CHAPTER 76
An awkward silence enveloped a couple of minutes between us. Hindi na kami pumasok which is alam kong na-back up-an na ng kaibigan ko. Alam naman nilang hindi ako liliban kung walang nangyari o ‘di kaya emergency na kailangan ko talagang gawin o puntahan.
We settled under the tree kung saan may upuan. Tambayan ito ng ilang estudyante pagkatapos ng klase o ‘di kaya mga estudyanteng wala pang pasok. Sa ngayon, kakaunti lang ang mga estudyante at malayong-malayo sa amin, tipong kahit mag-drama pa kaming dalawa ay hindi kami maririnig ng mga ito.
Tahimik akong nakaupo sa tabi niya at nagmamasid. Para mabawasan ang kaba ko ay nilalaro ko ang mga kuko. Hindi ko naman alam kung anong ginagawa nito sa tabi ko dahil nahihiya akong titigan siya.
Muli kong naisip ang pag-a
