Maya POV
Ngayon ay nasa harap na ako ng altar kasama ang lalaking gusto ko makasama habang buhay.
Subalit, bakit hindi ko man lang magawang ngumiti nang totoo? Alam ko masarap sa pakiramdam ang ganitong pangyayari.
At wala naman kaming napag awayan ni mateo nang mga nakaraang araw. Isama mo pa ang madalas ko na pagka tulala, kahit na wala naman akong iniisip.
Para bang gusto lang nang sarili ko tumingin sa kawalan. Kahit papaano ay naiintindihan ko pa rin ang sinasabi ng pari.
Kaya maayos ko naman itong nasasagot. Mga ilang oras na siguro kami nakatayo dito para kasing ang bagal nang takbo ng oras at pansin ko pang unting-unti na nagiging makulimlim ang kalangitan.
Sa tingin ko ay uulan, pero sana naman bago pa mangyari yun ay tapusin na muna itong kasal.
Hindi rin naman nag tagal a
