba ka pa bang inaasahan?" Pagbibiro niya.

"Wala naman po, di ko lang po talaga inaasahang ikaw ang darating." Pagiging prangka ko.

Bakit siya pa? Bakit di nalang si Zenon?!

"Oh. Sorry." Halatang namang parang nadisappoint din siya sa narinig niya sa akin.

"Di niyo po kailangan magsorry. Iba lang talaga ang naging expectation. Sorry po talaga." Nahihiya kong saad rito.

"Matagal na tayong nagkikita pero hindi ko pa pala nahihingi ang pangalan mo." Ngayon ko lang din narealize na puro Miss lang ang tinatawag niya sa akin.

"Nakakalimutan ko po pala magpakilala. Aliyah Fuentebella." Inabot ko ang aking kamay at tinanggap niya naman ito.

"Aliyah. Can I call you Ali?" Pagiging komportable niya sa akin.

"Sure." Tinry kong tingnan si Zenon at Axel na nag-uusap pero nawala na sila. San sila nagpunta?

Lumingon ako ng lumingon pero hindi ko sila nakita. Where are they?

"Kumain ka na ba?" Mr. Rival

Obviously not. Drinks lang inorder ko kasi sa tingin ko ay hindi naman ganun tatagal ang usapan.

"Let's go to other place, if you want?" He offered.

"Okay, shall we?" Tumayo na ako.

Ang totoo gusto ko lang naman makompirma kung andito pa ba si Zenon around the Starbucks. Lumabas na ako ng Starbucks and Mr. Rival was following me. While walking I realize I was not wrong, he's in his car. I don't know who he was waiting for? I see his eyes staring at me intently. Iniba ko ang tingin na parang wala siya o sabihin na nating di ko siya nakita.

"Nakita niya ba ako kanina na nakatingin sa kanila ni Axel? Nalaman niya kaya? Anong iniisip niya?" Gulong gulo ang isip ko kakaisip kung anong nasa utak niya ngayon.

After that night, Zenon is not like the Zenon I known before. He totally changed but even though I know that fact I always love him but little bit of me was scared. Scared, if he doesn't love me anymore.

"Where are we going?" Nakasunod parin si Mr.Rival sa akin.

"Mc Do." I tried to not give attention to Zenon.

"Ohh. Okay." Tumabi siya sa akin habang naglalakad.

Nalagpasan namin ang kotse ni Zenon at naglakad na papunta sa may Mc Do.

Umorder lang ako ng fries, burgers and ice tea. Wala kong ganang kumain.

"Mabubusog ka ba dyan sa inorder mo?" Nakatingin siya sa akin habang ako naman ay hindi siya masyadong pinapansin dahil I feel uneasy.

"Baka..." Inilapag ko ang pagkain sa harap niya.

Lumulutang ang mundo ko dahil nakita ko sina Axel at Zenon kanina, iniisip ko kung anong pwede nilang pag-usapan? At nakita ako ni Zenon I'm sure pero bakit ganun ang mga tingin niya sa akin na tila may kung ano sa akin na hindi malaman kung ano? I think I did something wrong? 

"Ali? Ali?" Namalayan kong paulit ulit na tinawag ako ni Mr. Rival.

"Ano po yun Mr. Rival?" Magalang kong tanong sa kanya dahil feeling ko ay nkikipag-usap ako sa client sa oras na to.

"I almost calling you for 2 minutes. I just wanna ask if you want something to eat before they take our order." Tanong niya.

Bakit ba ako nandito? Dapat nasa tabi ako ni Zenon ngayon kaysa kasama ni Mr. Rival na kumakain. Kausap ko sana si Zenon ngayon pero bakit andito ako?

"Mr. Rival, sorry I have an emergency." Tumayo na ako at hindi na inantay pang sumagot ito.

Tumakbo ako sa Starbucks na kung saan nakapark ang kotse ko at tiningnan kung andun din ba si Zenon pero wala na siya.

Mabilis kong pinatakbo ang kotse papunta sa condo unit niya. I need to talk to him to clear things up.

Pagdating sa unit niya ay pinindot ko ang passcode na kung saan birthday ko ang code pero hindi ito gumana. Bakit niya pinalitan ganun ba talaga niya pinaniniwalaan ang sarili niyang mga paniniwala para pati ang passcode niya ay palitan niya? Kumatok ako at ilang sandali ay biglang bumungad sa akin ang babaeng kasama ni Zenon sa airport.

"Ano po yun?" Magalang nitong tanong sa akin.

"Andyan ba si Zenon?" Hindi ko siya tiningnan kundi inililibot ko ang aking mata sa loob ng condo ni Zenon kung andun ba siya.

Bigla kong napansin na ang ginawa kong painting na inilagay ko sa dingding na makikita kaagad sa pintuan palang ay nasa ibaba na.

"Bakit? Sino ka ba?" Naging iretable na siya sa tanong ko.

Pumasok ako kahit na hindi na ako nagpaalam. Wala akong paki sa babaeng yun basta gusto kong makausap si Zenon.

"ZENON!" Malakas kong sigaw.

"Ano bang kailangan mo, Miss?" Nagulat ang babae sa ginawa ko at nasa harapan ko na siya at tinutulak ako palabas.

"Hindi ikaw ang kailangan ko! Kaya tumabi ka!" Itinulak ko naman siya pero di naman ganong kalakas pero nagulat ako ng bigla siyang bumagsak.

Tutulungan ko sana siya ng marinig ko ang boses ni Zenon mula sa likuran.

"Shin!"  Mabilis naman siyang lumapit sa babaeng itinulak ko na sa tingin ko ay Shin ang pangalan.

"Are you okay?" Nag-aalala nitong tanong.

Hindi ito sumagot pero tinry nitong tumayo pero hindi ito makatayo. Ano bang problema? Napalakas ba ang tulak ko sa kanya? I'm sure na hindi pero bakit ganun siya ngayon umarte? It just an stupid act or it's real? Kinakabahan ako kay Zenon na lumapit sa akin na kitang kita ang pag-unat ng mukha niya sa galit.

"Zenon..." I try to touch him pero tinabig niya agad ito.

"What do you want?!" Galit nitong tanong.

"Gusto sana kitang kausapin about sa nangyari kanina at..."

"GET. OUT.!" Nakaturo siya sa pintuan.

"Pero Zenon...." I try to explain myself.

"Anong gusto mo? Ipagtabuyan pa kita at kaladkalarin sa loob ng pamamahay ko?!" Galit na galit siya sa mga oras na yun gaya ng noong huli ko siyang nakita.

Ganun ba talaga ang galit niya? Hindi naman siya ganun dati. Kapag nagkakamali ako he always forgive me and try to understand but now... He is completely different person.

Napatingin ako kay Shin na nakangisi sa akin. Hindi iyon nakikita ni Zenon pero ng humarap na si Zenon ay mabilis na umakting na masakit ang pagkabagsak niya.

He has an angelic face but demon inside! Lumabas ako ng condo niya habang nag-uunahang tumulo ang luha ko. Ang tanga tanga ko! Sobrang tanga ko! Pinili niya ang babaeng yun kaysa sa akin.

****>>>November 15, 2014

Pumunta ako sa meeting place namin ni Shin. Tinawagan niya ako para raw mag-usap kami tungkol kay Zenon. Galit na galit ako sa kanya dahil sa pagiging best actress niya! She is totally a b***h! Nagpapanggap siyang anghel kapag nasa harap niya si Zenon but he was a real demon. Isang kilalang bar ang pinasukan ko. Hindi ko alam na ganito pala siya? Mahilig siya sa ganitong mga lugar. Hindi bagay sa itsura niya ang ganitong lugar. Kumaway siya na kung saan nasa tapat siya ng bartender.

"Hi?" Nakangisi niyang bungad.

"Anong kailangan mo?" Umupo ako sa tabi niya.

"Oh, masyado kang hot! Mag-order muna tayo." Taklesa ang pagsasalita niya.

"Ano bang kailangan mo? Wala akong oras para uminom kaya sabihin mo na ang gusto mo!" Pagiging iretable ko sa inaasal niya.

"Two glasses of margarita, please." Pag-order niya sa bartender.

Mabilis namang dumating ang inorder niya.

"Let's drink!" Yaya niya habang nakatingin sa baso na nasa harap ko.

"Hindi ako umiinom." Pagsisinungaling ko.

"I know you need this, so drink!" Kinuha ko naman at ininom.

"Ang tapang!" Gusto kong sabihin pero hindi ko magawa.

"So ano na?" Muli kong pagkompronta sa kanya.

"Do you know what is the relationship between me and Zenon, right?" Muli siyang nagsenyas sa bartender ng dalawa pang margarita.

"Please, wala akong panahon para makipaglaro sayo kaya direct to the point!" Inis kong sabi dahil higit sa alam niya ay alam na alam ko ang sagot.

"Hahaha!" Peke niyang tawa.

"Don't worry. Hindi ko hahadlangan ang plano niyong magpakasal because we know Zenon was deeply inlove with me, Aliyah. Ikasal man kayo isa lang yung papel at hanggang doon lang yun. So better watch out. Advise from good friend of yours." Inayos niya pa ang buhok na tumatakip sa aking mukha.

So, eto pala yun? Kaya pinatawag niya ako ng ganitong dis oras ng gabi? She is totally a b***h!

"Alam mo naawa ako sayo kasi kahit anong gawin mong pagpapansin kay Zenon walang epek. Habang ako unting kibot ko lang andyan agad siya sa tabi ko. Kahit na kasal na kayo sa tingin mo, mamahalin ka pa ulit niya? Sinira mo ang tiwala niya, Aliyah. Hindi ako hahadlang sa bagay na yan coz malaki rin naman ang pakinabang ko pagnagkataon, kaya wag kang mag-alala. All things will go with a good flow." Bulong niya

Halos gusto kong sambunutan siya. But I don't do it dahil magiging mukha ako naman ang masama sa mata ng iba. Hindi ako gaya ng ibang babae na inaasahan niya, sorry siya! Kung gaano siya katapang mas dodoblehin ko pa yun! I'm not weak gaya ng iniisip niya. Mahina ako pagdating kay Zenon pero di gaya ng inaasahan niyang ganun ako kahina sa harap ng iba.

"Alam mo, Shin. All things will get well. Don't worry kapag mag-asawa na kami ni Zenon. Sasabihan ko siyang dalawin ka naman minsan baka kasi lamunin ka ng inggit eh. Alam mo naman na mahirap na kainin ng inggit gaya ng nararamdaman mo ngayon. Sorry nagkamali nga pala ako, nalamon ka na ng inggit kaya nakipagkita ka sa akin ngayon at sinasabi sa akin ang mga bagay na impossibleng mangyari. Huwag kang masyadong natutuwa sa binibigay na intensyon sayo ngayon ni Zenon kasi kahit sabihin nating kasal lang yun sa papel, ang papel na yun ang magsasabi sayo at magpapamukha sa iyo na (lumapit ako sa kanya at bumulong) isa ka lang KABIT!" Sabay kong tinungga ang margarita na kabibigay lang ng bartender at tumayo na parang wala ang ininom ko.

Humarap ako sa kanya.

"Salamat nga pala sa drinks!" Sabay kaway.

Inside of me! Gusto kong sambunutan siya at sobrang naiingit sa kanya. Totoo ang mga sinabi niya. All things I've said are lied. Eto ako, kahit na kasinungalingan ay ginagawa ko para maprotektahan ko ang sarili ko.

Tama siya sa araw na ikasal kami ay magiging kasal lang kami sa papel at hanggang dun lang yun.

To be continue...