-------
***Stacey’s POV***
-
Habang pinagmamasdan ko ang kambal na masayang naglalaro sa ilalim ng lilim ng mga puno, hindi ko mapigilan ang bahagyang panginginig ng aking mga daliri. Nasa tabi ko si Alexander—tahimik lang, ngunit dama ko ang bigat ng tensyon sa pagitan naming dalawa. Hawak ko ang natitirang lakas ng loob sa puso ko—maliit, marupok, pero totoo.
“This is the right time,” mahina kong bulong sa sarili, para kumbinsihin ang sarili kong hindi na ito dapat ipagpaliban pa.
Dahan-dahan kaming lumakad palapit sa kambal. Napansin agad ni Alex ang presensya namin at bigla siyang napatigil sa pagtakbo. Si Mischa naman ay tumayo nang diretso, ang mga mata’y mabilis na naglakbay sa mukha ni Alexander, waring sinusuri ito.
Ngunit kapwa sila nanatiling nakatayo sa kanilang kinatatay
