ANIM NA ARAW. Labing-isang oras. Tatlumpu't pitong minuto. Babalikan mo pa ba ko? Iniwas ko ang paningin mula sa kaharap na orasan at wala sa sariling nilingon ang bintanang ilang araw na ring nananatiling bukas. Nag-aabang. Naghihintay. Nagbabakasali na may muling papasok doon para sagutin ang napakaraming tanong sa isip at kalooban ko. ‘Yong mga nangyari sa atin, ganito na lang ba yon para sa'yo? Naalala mo pa ba ako? Nagtatago ka ba? Nasaan ka na?’ Todd's absence was giving me the heaviest feeling as I sat on my bed. I couldn’t recall when or how I started staring at my room's window. What I was feeling was similar to how I imagined being hit and run a car would. Only thing was... I did not just get hit and run, I GOT FVCKED TOO. Figuratively, at least. [Kasalukuyan pa rin

